دوشنبه, 11.20.2017, 01:25pm (GMT)
خانه
در باره ما
RSS
پیوند ها
نقشه سایت
تماس
جنگ افغانستان نه قومیست و نه هم اسلامی ; امریکا؛ چه گل هایی در افغانستان؛ به آب داده است؟! ; اعتراف هیلاری کلینتون به ایجاد القاعده ; نگاه شتابنده بر نگارش جناب نجیب روشن در مورد: تهران را به «مکه زبانی » تبدیل نکنید! ; اروپا: یک‌ قرن انقلاب و رفرمیسم
واژه کلیدی»       [جستجوی پیشرفته]
 
فهرست عناوين  
  اخبار
  پیام ها و گزارشها
  سیاسی
 » افغانستان
 » جهان
  ادبی
  تاریخی
  علمی
  زنان
  ویدیو
  نرم افزار
  مقالات از منابع دیگر
  ::| ثت نام در خبرنامه
اسم شما:
ایمیل شما:
 
 
 
سیاسی » جهان
 
غبار روبی از حقایق اتحاد شوروی و روسیه سرمایه داری امروز یا جعلیات و حقایقی در باره اتحاد شوروی و روسیه سرمایه داری امروز
Sunday, 05.10.2015, 08:58pm (GMT)

 

 

غبار روبی از حقایق

اتحاد شوروی و روسیه سرمایه داری امروز

یا

جعلیات و حقایقی در باره اتحاد شوروی

و روسیه سرمایه داری امروز

ایگور کوزمیچ لوگاچف

مترجم ا.م.شیری

 

قرن گذشته میلادی چهار حادثه عظیم را در تاریخ بشری به ثبت رسانده است که هر یک در نوع خود نظیری نداشتند. جنگ اول جهانی، انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر، جنگ دوم جهانی، تخریب اتحاد شوروی و کشورهای سوسیالیستی اروپای شرقی.

جنگ اول جهانی مهیب ترین جنگی بود که تاریخ تا آن زمان به یاد داشت. حدود ۱۰ میلیون نفر فقط در جبهه های جنگ  کشته شدند. به اضافه میلیون ها زخمی و خرابی های بی حساب.

از خاکستر جنگ اول جهانی، انقلاب سوسیالیستی اکتبر در روسیه قد برافراشت و برای اولین بار در تاریخ بشر حکومتی بنیان گذاری شد که راه رهائی زحمت کشان از استثمار را نوید داد. به مدت ۲۴ سال حکومت شوراها راهی رفت که کشور های سرمایه داری بیش از ۳۰۰ سال طی کرده بودند.

با سر بلند کردن فاشیسم در اروپا و میلیتاریسم ژاپن یک بار دیگر امپریالیسم، برای تقسیم مجدد جهان و در عین حال نابود کردن کشور شوراها، دست به جنگی زد که بیش از ۶۰ میلیون کشته بر جای گذاشت. تنها سهم کشور اتحاد شوروی از عفریت جنگ ضد بشری فاشیست ها ۲۷ میلیون نفر بود.

پیروزی بر فاشیسم و میلیتاریسم ژاپن نه تنها سایه شوم جنگ و خونریزی را از کل جهان زدود، بلکه، برای اولین بار سیستم کشورهای سوسیالیستی جهانی به وجود آمد. متعاقب آن، استقلال کشورهای مستعمره آسیائی و آفریقائی از زیر یوغ کشورهای استعماری بود.

وجود کشور شوراها و دیگر کشورهای سوسیالیستی مانع بزرگی بود تا امپریالست ها یکه تاز میدان باشند. در عمر۷۰ ساله اتحاد شوروی ۲۵ سال این کشور درگیر جنگ هائی بود که امپریالیست های جهانی به این کشور تحمیل کردند. نحوه کارزار مبارزه با کشور شوراها فقط به جبهه های جنگ منحصر نبود. متجاوزین از روش های دیگری نیز مانند ترور شخصیت های کار آمد، استفاده از دسیسه های گوناگون، از آن جمله جاسوسی، خرابکاری های اقتصادی، مسابقه تسلیحاتی تا سطح کهکشان ها... و در نهایت به اتکاء عوامل داخلی خود نابودی سیستمی که صلح و آرامش را در برخی از مناطق جهان به ارمغان آورد.

تخریب اتحاد شوروی و کشورهای سوسیالیستی اروپای شرقی یکی از فاجعه بارترین حوادث تاریخ بشری است. تا به حال آمار دقیق و روشنی از تلفات و خانه خرابی های این فاجعه عظیم منتشر نشده است. کافی است نگاهی گذرا به جدائی کشورها، مهاجرت و جا به جائی جمعیت های میلیونی، کم شدن جمعیت در کشورهای سوسیالیستی سابق، خصوصا روسیه فدراتیو، بالا رفتن آمار اعتیاد به الکل، باز شدن بازارهای مواد مخدر و مرگ های ناشی از آن، جنگ های بالکان، عراق، افغانستان،  لیبی، سوریه و دیگر کشورهای آفریقائی که در تب جنگ هم چنان می سوزند.

باید۲۰ سال از نابودی اتحاد شوروی می گذشت تا بشریت سرابی را که امپریالیسم به جای بهشت وعده داده بود، فاش گردد. در توضیحات و تفسیرهائی که در باره ۲۰ سال گذشته از طرف نوسندگان بی طرف و یا احزاب کمونیستی و کارگری داه شده است، هنوز ورقی از یک کتاب قطور است که در جهان انعکاس لازمه را نیافته است. اما چه تاریخی گویا تر از زندگی خود انسان ها و تجاربی که به دست آورده و می آورند.

 

غبار روبی از گذشته و درس گیری از آن در مقام نخست به عهده احزاب کمونیستی و کارگری است. در این زمینه تا به حال حزب کمونیست روسیه گام های بلندی برداشته است که قابل تقدیر است. اما این گام ها در آن حدی نیستند که تبدیل به کارزاری جهانی شوند. بازنگری ها و پاک کردن گرد و غبار هائی که دستگاه های دروغ پراکنی غرب بر روی واقعیت های تاریخی افشانده است، کاری است بس عظیم و با اهمیت. کتاب حاضر که توسط  ایگور کوزمیچ، یکی از چهره های شناخته شده رهبری حزب کمونیست اتحاد شوروی و حزب کمونیست روسیه است، حاوی مطالب بسیار ارزشمند و قابل تامل  بخشی از حقایق آن چه در اتحاد شوروی گذشته است می باشد.

آن چه به درس گیری و غبار روبی از گذشته برمی گردد، متاسفانه فارسی زبانان و از آن جمله هموطنان ایرانی ما هنوز نیم گامی هم برنداشته اند. هر چند، گاه گاه  این جا و آنجا مطالبی نوشته شده است و یا ترجمه ای. اما هنوز گامی جدی در این زمینه برداشته نشده است.

رفیق غزیز و زحمت کش ما ابراهیم شیری شاید بشود گفت اولین کسی است که با همه دردها و مرارت هائی که با آن دست به گریبان است، آستین ها را بالا زده و ترجمه های در خوری را در سالهای اخیر در معرض دید فارسی زبانان قرار داده است. عشق و پای بندی عزیز ما شیری به آرمان های سوسیالیستی در خور ستایش هستند. ترجمه های روان او نشان از آن دارند که  هدف نه بازی با کلمات بلکه، تفهیم مطلب به خواننده است.

ترجمه این کتاب از روسی به فارسی، نمونه ای است از زحمات با ارزش او و در خور سپاس.

با وامی از صمد بهرنگی که شعله ای را در پهنه ایران برافروخت  و خود چه زود خاموش شد که:

 «هر نوری هر چقدر ناچیز باشد، بالاخره روشنائی است» (عروسک سخنگو).

  امیدواریم دوستان و رفقای دیگری که علاقمند به مسائل انسانی و اجتماعی با ایده های سوسیالیستی هستند، وارد میدان شوند و به سهم خود خشتی روی خشت گذاشته و دست به روشن گری بزنند. دست شیری عزیز بی بلا.

 

ایگور کوزمیچ لوگاچف

 

مترجم ا.م.شیری

 

مقدمه و ویراستاری اسفندیار صادق زاده

 

 

حاکمیت اولیگارشی- نیمه تئوکرات ها، بوروکرات های دولتی دست به اقداماتی می زنند تا سیمای گذشته شوروی را بدنام و بی اعتبار جلوه دهند- دوران سازندگی و پیشرفت های فوق العاده عظیم، گذشته روشن و بهبود مداوم سطح زندگی مردم را از حافظه توده ها پاک سازند.

طبیعیتا، بخودی خود این سئوال مطرح می شود که ،هدف از همه این اقدامات چیست؟ این کار برای آنها بدان جهت لازم است که بر گرده زحمت کشان بنشینند، به استثمار و چپاول آنها ادامه دهند، مایملک غصب شده مردم را در دستان گروه های مرکب از اولیگارشها، نیمه تئوکرات ها و مقامات دولتی متمرکز نمایند و دستاوردهای سوسیالیسم را مدفون سازند.

امروز مثل همیشه، صدای رسای نویسنده بزرگ شوروی، گئورگی ماکسیم اوویچ ماکاروف، از زبان قهرمان او، ماتوئیا استروگ اوف – بلشویک، قهرمان رمانش «استروگ اوفها» که در جریان جنگ داخلی می گفت: «تا کی بی لیاقتها- اراذل و اوباش مردم ما را لگدمال خواهند کرد، روح شریف آن را به تمسخر خواهند گرفت، انگیزه نجیب آن را از بین برده و چشمه الهام بخش اش را کور خواهند کرد»، همچنان طنین انداز است.

چقدر دموکرات های دروغین واوباشان سیاسی- وازده ها و ریاکاران- مردم ما را به استهزاء می گیرند. این ها افسانه های دروغین در مورد خلقهای شوروی، حاکمیت شوراها و حزب کمونیست اتحاد شوروی ساختند ولی، به مصداق این مثل معروف «دروغ روی پا می ایستد ولی، راه نمی رود».

و به بویژه دروغهائی در باره:

ــ بی اهمیت نشان دادن و پائین آوردن نقش انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر، درگیر کردن بلشویک ها در جنگ داخلی و «ترور سرخ»؛

ــ «جنایت کمونیسم» و پاک کردن رد پای خونین سرمایه داری؛

ــ اینکه گویا رهبری شوروی، کار دفاع از شوروی در مقابل تجاوزگران فاشیسم را تدارک ندید؛

ــ رسوائی «دوران رکود»؛

ــ ناتوانی پانزدهمین برنامه پنج ساله تامین مسکن شوروی (سالهای١٩۸٦ـ٢٠٠٠)؛

ــ رفتار «بربر منشانه» بلشویک ها و حاکمیت شوروی در برخورد با دین؛

ــ این که رهبری شوروی واقعیتهای پیرامون سانحه انفجار نیروگاه اتمی چئرنوبل را مخفی کـرد و نیز تدابیر کافی برای از میان برداشتن پیامدهای ناشی از آن اتخاذ ننمود؛

ــ «زیان بار بودن» مبارزه با مشروب خواری در زمان شوروی؛

ــ کالخوزها و ساوخوزها، در مورد «صادرات غله» و «خودکفائی مواد غذائی» روسیه کنونی.

کتاب با بخشی تحت عنوان تاکتیک های حزب حاکم سرمایه و استراتژی حزب کمونیست جمهوری فدراتیو روسیه پایان می یابد.

هدف از رواج بدخواهی و دروغگوئی در مورد تاریخ دوره شوروی این بود که اعتماد به نیرو و توان خود برای بازگشت به سوسیالیسم را از ذهن مردم پاک کـنند.

مهم این است که اذهان مردم را از افتراهای ضد شوروی پاک کرد. بدون تغییر در آگاهی اجتماعی، نمی توان مردم کشور را از فقر و بدبختی عمومی نجات داد و در شرایط بی حقوقی او، حاکمیت شوراها را برقرار ساخت.

باید توجه داشت که «آفت ــ بوستان را، زنگ زدگی ــ آهن را، و دروغ ــ روح را تخریب می کند» (آ. پ. چخوف) زیرا، بسیار اتفاق افتاده است که دروغ را به شکل نیمه واقعیت هائی درآورده اند و افشای آن، کار چندان هم ساده ای نبوده و نیست.

بازپس گرفتن همه آنچه که از مردم غصب کرده اند، قبل ازهر چیز، مایملک عظیم اجتماعی و حاکمیت شوراها (تمام بهترین ها) یک هدف ملی، بزرگترین عامل اتحاد ویگانگی در جامعه  است.

این کتاب به همین امر مهم اختصاص یافته است. بخش مربوط به «پانزدهمین برنامه مسکن اتحاد شوروی» را ایوان ملنیکف، از کادرهای سرشناس حزبی، مسئول پیشین شعبه تامین مسکن کـمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی و دبیر کنونی احزاب کمونیست متحد شوروی نوشته است.

ی. ک. لـیـگاچف

 

واقعیت های تاریخی و دلالی های  سیاسی.

 انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر

و اغتشاشات دوره های آغازین قرن هفدهم

 

انقلاب شوروی در حرکت به پیش کل جامعه بشری نقش بزرگی داشت، چراغ روشنی است که نمی توان آن را خاموش کرد. آن تمدن تازه ای را بنیاد نهاد که جهان بر مبنای آن به پیش خواهد رفت.

(ج. نهرو، سیاستمدار و دولتمرد هند).

 

برای اولـین بار در سال ٢٠٠۵، سالروز انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر برای مردم کشور ما روز کار بود. این روز را بدان جهت روز کار اعلام کردند، که مانع بزرگداشت این رویداد بزرگ که اهمیت جهانی دارد، بشوند و آن را از حافظه توده ها پاک کـنند. بر اساس قانون مصوب دومای دولتی و شورای فدراسیون روسیه روز چهارم نوامبر را روز اتحاد ملی، جـشن رسمی تازه اعلام گـردید و رئیس جمهـور نیز آن را تائـید کـرد.

حزب حاکم کنونی، «حزب روسیه واحد»، از آن روی  به تغییر و تحریف تاریخ  روی آورده است که با وارد ساختن تهمت و افترا، گذشته پر افتخار، بویژه دوره شوروی را از خاطره توده های میلیونی بزداید. یکی دیگر از ریاکاری ها و حیله گری های حاکمان کنونی این بود که در سالروز پیروزی بزرگ خلق شوروی بر آلمان هیتلری ومیلیتاریسیم ژاپن، نه تنها هیچ اشاره ای به اهمیت و ارزش آن پیروزی بزرگ نکردند، حتی از حزب کمونیست اتحاد شوروی و یوسف استالین، یادی هم نکردند که گوئی، مردم شوروی بدون رهبری به پیروزی دست یافته است.

اینک یک رویداد تاریخ روسیه را در مقابل حادثه تاریخی دیگری قرار داده و با تجاهل پرنسیپ های تاریخ را زیر پا می گذارند. یعنی، شرایطی را که منجر به آن حوادث و پیامدهای آنها شد  در نظر نمی گیرند. بخش فوقانی روحانیت را نیزدراین امر دخالت داده اند. در این جا بر خورد به  دو حادثه، یعنی، انقلاب کـبیر سوسیالیستی اکـتبر و بیرون راندن اشغال گران از مسکو در سال ١٦١٢، پایان اغتشاشات در روسیه، مطرح است.بطوری که اعلام روز چهارم نوامبر به نام روز اتحاد ملی به ابتکار کلیسا بوده و نمایندگان دومای دولتی از حزب «روسیه واحد» نیز، صورت قانونی به آن داده اند.

اکثریت محقـقـین تاریخ دولت روسیه، آغاز پادشاهی بوریس گودانف و تا به پادشاهی رسیدن میخائیل رومانوف، بنیان گذار سلسله پادشاهی جدید، از آخر قرن شانزده تا سال ١٦١٣ را، دوره اغتشاشات چهارده ساله ارزیابی می کـنند.

سرشت و خصوصیات دوره اغتشاشات، علل و عواقـب آن کدامند؟

به نظر بسیاری از مورخان شوروی و روسیه(ب. د . گرئکف، ر. گ. سئکرئن نیکف، و. و. زیمین، و. او. کلیوچفسکی و دیگران)، اغتشاش ها، اولین جنگ داخلی و جنگ دهقانی و قیام قزاق ها و دهقانان وابسته به زمین، به رهبری بالاتنیکف، نقطه اوج آن بود. آن خود، زاده علل اجتماعی-اقتصادی «ناهنجاری اجتماعی» بود. هیرارشی کلیسا و «اعضای روسیه واحد» در این باره سکوت می کـنند و کلمه ای  هم بر زبان نمی آورند.

تحت انقیاد درآوردن و بی حقوقی دهقانان باعث بروز اغتشاش ها بود. شورش پشت شورش روی می داد. دهقانان وابسته به زمین برای رهائی از مظالم ملاکان و دهقانان برای نجات از بی حقوقی نابخردانه و وابستگی خود به صاحبان زمین، بپا خواستند.

در عین حال، دوروئی و حیله گری خادمان دربار، اشغال گران لهستانی- لیتوانی و سوئدی نیز یکی دیگر از عوامل بروز شورشها بودند. فریب کاران، (لژدیمتری اول و دوم) برای پادشاهی لهستان و گروه های مختلف اشراف که سلطنت بوریس گودانف و واسیلی شویک در مسکو را،جدا از سلسله پادشاهی برسمیت نمی شناختند،لازم بودند. شیادان،»فعال در مسکو، دست پخت لهستان بودند»( کلیوچفسکی. تاریخ روسیه، جلد ٣،بخش ٣).

شورشها دولت مسکو را در آستانه سقوط قرار داد و آن به خوراک ارزانی برای دشمنان خارجی تبدیل شده بود. لهستانی ها، سمولنسک و سوئدی ها، نوگوراد را به تصرف درآوردند. مقاومت اقشار پائینی جامعه بر علیه اشغالگران خارجی بشدت بالا گرفت. سازماندهی نیروی دوم مردمی، با وسعت هر چه بیشتربه لحاظ ترکیب اجتماعی، با فراخوان تاجری بنام کوزما میـنیـن، رهبر زئمسک ها، در نیژنئی ـ نوگوراد در سال ١٦١٢، بسرعت آغاز شد. این میهن پرست روس خطاب به هموطنانش گـفت: «کار بزرگی در پیش داریم. زندگی خود را فـدا می کـنیم، خانه های مان را می فروشیم، زن و بچه های مان را گرو می گذاریم و به دولت مسکو کمک می کـنیم  ...»( کاستامار، «تاریخ روسیه»).

در ماه اوت سال ١٦١٢دسته های ارتش خلق به نزدیکی مسکو رسیدند، لشکر بزرگ لهستان را که برای پشتیبانی اشغالگران کرملین آمده بود، تار و مار کـردند. ٢٢ماه اکتبر کیتای- گراد،٢٦همان ماه (طبق تاریخ جدید، ۸نوامبر، نه ٤نوامبر) چند صد نفر نیروی لهستانی که تا مرز آدم خواری رسیده بودند، در کرملین تسلیم شدند. پاکسازی سرزمین روسها از اشغال گران لهستانی ـ لیتوانیائی و سوئدی تا مدتها بعد ادامه داشت. در سال ١٦١٣کلیسای جامع زئمسک، میخائل رومانوف، سرسلسله پادشاهی جدید روسیه را شاه اعلام کرد.

نیتجه گیریها

١ـ مردم میهن تحت رهبری رهبران خود، مینین و پاژارسکی، خطری را که دولت مستقـل مسکو را تهدید می کرد، دفع کردند.

٢ـ وضعیت روستائیان که شامل اکثریت جمعیت کشور بود،پس از بیرون راندن اشغال گران نه تنها بهبودی نیافت ، حتی بدترنیز شد و چـپاول دهـقانان شدت یافت. حاکـمیت مطلقـه قـوت گرفـت. «اوضاع خلق بعد از طوفان قیام ها، با آنچه که پیش از آن هم چون سلاحی مطیع و حرف شنو در دست حاکمیت بود، فاصله ای نگرفت... قرن هیجدهم، دوره شورش های مردمی در میهن ما بود.» (منتخب تاریخ روسیه، جلد سوم، بخش ۳، صفحه٨٩). این نتیجه گیری و. او. کلیوچوسکی، دانشمند تارخ شناس بورژوای نیمه دوم قرن نوزده و آغاز قرن بیستم بود.

٣ـ ملاکین و اشراف به عنوان طبقه حاکم، از جنگ داخلی درسی نیاموختند و نیاموختند که تغییراتی در سیاست داخلی بدهند. در رابطه با سیاست خارجی، در آغاز پادشاهی سلسله تازه رومانوف ها از گسترش و توسعه زمینهای روسیه به بخش اروپائی، همان طور که در سده پانزده و شانزدهم، نیمه دوم قرن هفـدهم و هجدهم  معمول بود خودداری کردند. سمولنسک و ایالات شمالی به لهستان واگذار شد. مسکو از سواحل خلیج فنلاند که در راه آن خون جنگاوران روس ریخته شده بود، دور شد.

٭٭٭٭٭

واضح است که شورشهای آن دوره، نه به لحاظ مقیاس و ماهیت آن و نه از نظر نتایج و پیامدهائی که نصیب روسیه و همه بشریت کرد، با انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبرقابل مقایسه نیست.

انقلاب کبیر اکتبر و خلقهای آزاد شده به رهبری حزب کمونیست تحت رهبری و. ای. لنین و ی. و. استالین، روسیه را پس از هزاران سال اعتلا بخشید، تمدن تازه سوسیالیستی را پی ریزی کردند.به استثمار زحمتکشان، فقر میلیونها انسان و بی سوادی عمومی مردم پایان دادند، اتحاد شوروی با علم و فرهنگ پیشرو را تشکیل دادند. بشریت را از طاعون فاشیسم نجات دادند. نقشه جهان را تغییر ریشه ای دادند، سیستم استعمار و امپراطوری آن را نابود ساختند، میلیاردها انسان به سوی عدالت اجتماعی و سازندگی سوسیالیستی  روی آوردند.

نباید فراموش کرد که رهبری کلیسا و پیش از همه، کلیسای پروتستان، بدون مشورت با معتقدان، پیشنهاد کرد بجای هفتم نوامبر، روز انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر، روزچهارم نوامبر، بمناسبت بیرون راندن اشغالگران لهستانی از مسکو و پایان شورشها، روز جشن ملی اعلام شود. و دومای دولتی روسیه نیز به آن قانونیت بخشید.

موضع قاطع حزب کمونیست جمهوری فدراتیو روسیه و سازمانهای ملی – مردمی، دومای دولتی و رئیس جمهور را مجبور ساخت تا روز هفتم نوامبر، سالروز انقلاب کبیر اکتبر را همچنان جشن ملی، روز کاری اعلام کنند.  

٭٭٭٭٭

لغو و تعدیل جشن سالروز انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر به چه معناست؟ این یعنی خیانت به میلیونها انسان معتقـد و یا غیر معتقـد، که زندگی خود را فدای برقراری حاکمیت شوراها، حراست تمامیت ارضی روسیه و دفاع از کشور شوراها در مقابل تجاوزگران فاشیسم آلمان، کردند. علاوه بر آن، باید قبول کرد، که خلق ما، امید به آینده خود را با انقلاب اکتبر پیوند داده است.

می بینید، که حزب «روسیه واحد» و هیرارشی کلیسا با پاک کردن روزهای سرخ در تقویم، به چه کاری دست می زنند. همه اینها، یادآوری بوروکراسی شئدرینی است، که همانطور که می دانید ختم عملیات آمریکا را با این تفاوت که او با شهامت اعتراف کرد: «بنظرم این، از اختیار من خارج است»، تائید کرد.

ما کمونیستها می دانیم که مذهب ارتدکس نقش مهمی در تشکیل و حراست دولت روسیه ایفا نموده است اما مسائل دیگری هم هست که خادمان دین آنها را مسکوت می گذارند.

با آن که دهها میلیون معـتقد، درهمه جنگهای داخلی، دهقانی و در سه انقلاب روسیه( انقلاب اول، سالهای ١۹٠۵ـ١۹٠۷، انقلاب فوریه١٩١۷ و انقلاب اکتبر)، شرکت کردند، اما اکثریت قریب به اتفاق  روحانیت، نه در کنار معتقدان، بلکه در جبهه مقابل، در کنار استبداد جای گرفتند.

هیرارشی کلیسا مسئول سازماندهی تعقیب و آزار و اذیت لئو نیکولایوچ تولستوی، این نابغه روس است. در سال ١۹٠١، شورای کلیسا با رضایت نیکولای دوم، حکم «اخراج ل. ن. تولستوی از کلیسا» را صادر کرد.

امروزقشر فوقانی روحانیت، مخالف بازپس دادن دارائیهای هنگفت ملی به صاحبان اصلی آن، یعنی؛ حاکمیت و توده های زحمتکش است، که بوسیله عده قلیلی غصب شده است. اسقف اعظم کلیسای ارتدکس روسیه، «خط و مشی اجتماعی» کلیسا را مشخص نموده و در آن  با «تقسیم مجدد دارائیها»، مخالفت کرده است، موضوعی که رئیس جمهور نیز، اغلب آن را تکرار می کـند. این در حالی است که ٨٠درصد مردم کشور خواستار بازنگری به امور خصوصی سازی و باز گرداندن دارائی های غارت شده ملی می باشد.

کلیسا با استفاده از منابع مالی دولتی و کمکهای پولی هنگفـت ثروتمندان، برای شستن گناهان خود دعا می کـند. در واقعیت امر، منبع اصلی همه این پولها، ثروتهای غارت شده مردم است که از طریق خصوصی سازی جنایت کارانه بدست آورده اند.

علل مقابله محافل رهبری کلیسا را، اساسا باید دراعتقادات آن ها جستجو کرد. کلیسا، زمانی که مردم را به دفع تجاوزگران فاشیست فرا می خواند، در سازندگی ملی فعالانه شرکت می نمود، در جنبش صلح، خواست اکثریت معتقدین را نمایندگی می کرد، با پشتیبانی حاکمیت اتحاد شوروی مواجه شد. آنچه را که کلیسا در دوره حاکمیت پطر اول از دست داده بود، اعاده شد، دارائی هایش برگردانده شدند و مورد پشتیبانی مالی و فنی قرار گرفت.

چگونه هیرارشی کلیساهای امروزی، سخنان رهبران کلیسای ارتدکس در دوره حکومت شوروی، در باره ی. و. استالین را فراموش کرده اند. پس از مرگ ی. و. استالین، آلکسی اول، اسقـف اعظم مسکو و کل روسیه، وی را انسان نابغه ای نامید و نوشت: «او، برای سازندگی پر تلاش خود، از نیروی عظیم اجتماعی و از آگاهی مردم ما به قدرت خویش، الهام گرفت...». کریستوفر، اسقـف کلیسای الکساندری، نوشت: «استالین یکی از انسانهای بزرگ دوران ماست، که به کلیسا اعتماد می کرد و نظر مساعدی نیز به آن داشت».

در باره جشن ملی تازه– روز وحدت ملی- پرسیدنی است، در شرایطی که وحدت ملی جامعه روسیه در سایه حاکمیت بورژوازی، در وضعیت ازهم گسیختگی کامل قرار دارد، در حالی که اقلیتی نا چیز که با دزدیدن و غارت دارائی های مردم به ثروت های افسانه ای دست یافته است، در یک سو و در سوی دیگر، ملتی رانده شده به دامن فـقـر ایستاده است، ازکدام وحدت ملی می توان صحبت کرد. مگر، تنها آبراموویچ بود که باعطش سیری ناپذیری خود ثروتهای ملی را دزدید و بلـعـید؟

در باره جشن مذهبی ارتدکس- فقط، روز مادر خدای کازان، مصادف با روز وحدت ملی بوده و در واقع عید ملی اعلام می شود. در این صورت، جواب شاخه های دیگر مذهب را چگونه می توان داد؟ این خلاف قانون اساسی است. زیرا، کلیسا از دولت جداست

٭٭٭٭٭

جواب ما به ویرانگران میهن، نیروهای ضد خلقی که در فکر حذف جشن زحمت کشان، از جمله از بین بردن یادمان تاریخی دین داران، مصالحه با بازسازی کامل سرمایه داری و پایمال کردن حقوق مردم و فقر میلیونها انسان هستند، این است که باید شرکت وسیع دینداران و دگراندیشان در جشن سالگرد انقلاب کبیر سوسیالیستی اکـتبر را بپذیرند. ما باید با برگزاری جلسات، تظاهرات و میتینگ ها، راهپیمائی ها و نشان دادن اتحاد و عزم راسخ توده ها در مبارزه برای زندگی بهتر، از دستاوردهای انقلاب اکتبر، زندگی مردم اتحاد شوروی، صحبت کنیم. این وظیفه و مسئولیت ماست.

سخن از دستاوردهای انقلاب اکتبر یک وظیفه انقلابی است

تبلیغات دروغین ضد کمونیستی در مقابل واقعیات سرمایه داری.

«نور حقیقت تا ابد پشت ابر، پنهان نمی ماند».

(ف. م. داستایوسکی).

در اروپا موج تازه ضد کمونیستی راه افتاده است، در مقیاس بین المللی، تلاش هائی برای محکوم کردن «جنایت کمونیسم» صورت می گیرد، ممنوع کردن فعالیت احزاب کمونیست و محاکمه رهبران آنها را پیشنهاد می کنند. طبیعتا این سئوال پیش می آید که: آیا کمونیستها و طرفداران آنها می توانند حملات جدید نیروهای امپریالیستی برعلیه کمونیسم را دفع کـنند؟

قبل از جواب دادن به این سئوال، می خواهم این موضوع را مورد تاکید قرار دهم که علت اصلی فشار فزاینده نیروهای دشمن به نیروهای جنبش جهانی کمونیستی این است که احزاب کمونیستی پس از شکست موقتی سوسیالیسم دراتحاد شوروی و دیگر کشورهای سوسیالیستی بازسازی می شوند و تاثیر آنها در جهان  افزایش می یابد.

ما می توانیم دستاوردهای عظیم اتحاد شوروی را درساختن تمدن و فرهنگ جدید سوسیالیستی، جامعه عاری از استثمار و ستم را که درآن، دموکراسی واقعی مردمی، دموکراسی سوسیالیستی تکامل می یافت و سطح زندگی زحمت کشان را ارتقاء می داد، درمقابل سیل دروغ وافتراهای ضد کمونیستی قرار دهیم.

قهرانقلابی برای بدست آوردن آزادی و استقلال، با جنایت علیه زحمت کشان، تفاوت های بسیار جدی دارد و توجه به این تفاوت ها ضروری است. «بورژوازی، همان طور که در مانیفیست حزب کمونیست گفته می شود، نقش انقلابی فوق العاده مهمی در تاریخ بازی کرده است. بورژوازی در مدت کمتر از یک صد سال سلطه طبقاتی خود، نیروهای مولده بی شمار و عظیمی را در مقایسه با مجموع همه نسلهای پیش از خود، بوجود آورده است» اما ازمدتها پیش، توان پیشرفت خود را از دست داده و به مانع بزرگی در مقابل ترقی اجتماعی تبدیل شده است. ما باید،«جنگهای صلیبی» متعدد نیروهای امپریالیستی بر علیه کمونیسم و واقعیات انکار ناپذیر تاریخ خونین سرمایه داری، از آن جمله جنایات خون بار نظام سرمایه داری در دوران معاصر را در جامعه جهانی محکوم کـنیم. مبارزه با امپریالیسم و محکومیت بین المللی جنایات آن، هدف طرح پیشنهادی گنادی زیوگانوف، رهبر حزب کمونیست جمهوری فدراتیو روسیه نیزمی باشد.

سرمایه داری استعمارگر در جریان استثمار و ستم شدید و جنگ ها، رنج و عذاب غیرقابل وصفی برای بشریت به ارمغان آورد، سیل ها از خون و اشک توده ها جاری ساخت، صدها میلیون انسان را کشت. سرمایه داری مبتنی بر مالکیت خصوصی سرمایه داری،در تمام مراحل برقراری و رشد خود، بویژه، در دوره های آغازین انباشت سرمایه، تولید مانوفاکتوری و کارخانه ای سرمایه داری، سرمایه مالی، انحصاری، برای تصاحب ارزش اضافه حاصل از کار مزدوری، همیشه میلیونها انسان را استثمارکرده و می کـند.

سرمایه داری با اشغال، تصرف، آتش افروزی و بزور شمشیر، امپراطوری استعماری را برقرار ساخت که تشکـیل آن، اسارت و نابودی کامل ملل و خلقهای بسیاری را در پی داشت.

برای نشان دادن مقیاس برده داری استعماری، به ارقام مراجعه می کنیم. تعداد جمعیت مستعمرات تا جنگ جهانی دوم،۶۶٠ میلیون نفر و جمعیت کشورهای متروپل، ٤۶٠ میلیون نفر بود. مساحت ممالک مستعمره، بالغ بر۵١ میلیون کیلومترمربع و کشورهای استعمارگر، ١٢میلیون کیلومترمربع می شد. جمعیت و مساحت مستعمرات، مثلا انگلیس، به ترتیب بیش از ٨ و ۶٠ برابر کشور متروپل را شامل می شد.

به گفته مارکس، دوران سرمایه داری با ریشه کن ساختن، اسارت و نابودی ساکـنان بومی آمریکا، گام های اول برای تصرف و ویرانی هندوستان و تبدیل آفریقا به شکارگاه سیاه پوستان، طلوع کرد. دهها هزار نفر از میلیون ها سیاه پوستی که از آفریقا به آمریکا آورده شدند، در زندانهای انباشته شده کشتی ها، از گرسنگی مردند. از مردم بومی آمریکا، تنها نمونه ها و جمجه ها باقی ماند.

صاحبان سرمایه، با استفاده از نیروی کار ارزان، منابع طبیعی مستعمرات را غارت کرده و ثروتهای افسانه ای بدست آوردند، برای تحکیم حاکمیت خود، با گشاده دستی بزرگ منشانه ای سفره مردم کشورهای متروپل را رنگین ساختند. سرمایه داران، صدها سال جلو رشد مستعمرات را گرفتند و مانع ترقی صنایع، به استثنای معدن کاری در این کشورها شده، باعث عقب ماندگی شدید، فـقـر و بی سوادی مردم مستعمرات شدند.

امپریالیسم استعمارگر، در طول سه قرن موجودیت خویش، خیزش های مردم مستعمرات تحت استبداد رژیم برده داری و کار سنگین شاق  را سرکوب نمود. سرمایه داران قیام ها را به شدت سرکوب نموده و قربانیان بی شماری را به بشریت تحمیل کردند.

در اوایل سده بیستم، جهان تقسیم شده بود، جنگ ها، موجب تقسیم مجدد شد. در جنگ های اول ودوم جهانی، بیش از٧٠ میلیون انسان کشته و ١٢٠میلیون نفر زخمی و معلول شد.

بزرگ ترین جنایت سرمایه داری، زایش و پرورش فاشیسم هیتلری، خشن ترین دشمن بشریت، بواسطه بورژوازی بزرگ بود. میلیون ها انسان در اردوگاه های هیتلری ، سوخته و یا کشته شدند. فاشیسم،همچون ابزاری در دست دولت های پیشرفته، برای مبارزه برعلیه جنبش های کارگری، آزادی بخش ملی و اتحاد شوروی لازم بود

برخلاف میل سرمایه داران وعلیرغم مقاومت مأیوسانه آنها، تحت تأثیر انقلاب کبیر سوسیالیستی اکـتبر و نقش تعیین کـننده اتحاد شوروی در تارومار کردن فاشیسم و زیر فشار جنبش های رهائی بخش ملی، خلق های مستعمرات از یوغ استعمار برده داری آزاد شدند.

٭٭٭٭٭

سرمایه داری معاصر، درکشتار میلیون ها نفر از مردم ویتنام، یوگسلاوی و عراق مقصر است. دولت های امپریالیستی با استفاده از همه ابزارها، از جمله، جنگ، توطئه، خرید مزدوران، مبادله نا برابر کالاها، تخریب اخلاقیات، فشارهای سیاسی و اقتصادی، و هر شیوه ممکن دیگر، تلاش می کردند تا، مستعمرات سابق را در چهار چوب سیستم سرمایه داری نگه دارند و جلوی راه رشد و ترقی آنها را مسدود نمایند. در نتیجه سیاست های امپریالیستی غرب، بیش از یک میلیارد انسان در شرایط فـقـر وگرسنگی زندگی می کنند.

امپریالیست های آمریکایی وهم دستان جهانی او، ضمن جلوگیری از راه اندازی موسسات تولیدی مدرن در اکثریت مستعمرات سابق، میلیونها انسان را برای اشتغال به کارهای سنگین و غیر تخصصی دعوت می کـنند. در اروپا، مهاجرین به خاطر شرایط غیر قابل تحمل زندگی و دست مزد ناچیز کار، به خشن ترین شیوه های اعتراضی متوسل می شوند.

اغلب می پرسند: چنین چیزی در روسیه سرمایه داری ممکن است؟ البته که ممکن است. برای جلو گیری از این،  بدون این که از موضوع اصلی صحبتی به میان آورند، راه حل های مختلفی را پیشنهاد می کـنند. تراژدی تجزیه اتحاد شوروی و احیای سرمایه داری، علت اصلی انفجار اجتماعی مهاجرین می باشد. یعنی بازسازی حاکمیت شوروی، دولت متحد خلقهای برادر، ضامن ممانعت از وقوع چنین درگیری هائی است.

  امپریالیسم جهانی، با پایمال کردن حقوق ملتها وتحمیل فقر به آنها، موجب پیدایش «تروریسم بین المللی» شد، مبارزه آمریکا بر علیه «تروریسم بین المللی»، پوششی برای استثمار ملتها و تسلط بر جهان است. آنها، کشورهائی درهزاران کیلومتر دور تر از کشور خود، از جمله، جمهوری های عضو اتحاد شوروی سابق، اوکراین، گرجستان، حوزه دریای خزر را، منطقه منافع خویش اعلام می کـنند و همچون شخصیت های خودخواه،افسانه ها می گویند:«از اینجا، تا آنسوی جنگل، از آن من، و از آنجا ببعد هرچه که باشد، آن هم از آن من».

سرمایه داری، با استثمار وحشیانه منابع طبیعی جهان، بویژه مستعمرات پیشین و آلوده کردن محیط زیست انسان، بشریت را به سوی فاجعه هولناکی سوق می دهد. وانگهی، ضمن کاهش منابع طبیعی، باز تولید ثروت های طبیعی نیز، کمتر از میزان مصرف آن ها است و هم گام با آن ، سالانه، صدها میلیون تن مواد مضررا به جو زمین رها می سازند.

کشورهای امپریالیستی و در رأس آنها، امپریالیسم آمریکا، به نسبت جمعیت، دهها برابر بیشتر از دیگر کشورها از منابع طبیعی استفاده می کـنند. تکنولوژی صنایع «آلوده» را، به مستعمرات سابق منتـقـل می سازند. قراردادهای جهانی و توافق نامه های بین المللی حراست و بهره برداری از منابع طبیعی را، بسیاری از کشورهای سرمایه داری، به خاطر مجازات نشدن، رعایت نمی کـنند. آیا این جنایت علیه نسل امروزی و آینده بشریت نیست؟

ما امروزشاهد جنایات متعدد سرمایه داری در روسیه هستیم که با بازگشت از سوسیالیسم به آغوش سرمایه داری، موجب کاهش سالانه ۷٠٠ هزار نفـر از جمعیت کشور می شود و به بهای احیای سرمایه داری، جمعیت کشور را به ورطه نا بودی سوق می دهد.

در مورد دموکراسی باید گفت که حقوق و تضمین های اجتماعی در روسیه سرمایه داری برخلاف سوسیالیسم این است که تحصیل و استفاده از کمک های پزشکی فقط در اختیار ثروتمندان است، توده های عظیم مردم بی کارند و در شرایط فقر به سر می برند. نمایندگان کارگران، زحمت کشان و روشن فکـران در پارلمان های بورژوازی، از جمله پارلمان روسیه حضور ندارند. حاکمیت در دست کسانی است که از راه های دزدی، اختلاس و استثمار به ثروتهای کلان دست یافته اند.

سوسیالیسم مبتنی برمالکیت اجتماعی بر وسایل تولید و شیوه مدیریت برنامه ریزی شده، به عنوان مرحله اول کمونیسم، در اتحاد شوروی خلقهای روسیه را از زیر ستم تزاریسم آزاد ساخت، از ملت ها و خلق ها حفاظت کرد، دولت، کتابت، تحصیل هر یک از آنها را تشکیل داد، قدرت اقتصادی بزرگی را ایجاد کرد، فرهنگ، تمدن و بالاتر از همه، ضروریات زندگی همه زحمت کشان را تأمین نمود.

از آنچه که در بالا گفته شد، می توان فهمید که چرا در غرب «دموکراتها»، نمی خواهند با محکوم کردن جرایم واقعی سرمایه داری، بشریت را از خطر امپریالیسم نجات دهند.

 

و. ای. لنین، حزب بلشویک

در باره جنگ داخلی و ترور، رد پای خونین سرمایه داری.

یکی از افسانه های جعلی در باره حاکمیت شوروی این است که گویا، ولادیمیر ایلیچ لـنین و حزب بلشویک، با براه انداختن جنگ داخلی، «ترور سرخ»، تمامیت ارضی کشور را مورد تهدید قرار دادند. مقامات حزب «روسیه واحد»، حزب لیبرال دموکرات روسیه(ژیرنوفسکی ها) و اتحاد نیروهای راست گرا، توده ای از اراجیف روی هم انباشتند.

برای درک دقیق و درست مسئله، باید اصولیت تاریخ را فهمید. یعنی، با درک شرایط تاریخی وقوع این و یا آن حادثه است که می توان به ماهـیت آن پی برد. و. ای. لـنین، با شناخت ترور، بعنوان یکی از اشکال عملیات جنگی در شرایط مشخص، هنوز در اوایل قرن بیستم، درآستانه تشکیل حزب انقلابی بلشویک، استفاده از ابزار ترور برعلیه حکومت استبدادی تزاری را مردود شمرد. او معتقد بود که ترور، انقلابیون راستین را از مبارزه اصلی آنها، یعنی از مبارزه بر علیه استثمارگران، منحرف می سازد و« بر خلاف آن که باعث ایجاد تفرقه، مهمترین هدف کل جنبش، در میان نیروهای دولتی شود، موجب پراکـندگی در صفوف نیروهای انقلابی می شود» ( منتخب آثار، جلد سوم، ص. ٣). شناسائی ترور به عنوان ابزار مبارزه انقلابی، مفهوم دیگری غیراز دنبال روی از جنبش خود بخودی کارگران، نا باوری به قدرت زحمت کشان و سازمان انقلابی آن ندارد.

علیرغم آن، حزب بلشویک تحت شرایط مشخصی، ترور درجواب اقدامات تروریستی دشمن طبقاتی- بورژوازی- را مجاز می شمرد. و. ای. لـنین، در نامه خود، سال ١۹١٨ به کارگران آمریکا، با تأکـید بر این که بورژوازی و دنباله روی آنها، بلشویک ها را به ترور متهم می سازند، می نویسد: «زمانی که بورژوازی انگلیس، درسال ١٦٤٩ و بورژوازی فرانسه، در سال ١٧۹٣، به عملیات تروریستی برعلیه فئودال ها دست می زد، چگونه فراموش کرده است که آن را عادلانه و قانونی می دانست! اما وقتی که راهی جز ترور در پیش پای طبقه کارگر و دهقانان تهی دست بر علیه بورژوازی نمی گذارند، آن را جنایت و هیولا می نامند» (منتخب آثار، جلد ٨، صفحه ٢٣٠).

دو روئی سیاسی بورژوازی و همدستان آن.

بورژوازی جهانی دوران ما، از جمله بورژوازی روسیه، دوستان و شرکایش (احزابی) همچون روسیه واحد و پیروان ژیرنوفسکی، در تلاش هستند با افسانه پردازی های دروغین، هم سانی و هم پیوندی کمونیسم و تروریسم را به جامعه جهانی نشان دهند.

نیروهای مرتجع، قطعنامه ضد کمونیستی را به  پارلمان شورای اروپا کشاندند. جعلیات پیرامون آن، یعنی ایدئولوژی کمونیستی همیشه موجب ترورهای جمعی شده است، بهانه اصلی این اقدام تحریک آمیز بود.

در طول بیش از چهارصد سال حیات سرمایه داری، تروریسم مسلح منبعث از مالکیت خصوصی بورژوازی، میلیونها انسان را قربانی کرده است.

هنوز در دوره های آغازین پیدایش سرمایه داری، در زمان انقلابات بورژوائی هلند (قرن شانزده)، انگلیس (قرن هفده)، انقلاب بورژوا- دموکراتیک فرانسه(قرن نوزده)،  جنبش های مردمی به شدت سرکوب شد و بسیاری از دهقانان و هم فکران آنها کشته شدند. پادشاه انگلیس و فرانسه اعدام گردیدند. در نهایت این بورژوازی بزرگ بود که از دست آورد انقلاب بهره مند گردید.

تاریخ مبارزه توده های خلق برای کسب آزادی، استقلال و عدالت اجتماعی، سرشار از قهرمانی هاست و بهترین پسران و دختران آنها، بدست جلادان بورژوازی کشته شده است.

کمون پاریس را بخاطر آورید. سرکوبی اولین انقلاب پرولتری، با تروریسم بورژوازی ضد انقلاب همراه شد. کمون را در خون غرق کرد، کشتار به راه انداختند، ٣٠ هزار پاریسی کشته شد، در حدود ٤۵ هزار نفر دستگیر شدند، بسیاری از آنها را تیرباران کردند، هزاران نـفـربه زندان با اعمال شاقه محکوم شدند.

تزاریسم و بورژوازی روسیه همیشه برعلیه آن هائی که برعلیه استثمار، بی حقوقی و خود کامگی های حاکمیت، در راه آزادی وحاکمیت خلق مبارزه می کردند،به ترور متوسل می شدند. ٩ ژانویه سال ١۹٠۵، در زمان انقلاب اول روسیه،  تظاهرات آرام مردم را به گلوله بستند و بدنبال آن، دستور صادر شد: «دستگیر کردن لازم نیست!»، «به گلوله قناعت نکـنید!».

در پی تارو مار کردن قیام مسکو، سواستوپل، دونباس و دیگر شهرهای کشور، سال های سیاه استالـئپـین مرتجع آغاز شد. پ. ن. میلیوکوف، رهبر کادت ها، دشمن سرسخت حاکمیت شوروی، در خاطرات خود می نویسد: طبق دستور استالـئپـین، رئیس دولت تزاری، «جوخه های خون آشام قصاص برای نوشیدن خون تیرباران شدگان بدون دادگاه و هر آنکه سر راهشان قرار گیرد، تشکیل گردید» (صفحه ٢۷٢). از چنگال های استالـئپـین، نورچشمی دموکرات های دروغین، خون هزاران نفر که بدون بازجوئی و دادگاه اعدام شده اند می چکـید.

اتهام جعلی شروع جنگ داخلی و ترور سرخ بوسیله بلشویکها.

بر همگان روشن است که انقلاب اکـتبر، به رهبری حزب بلشویک، و. ای. لـنین، برخلاف تمام انقلاب هائی که در جهان روی داده است، با کمترین تلفات انسانی(مجموعا چند نفر کشته شد)، به پیروزی رسید. جنگ های داخلی ( سالهای ١٩١٨ـ ١۹٢٠) هم، تروری بود که نیروهای ضد انقلاب و سلطه طلبان خارجی برای برقراری سلطه مجدد خود به کارگران و دهقانان، براه انداختند. همان طور که در کتاب خلاصه تاریخ حزب کمونیست اتحاد شوروی(بلشویکها) نوشته شده است، «مالکان و سرمایه داران همراه ژنرالهای گارد سفید با حمایت دولتهای آنتانت(انگلیس، فرانسه، آمریکا)، برای درهم کوبیدن انقلاب اکـتبر و سازماندهی حمله مشترک به کشور شوراها و سرنگون کردن حاکمیت شورائی آن، جنگ داخلی براه  انداختند»( صفحه ٢٣۵ـ٢٣٦).

آ. ای. دنیکین، دست نشانده آنتانت و یکی از سردسته های ضد انقلاب، در همه بیانیه های خود، خواستار «اعاده حقوق قانونی صاحبان موسسات تولیدی و کارخانه ها... خلع ید دهقانان از زمینهای مالکان واز پرداخت غرامت» بود (آ. ای. دنیکین، حمله به مسکو، صفحات ۵٦ـ ۵٨). روشن است، که بلشویک ها زمین ها را رایگان و بدون مدت به دهقانان واگذار کردند.

روسیه، به سمت فاجعه کشانده می شد. سلطه جویان، تمامیت دولت روسیه را نشانه گرفته بودند. هدف آن ها، تجزیه روسیه و تحت تابعـیت خود درآوردن آن بود. وحشیگری می کردند. امپریالیست های سلطه جو، روسیه را گرفتار مصیبت ساخته و بین خود تقسیم کرده بودند: ژاپنی ها و آمریکائی ها، شرق دور را، انگلیس ها، شمال روسیه مرکزی را، فرانسوی ها، اودسا را، چک ها، ولگای میانه و سیبری را، آلمانی ها و لهستانی ها، اوکراین و بلاروس را، انگلیس ها و ترک ها، ماورای قفقاز را به تصرف خود درآورده بودند. دربسیاری از مناطق، قیام های ضد انقلابی برعلیه حاکمیت شوروی برپا کردند(مسکو، یارسلاول، قفقاز شمالی، ولگا، سیبری). کارخانه ها کار نمی کردند. حمل و نقل را مختل ساخته بودند. و. ای. لـنین و بلشویک ها، بلافاصله بعد از انقلاب اکـتبر، به مسئله خروج کشور از جنگ جهانی غارتگرانه امپریالیستی، بازسازی ویرانی ها و ساماندهی اقتصاد پرداختند اما سال ١۹١٨ فرارسید. سرمایه جهانی، روسیه را به محاصره خود درآورد، تهاجمات خارجی، خرابکاری های عمدی و آگاهانه ماموران، توطئه ها و شورش های گارد سفید، کشور را با خطر گرسنگی مواجه ساخت. 

توزیع مجدد ذخیره های مواد خوراکی، خرید مازاد نان دهقانان، بویژه خرده مالکان، تنها راه نجات میلیون ها انسان از خطر گرسنگی کشنده بود. بدین منظور، دسته های کارگری به روستاها اعزام گردید و در آنجا، کمیته های فقیران تشکیل داده شد. هم زمان آن ها زمین های مالکان و امکانات اقتصادی موجود را در اختیار دهقانان فقیر( بی زمین و کم زمین) گذاشتند. یعنی مجددا تقسیم کردند.

برای درک ابعاد فاجعه گرسنگی تحمیلی برکشور، در این جا تلگرام و. ای. لـنین به نماینده تام اختیار دولت شوروی در جنوب روسیه را یادآوری می کـنم: «بخاطر خدا، تمام توان انقلابی خود را برای ارسال نان بکار گیرید. و گرنه، پطر(منظور،لنین گراد است) ازپا در می آید. قطارها و دسته های ویژه، جمع آوری و ارسال، قطارها تحت نظر، هر هفته اطلاع دهید، بخاطر خدا!».

همان طور که کرئلوف داستان پردازروس می نویسد، گرگ را بخاطر رنگ خاکستری او نمی زنند، آن را بخاطر حمله به گوسفندان می زنند. تصمیمات شدید برعلیه کولاک ها، بخاطر کولاک بودنشان نبود، بلکه بخاطر نان مازادی بود، که آن ها احتکار و مخفی کرده بودند. میلیون ها انسان با سهمیه اندکی زندگی می کردند و به هر نفر از جمعیت مسکو و پطروگراد به اندازه کـف دست (۵٠ گرم)  نان داده می شد.

گارد سفیدی ها و اشغال گران، وحشیگری کـردند، کارگران و دهقانان، مردم دهات و نواحی را به صورت دست جمعی مجازات می کردند. ژنرال دنیکین دستور داد: «جبهه و پشت جبهه را پاکسازی کـنید»، «به شدید ترین وجه تصفیه نمائید»، «مطبوعات ویران گر را از میان بردارید» ( دانستن این موضوع، برای مزخرف نویسانی، که ژنرال های گارد سفید – جلادان خلق- را می ستایند، لازم است). «به فعالیت تعاونی ها، اتحادیه های ضد دولتی و غیره با چنان تدابیر شدیدی خاتمه دهید که توان ایستادن در مقابل دولت را نداشته باشند».

کالچاک، مایه امید استیلاجویان انگلیسی- فرانسوی – آمریکائی بود. صحنه گردانان غربی، در اتحاد با وی، برای تکه- تکه کردن روسیه، جدا کردن سیبری و تبدیل آن به نیمه مستعمره خود، دل بسته بودند. بی هوده نبود که در سال ١٩١٨، کالچاک، به آمریکا و انگلیس دعوت شد و پس از آن، همراه هوکس، ژنرال انگلیسی به اومسک بازگشت. در پایان سال ١٩١٨، کالچاک، به کمک نظامیان استیلاگر، حملات خود را تشدید نمود، «رهبری عالی دولتی روسیه» را اعلام کرد. دیکتاتوری نظامی برقرار نمود، شوراها را منحل ساخت، اتحادیه ها را از هم پاشید،  کارخانه و فابریک ها را به سرمایه داران برگرداند، در دهات و روستاها، سیاست اربابی را پیش برد، زجر و شکنجه کردن عمومی مردم بومی را سازمان داد.

مجله مهاجر»وولـیا راسیا»، در مورد کالچاک نوشت: «لکه های خون و چرک پاک ناشدنی روی  فرنچ سفید دریاداریش باقی است». کالچاکی ها هزاران نفر از مردم سیبری و اورال را تیرباران کردند، بسیاری را نیز در طول راه آهن سراسری سیبری، از تیرهای تلگـراف به دار آویختند، دهات و قصبات مسکونی کارگران را آتش زدند، دارائی های مردم را تاراج کردند. آنها با شعار «ویران کردن یک آبادی بهتر از این است، که یک کمونیست در آنجا باشد»، دست به حمله می زدند.

در طول مدت دهها سال زندگی و کار در سیبری، با انسان هائی دیدار کردم، که از جهنم کالچاک نجات یافته بودند(حاکمیت کنونی برای کالچاک مجسمه یادبود برپا می کـند). آنها درباره سفاکی های کالچاکی ها و کشتارهای جمعی دهقانان و کارگران بدست آنها، در مورد آن که افسران کالچاک، پرسنل ارتش سرخ ها و پارتیزان ها را در جنگل های تایگا به درخت می بستند تا زنده- زنده خوراک حشرات شوند و یا از گرسنگی زجر کش شوند، بسیار سخن ها می گـفـتند.

در بیانیه للوئید جرج، نخست وزیر بریتانیا، علی رغم مشاهده پیروزی های ارتش سرخ گـفـته می شود: «بلشویسم نمی تواند» بر سلاح های تحویلی دولت های انگلیس و فرانسه به دنیکین و کالچاک، «پیروز شود». مداخله گران، ارتش سفید چندین صد هزار نفری مرکـب از سربازان و افسران را با اونیفورم(لباس متحد الشکل) تجهیز کردند.

ژنرال های سفید، طلای کشور را در ازای تجهیزات نظامی دریافتی خود پرداختند، به سرمایه داران خارجی امتیازات بزرگی اعطاء کردند، دوازده میلیارد روبل بدهی خارجی تقـبل نمودند(آن زمان، این مبلغ، پول هنگـفتی بود).

بدین ترتیب، فعالین کارگری و دهقانی شوروی به رهبری حزب بلشویک ها، درجواب جنگ و ترور سفید بورژوازی روسیه و خارجی که بمنظور سرنگون کردن حاکمیت شوروی، قطعه- قطعه کردن روسیه راه انداخته بودند و در جواب وحشی گری گارد سفید و سلطه جویان خارجی، شورش های ضد انقلابی، زجر و شکنجه عمومی، کشتارها،  به جنگ وترور سرخ متوسل شدند. و. ای. لنین می گوید: «میلیاردرهای آنتانت بر علیه ما دست به ترور زدند»، ما مجبور بودیم جواب بدهیم، این جواب، فقط از روی ضرورت بود». راه دیگری هم وجود نداشت.

کمیته فوق العاده مبارزه با ضد انقلاب، طبق رهنمود حزب بلشویک و شخص و. ای. لـنین، تشکیل گردید.

جواب ما، بدون اشتباهات فاجعه آمیز نبود، انسان های بی گناه هم کشته شدند، بعضی اوقات، دهقان نان حلالش را از دست می داد. دموکرات های دروغین،»روسیه واحد»، با بیانیه های جعلی و با سکوت در مورد خشونت و وحشی گری طبقات سرنگون شده ملاکان و بورژوازی، این واقعیات را مورد معامله قرار داده اند. علاوه بر آن، همان طور، که و. ای. لـنین می گوید؛ آنها، «ماموران سابق، مالکان، بورژوازی و دیگر فرصت طلبان چسبیده به انقلاب را، که به خشونت و تجاوز بر علیه کارگران و دهقانان دست زده بودند»، آلت دست خود ساخته بودند.

 در نهایت امر، جمهوری شوروی و ارتش سرخ تشکیل یافته در مبارزات کارگران و دهقانان تحت رهبری حزب بلشویک، مداخله گران خارجی و گاردسفید را درهم کوبیدند، اولین حمله نظامی سرمایه بین المللی به کشور ما را دفع کردند. و این موفقیت در شرایطی بدست آمد که گارد سفید و متجاوزین، کادرهای نظامی مجرب، سلاح های درجه یک و ارتش آماده در اختیار داشتند.

در دوره کمیته فوق العاده در فاصله سال های ١۹١٨ـ ١٩٢٢، ١٢٧٣٣نفر از جمله ۵١٠٦ نفربه جرم شرکت در شورش های ضد انقلابی، و مابقی، به جرم تبـه کاری، فرار از ارتش و جاسوسی اعدام گردیدند.

صدها هزار نفر از اسیران مرکب از افراد ارتش سرخ و مردم غیر نظامی شهرها و روستاها، از جمله، ٨٠ هزار سرباز که در لهستان اسیر شده بودند، در شکنجه گاه های ضد اطلاعات دشمن، بدست گروه های انتقام جو، به قـتـل رسیدند.

بورژوازی امپریالیستی به ترور سفید متوسل شد.

امپریالیست ها، بخاطر حراست و تحکیم حاکمیت خود، به ترور سفید بر علیه مبارزان انقلاب پرولتری، حتی در کشورهای دیگر هم دست زدند.

بورژوازی فنلاند با خشونت تمام انقلاب پرولتری (سال ١۹١٨) را سرکوب کرد. بیش از ۹٠ هزار نفـر به اردوگاه ها و زندان ها افکنده شدند، بیشتر از ٨ هزار نفـر اعدام شدند و بسیاری نیز از گرسنگی مردند.

در سال ١۹١۹، در آلمان، ضد انقلابیون با اجازه و حمایت دولت، کارل لیبکـنشت و رزا لوکزامبورگ، رهبران طبقه کارگررا کشتند. (توضیح مترجم: نیروهای انگلیسی بسیاری از مقامات و رهبران طبقه کارگر، ازجمله، ٢٦ کمیسرباکو را نیز کشتند. ...). بورژوازی آلمان با همدستی سوسیال- دموکراتها و ژنرالها، ١۵ هزار کمونیست آلمانی را قـتـل عام کردند.

انگلیس، فرانسه، آمریکا، آلمان و دیگر کشورهای امپریالیستی با شمشیر و آتش امپراطوری استعماری را بوجود آوردند. جمعیت مستعمرات ۵ ⁄١ برابر و وسعت اراضی آنها ٤ برابر بیشتر از کشورهای متروپل بود. بورژوازی با ثروتهای هـنگـفـت به چنگ آورده از غارت نیروی کار و مواد خام ارزان مـستعـمرات، مردم متروپـل را خوراند و ثبات اجتماعی برقرار ساخت.

در مدت دو قرن تسلط استعماری انگلیسی ها بر کشور هند، سرکوبی بربرمنشانه اعتصابات و قیام های توده ای، کشور را تکان داد. و. و. ورشاگین، نقاش روس، در تابلوی خود صحنه بستن شورشیان هندی به لوله توپ و شلیک آن را ترسیم نموده است.

امپریالیست ها، چین را با برقراری حق خارج المملکتی (حق تملک بخشی از اراضی بدون تقسیم) و حق امتیاز، به کشوری نیمه مستعمره تبدیل کردند. در اقصا نقاط سرزمین چین، تلاطمات، قیام ها و اعتصابات، بلاوقفه ادامه داشت. از میان آنها، قیام تایپه، شورش برنج، اعتراضات ضد دولتی در شانگهای، سیچوآن و دیگر مناطق را می توان نام برد.

در چین بعد از تشکیل جمهوری خلق، در سال ١۹۵۷، ردپای تازه استعمار برده داری را من به چشم خود دیدم: فقر و ریکش را (RIKSH - کالسکه ای که بجای اسب، توسط انسان کشیده می شود)، دستگاه هائی را که با دست و یا پا کار می کـنند، کودکانی را که در میان آشغال ها می میرند، مشاهده کردم. انسان هائی را دیدم که در قایق بدنیا می آیند، در آن زندگی می کنند و  در همانجا هم می میرند. اما اخیرا، پس از گذشت ٤۵ سال، دوباره به چین سفر کردم. اینجا چین دیگری بود. کشور قدرتمند سوسیالیستی چین را دیدم، که راه شکوفائی و ترقی را می پیماید.

با کمک بی شائبه اتحاد شوروی، خلق های جهان زنجیرهای استعماری را از هم گسیختند و به راه رشد آزاد و مستقـل گام گذاشتند.

علیرغم شکست موضعی سوسیالیسم دوران ما، دوران گذار به سوسیالیسم است. امپریالیست ها با تحمیل دو جنگ جهانی به بشریت در قرن بیستم، باعث کشتار ۷٠ میلیون نفـر انسان، زخمی و علیل شدن تعدادی به مراتب بیشتر از آن شدند.

تبه کاری های فاشیسم آلمان.

فاشیسم، یکی از سنگین ترین جرایم امپریالیسم است.

سرمایه داری امپریالیستی آلمان، انگلیس، فرانسه و آمریکا با هدف در هم شکستن اتحاد شوروی و به اسارت در آوردن دیگر خلق ها، هـیتـلر را پرورش داد. در سال های جنگ جهانی دوم، ١٨ میلیون انسان در اردوگاه های فاشیسم افتادند. ١١ میلیون نفـر از آنها را سوزانده و نابود گردیدند. اتحاد شوروی و احزاب کمونیست نقش تعیین کـننده ای در انهدام فاشیسم آلمان و نجات خلق های اروپا از قید و بند اسارت ایفا کردند. شاهکاری بود شایسته تحسین ابدی!

در تاریخ معاصر، امپریالیسم سعی می کـند دموکراسی آمریکائی را با توسل به نیروی نظامی توسعه دهد. در ویتنام چنین کردند. پس از فرار آمریکائیان از ویتنام من به چشم خود دیدم که آنها چه ویرانی ها از خود بجای گذاشتند، چه بلایا و مصایبی را به مردم ویتنام تحمیل نمودند. اینک، آنها عراق را اشغال کرده اند، کوبا، ایران، کره شمالی و ... را تهدید می کـنند.

امروز، بورژوازی روسیه سیاست انهدام مردم کشور خویش را در پیش گرفته است. درمدت ١٢ سال پس از تخریب اتحاد شوروی، در نتیجه تشکیل جامعه سرمایه داری بورژوائی، سالانه ۷٠٠ هزار نفـر ازجمعیت کشور کاهش یافته است. صدها هزار نفـر در جریان درگیریهای ناشی از تکه- تکه کردن اتحاد شوروی، (از آن جمله در چچن) کشته شده اند. حیرت آور است!

بعد از این همه، دموکراتهای هرزه برای قربانیان سالهای ٣٠ اشک تمساح می ریزند. آنها براین موضوع توافق کرده اند که در سالهای ٣٠، در اتحاد شوروی ٨٠ ـ ١٠٠میلیون نفـر از بین رفته است. پرسیدنی است: در حالی که جمعیت کشور در سال ١۹٣٠، مجموعا ۱۵۰ میلیون نفر، در سال ١٩٤٠ ۱۹۴ میلیون نفر و آهنگ رشد جمعیت (بالاترین میزان رشد جمعیت) ٣ درصد بود، نابودی این تعداد انسان، چگونه ممکن است؟ دروغ، حد و مرز نمی شناسد. گذشته از این، پیش از دموکرات های دروغین، این خود حزب کمونیست بود که موارد تخلف از قوانین سوسیالیستی را شناسائی کرد و از میان برداشت.

٭٭٭٭٭

حزب کمونیست اتحاد شوروی و اتحاد احزاب کمونیست پی گـیرانه و با تمام نیرو در جهت دفع تحریکات ضد کمونیستی تازه ،تلاش می کـنند.

طبیعتا این سئوال پیش می آید، که چرا بورژوازی و دنباله روان آنها برای باز کردن افسانه ساختگی «ترور جمعی در رژیمهای کمونیستی»، این چنین مجدانه تلاش می کـنند ولی، در باره وحشی گری های غیرقابل تصور سرمایه داری، کلمه ای بر زبان نمی آورند؟

امپریالیست ها، تبلیغات زهرآگین ضدکمونیستی خود را برای انحراف اذهان عمومی از ماهیت تروریستی سرمایه داری و بخاطر ادامه موجودیت آن که ناگزیر، با وجود تمام موانع و زیگزاگ زدنها، جای خود را به سوسیالیسم خواهد داد، تشدید بخشیده اند. می خواهم این موضوع را مورد تاکید قرار دهم که صرفنظر از شکست موضعی سوسیالیسم در روسیه، دوران ما، دوران گذار از سرمایه داری به سوسیالیسم است.

بورژوازی روسیه و بوروکراسی دولتی و حزب روسیه واحد، سیمای اتحاد شوروی را لجن مال می کـنند تا، تاراج اموال عمومی و فقر میلیونها انسان – بزرگ ترین جنایت قرن را پرده پوشی نمایند.  تاکنون، در تاریخ روسیه شیادان و کلاه بردارانی به این قدرت و به این تعداد، که با چپاول دارائی های مردم ثروت های افسانه ای به چنگ آورده اند،  وجود نداشته است. اینک روسیه دارای یک صد نفـر میلیاردر دلاری است، که مجموعا، ٢۵٠ میلیارد پول در اختیار دارند. در چنین وضعیتی، رئیس جمهور معتقد است که همه چیز باید آنچنان که هست، باقی بماند. حیرت آور است!

و دو- سه پیشنهاد.

گرامیداشت روزهای تاریخی: کمون پاریس، ٩ ژانویه، آغاز جنگ های جهانی اول و دوم، آزادسازی دهات، شهرها و استانها از اشغال گارد سفید، مداخله گران خارجی و فاشیسم آلمان، پشتیبانی از ابتکار توده ای اعاده نام خیابان ها، شهرها و مجسمه های و. ای. لـنین و ی. و. استالین، مبارزان راه حاکمیت شوراها.

تنظیم برنامه واحد برای جلوگیری از کاهش جمعـیت در همه روسیه و ارائه آن به همه جامعه. بررسی و تعیین روز مبارزه برعلیه قـتـل عام مردم روسیه، کارزار برای متوقف کردن آن و افزایش جمعیت.

افشاء و توضیح جنایات سرمایه داری، بالا بردن سطح آگاهی مردم، متحد کردن و سازماندهی توده ها برای مبارزه در راه رشد سوسیالیستی، بر علیه رژیمهای بورژوائی که میلیونها قربانی گرفته اند، دین مقدس کمونیستهای میهن پرست می باشد.

در باره آمادگی اتحاد شوروی برای دفع تهاجم نظامی خارجی.

اکاذیب و حقایق.

همه کینه ورزان به اتحاد شوروی، ضد کمونیست های سرسخت و دموکرات نماهای لجن پراکن،اراجیفی را سرهم بندی می کـنند که گویا، رهبری اتحاد شوروی، کشور را برای شرایط جنگی و دفع تهاجم فاشیسم اشغالگر آلمان آماده نکرده بود. این هم یکی از آن خیال پردازی هاست.

آغاز یک طرفه جنگ جهانی امپریالیستی تازه برای تقسیم جهان، بحران های عمیق اقتصادی در کشورهای پیشرو سرمایه داری از یک طرف و از دیگر سوی، آغاز ساختمان سوسیالیسم دراتحاد شوروی، رشد عظیم اقتصادی و افزایش قدرت دفاعی کشور، بهبود شرایط زندگی خلق های شوروی، تاثیر پرتوان شوروی در مبارزه جهانی برای جلوگیری بروز جنگ تازه، مشخصه بارز اوضاع جهانی سال های دهه سی قرن گذشته می باشد. آتش جنگ اراضی چین، اروپای غربی و بخشی از آفریقا با جمعیتی بیش از ٧۵٠ میلیون نفـر را در برگرفت. با وارد شدن اتحاد شوروی به جنگ در سال ١۹٤١، برای دفع حمله غیر منتظره آلمان هـیتلری، جنگ جهانی دوم به جنگ علیه فاشیسم و جنگ آزادی بخش تبدیل شد.

پیروزی اتحاد شوروی در جنگ کبیر میهنی بر علیه فاشیسم آلمان ومتفقین آن، یکی از فاکتورهای اثبات درستی ساختار اجتماعی و دولتی شوروی، تحکیم پایه های وحدت جامعه، دوستی ملت ها، میهن پرستی سوسیالیستی و نقش رهبری حزب کمونیست بود. پیروزی ما، در نتیجه کاربست ایده های و. ای. لـنین و حزب، سازمان دهی عمومی خلق های شوروی برای شرایط جنگی، یعنی تعمیق و تحکیم اقـتصادی، سیاسی- سازمانی، اجتماعی و ایدئولوژیکی نیروهای مسلح حاصل شد. نگارنده، انطباق کامل این مسائل با اصول تاریخی را، با توجه به شرایط آن دوره، مورد بررسی قرار داده است.

آماده سازی اقتصادی و مالی کشور برای شرایط تجاوز نظامی.

ی. و. استالین، طی سخنرانی خود بعد از پایان پیروزمندانه جنگ کبیر میهنی در حضور انتخاب کـنندگان این موضوع را مورد تاکید قرار داد: «حزب می دانست که ماشین جنگی به حرکت درخواهد آمد و کشور، بدون صنایع سنگین توان از خویش را نخواهد داشت، این، امری تاخیر ناپذیری است- یعنی، باید پیروز شد... بدون آن، تاریخ شوروی می میرد».

صنعتی کردن و تشکیل تعاونی ها، ایجاد صنایع سنگین و هسته مرکزی آن – ماشین سازی و تعاونی های عظیم تولید محصولات روستائی موجب تحکیم بنیان های اقتصادی قدرت دفاعی گردید و پایه های مادی جنگی کشور را قوام بخشید. این موفقیت ها بدون اتکا به سرمایه های خارجی بدست آمد. رهبران روسیه بورژوائی کنونی در فکر جلوگیری از سقوط آن، بدون جلب سرمایه و نیروی کار خارجی نیستند.

بلشویک ها، کشوری را از تزاریسم تحویل گرفـتند، که در نتیجه چهار سال جنگ جهانی اول و سه سال جنگ داخلی تحمیلی توسط ملاکان، سرمایه داران، ژنرال های گارد سفید و مداخله گران خارجی، به مملکتی نیمه فـقـیـر و نیمه ویرانه تبدیل شده بود.

در سال های دهه سی، ساختار اجتماعی- اقتصادی سوسیالیسم دراتحاد شوروی پیروز گردید. تغییرات بنیادی در کشور، نشانه های عقب ماندگی اقتصادی و فرهنگی را پاک کرد.

نوشته های مطبوعات بورژوائی خارجی آن دوره در باره اتحاد شوروی بسیار جالـب توجه است. مجله انگلیسی «راوند تـیبـل» می نویسد: «دستآوردهـای برنامه پنج ساله، تأسیس کارخانه های تراکتور سازی درخارکف و استالـینگراد، کارخانه های اتومبیل سازی در مسکو و نئژنئی نوگوراد، نیروگاه آبی دنیپروپطروسک، کارخانه های عظیم تولید فولاد در ماگـنیتاگورسک و کوزنتسک، زنجیره کامل کارخانه های ماشین سازی و شیمیائی در اورال... شگـفت انگیز است». هیبسون، سرمایه دار انگلیسی و رئیس بانک، پس از دیدار خود از اتحاد شوروی می نویسد: «احتمال می رفت که برنامه پنج ساله شکست خواهد خورد اما موفقیت این برنامه بیش از حد پیش بینی شده می باشد. بر پایه برنامه مورد نظر، درتمام شهرهائی که من سفر کردم، مناطق مسکونی تازه، دارای میادین و خیابان های عریض درخت کاری شده، آپارتمان های مدرن، مدارس، بیمارستان ها، باشگاه های کارگری، مهد کودک ها و کودکستان ها برای مراقبت از اطفال مادران شاغل، ساخته شده است... آقایان، اشتباه نکنید! بی جهت امیدوار نباشید! اتحاد شوروی فرونخواهد پاشید! اکنون روسیه، کشور ایده آلها و امیدهاست».

«روسیه ماشین متفکر می سازد. روسیه با سرعت  از دوره چوب به دوره فولاد، بتون و موتورها می رود». ( مجله آمریکائی «نئیشن»).

در عرض ١۳ سال (سالهای ١٩٢٨ـ ١٩٤٠)، ٩ هزار مؤسسه تولیدی راه اندازی شد، بخش اعظم آنها در اورال و سیبری واقع بود، که در سالهای جنگ در پشت جبهه قرار گرفت، مناطق شرقی کشور، با سرعت به منطقه صنعتی قدرتمندی تبدیل گردید، ١۵٠٠ مؤسسه منتـقـل شده از جمله آن ها بود. در آن دوره، بخش های تازه ای در  صنعت ایجاد شد. از میان آن ها ساخت دستگاه های صنعتی، الکترو تکـنیکی، اتومبیل، تراکتور و کمباین سازی و صنایع شیمیائی را می توان نام برد. مراکز ذوب آهن کشور در شرق(مجتمع اورال- کوزنتسک)، صنایع پرقدرت جدید نفت در منطقه اورال- ولگا تأسیس و مورد بهربرداری قرار گرفت.

پس از تجزیه اتحاد شوروی،بسیاری از بخشهای تولیدات صنعتی، از جمله وسیله و ابزارسازی، ساخت دستگاه های تولیدی،ماشین های کشاورزی و بخش مهمی از مجتمع صنایع نظامی از بین رفته است.

در دوره حاکمیت شوروی، اساسا در سال های سی، حجم تولیدات اتحاد شوروی به نسبت سال ١٩١٣، ۹برابر افزایش یافت. حجم تولیدات کشور به جایگاه اول در اروپا و دوم در جهان ارتقاء یافت و آهنگ تولید و بازدهی تولیدی کار، مقام اول را درجهان احراز نمود.

هم اکنون، میزان تولید محصولات نا خالص ملی روسیه(نمودار نشان دهنده میزان رشد اقتصادی)،١٠ برابرکمتر از محصولات نا خالص ملی آمریکا(با در نطر گرفتن قدرت خرید) می باشد. از نظر میزان متوسط سرانه محصولات نا خالص ملی، کشور ما، درجای چهلم و آمریکا، در جای دوم قرار دارد. پس، در چنین وضعیتی، روسیه امروزی، چگونه به کسب عنوان «دولت مقتدر بزرگ»  نایل شد؟

تولید فولاد، زغال سنگ، نفـت، گـندم و پنبه

(به میلیون تن)

سال

فولاد

زغال سنگ

نفت

گـندم

پنبه

١٩١٣

٣⁄٤

٢۹

۹

٦⁄٢١

۷⁄٠

١٩٤٠

٣⁄١٨

١٦٦

٣١

٣٨

۷⁄٢

بدین ترتیب، تولید فولاد، زغال سنگ، نفـت، ۵⁄٣ـ ۵⁄۵ برابر و گـندم و پنبه، ٤ برابر افزایش یافت.

ماشین سازی در مجموع سریع تر از سایر بخش های صنایع رشد یافـت. اگر میزان رشد صنایع در طول سه سال (سالهای ١٩۳٨ـ١۹٤٠)، مجموعا ٤٤ درصد بود، اما، رشد صنایع ماشین سازی به ۷٦ درصد رسید، که برای رشد اقتصادی کشور و تحکیم قدرت دفاعی آن، بسیار مهم بود.

درسال ١٩٩١، در زمان حاکـمیت شوروی ٢٦ هـزار دستگاه مجهـز به سیـستـم کـنترل الکترونیکی ساخته شد، در صورتی که در حال حاضر تولید این نوع دستگاه ها،  به زحمت به چند صد واحد می رسد. بدون تولید دستگاه و ابزار آلات، بدون صنایع الکترونیکی و ماشین سازی داخلی، روسیه دولت قدرتمندی نیست و نمی تواند هم باشد. این، فقط  زائده مواد خام اقتصاد جهانی است، نه چیزی بیشتر. ( توضیح مترجم: بعد از تجزیه اتحاد شوروی، بخشی از دستگاه های فوق الذکر که در کارخانه های تولیدی جمهوری های آسیای میانه و ماورای قفقاز نصب شده بود، به همراه دیگر دستگاه های کارخانجات، به نام آهن قراضه به خارج از کشور فروخته شد. در نتیجه، تمامی کارخانه ها و مؤسسات تولیدی بزرگ و کوچک، منهای آن تعداد از مؤسسات تولیدی وابسته به صنایع نفت و مواد خام در جمهوری های نفـت خیز، بطور کلی تعطیل گردید و نابود شد).

در ارتباط با افزایش خطر حمله نظامی از خارج به اتحاد شوروی، میهن ما،بخش عظیمی از منابع مادی و اقتصادی خود را صرف بالا بردن بنیه دفاعی خود ساخت. اگر، بودجه دفاعی کشور در سال ١٩٢٩ شامل ١٠ درصد کل هزینه ها می شد، در سال ١٩٤٠، یک سال قبل از جنگ، به ۳۳ درصد افزایش یافـت. صنایع نظامی کشور، با سرعتی بیش از سه برابر آهنگ رشد سایـر بخش های صنعتی رشد کرد.

همان موقع در اتحاد شوروی همراه با توسعه مؤسسات علمی- تحقیقاتی و طراحی موجود، مجموعه کامل مؤسسات علمی برای مطالعه و بررسی تکنولوژی جدید نظامی  تأسیس گردید. مراکز آموزش عالی برای تربیت مهندسین تکنولوژی و طراحی در بخش های مختلف صنایع دفاعی تشکیل گردید. من خود، در یکی از این مراکز آموزشی عالی، در دانشکده هوانوردی اورژونیکدزۀ مسکـو، در رشته مهندسی هواپیما تحصیلاتم را به پایان رساندم. در سال های جنگ، در یکی از بزرگترین کارخانه های هواپیما سازی در نواسبیرسک کار می کردم. در آنجا به دریافت اولین مدال اتحاد شوروی مفـتخر شدم.

تنها در زمینه انواع تولیدات صنعتی بسیار مهم نبود که اتحاد شوروی بر کشورهای سرمایه داری اروپا پیشی گرفت. حزب، در کنگره ١٨ حزب کمونیست سراسری اتحاد شوروی(بلشویک) درسال ١۹۳۹، مسائل بسیار ضروری و با شکوهی را مورد تاکید قرارداد: پیشی گرفتن بر اقتصاد کشورهای سرمایه داری، به عبارت دیگر، بالابردن حجم تولید انواع مهم محصولات صنعتی به نسبت جمعیت، یکی از مسائل مورد نظر بود. بی شک، در پروسه دست یابی به این امر تاریخی، امکانات جدیدی برای ارتقاء سطح رفاه زندگی مردم و توان دفاعی کشور پدیدار شد.

اعمال تدابیر سیاسی و تشکیلاتی بمنظور آماده سازی کشور برای دفع حمله نظامی از خارج.

در دهه ۳٠، حزب کمونیست به رهبری ی. و. استالین در کـنگره های ١٧ و ١٨ حزبی و همچنین، در هیجدهمین کـنفرانس عمومی حزبی حزب کمونیست سراسری اتحاد شوروی(بلشویک) با در نظر گرفتن شروع جنگ و بودن درمحاصره خصمانه سرمایه داری و با توجه به روی کارآمدن فاشیسم در آلمان، سمت اصلی سیاست خارجی و داخلی کشور را تعیین کرد و برنامه پنج ساله رشد اقتصاد خلقی و پیامدهای اجرائی آن را مورد مطالعه و بررسی قرار داد.

تدابیر شدید اما ضروری برای تحکیم نظم وانضباط کاری و دولتی اتخاذ شد. شوروای عالی فرمان «هشت ساعت کار در روز و هفت روز در هفته را صادر نمود و خروج بدون اجازه کارگران و کارکنان از محل های کار را ممنوع اعلام کرد»، همچنین، فرمانی را تصویب نمود که بموجب آن، تولید کـننده مسئول محصولات بی کـیفـیت و ناقص شناخته می شد.

از سری تدابیر مهم، تصمـیم مبنی بر تقـویت اقتصادی و بنیه دفاعی کشور از طریـق تأسیس سیستم آموزشگاه ها و مدارس حرفه ای برای تربیت سالانه بین ٨٠٠ هزار تا یک میلیون نفر نیروی احتیاطی دولتی کارگری متخصص ازمیان کادرهای کارگری جوان با سواد، درالویت قرار گرفت. مشکل بتوان اهمیت این تصمیم سرنوشت ساز برای تکامل طبقه کارگر، ساختمان سوسیالیسم و دفاع از حاکمیت اتحاد شوروی را نادیده گرفت.

یکی دیگر از تصمیمات، کاربست اقدامات ضروری برای به سازی رهبری حزبی در صنایع و حمل و نـقـل در همه جا و تـحکیم شروع همزمان در مؤسسات بود. به کارگران حق نظارت بر کار مدیریت داده شد و در ارگان های حزبی، پست دبیر مسئول صنایع و حمل و نـقـل تشکیل گردید. تشدید انتقادها، نظارت بر اجرای تصمیمات حزبی و تقاضا از رهبری افزایش یافت. فقط آشنائی با اسناد و مدارک کنگره ها و کنفرانس های حزبی، کافی است تا مطمئن شد، که حزب، هیچ میانه ای با خودستائی و لاف زنی نداشت.

از میان برداشتن کمبودها در زمینه تجهیز فنی مؤسسات، زمانی که شعار«صنعت، مشکلات را حل می کـند» مطرح بود، حزب شعار«کادرها، مشکلات را حل می کـنند» را پیش کشید، توجه ویژه ای به جلب مبتکران متخصص جوان به پست های رهبری، نه تنها از میان اعضای حزب، حتی افراد غیرحزبی معطوف گردید.

در سال ١٩٣٦، پس از ۵ ماه بحث و بررسی پیش نویس قانون اساسی، کـنگره شوراها، قانون اساسی جدید را تصویب کرد، که از اهمیت خاصی برخوردار بود. چرا که نشان دهنده دستیابی و نیل به هدفی بسیار مهم، غیر از آنچه که در برنامه انعکاس یافته است، می باشد.

براساس موازین قانونی، مالکیت سوسیالیستی بر ابزار تولید، لغو استثمار و طبقات استثمارگر، حق کار برای همه، تحصیل و طب رایگان، حق انتخابات عمومی برابر و مستـقـیم با رای مخفی و غیره به رسمیت شناخته شد. نصف تا یک سوم اعضای شورایعالی اتحاد شوروی و شوراهای کارگری و دهقانی را کارگران و دهقانان تشکیل می دادند. در حالی که امروز، در روز روشن، چراغ بدست، یک نـفـر کارگر و یا دهقان در ارگان های دولتی کنونی نمی توان یافـت. واین افسانه «دموکراسی»، چیزی جز همان دموکراسی عادی و ضد مردمی بورژوازی نیست. کاملا واضح است، که مردم هر کشور، هر قدر از حقوق واقعی شهروندی برخوردار باشند و بسته به این که در چه سطحی زندگی می کـنند، به همان میزان هم از میهن خویش دفاع می کـنند.

ارتقاء سطح زندگی مادی و فرهنگی مردم،

بعنوان جزء لاینفک ساختمان سوسیالیسم و

آماده سازی کشور برای دفع تجاوزات خارجی.

سطح زندگی مردم توام با اتحاد و یگانگی با سرعت ارتقاء یافـت. ساختن منازل رایگان آغاز شد، حقوق ها و تولید نیازمندی های عمومی افزایش یافت، بی کاری کاملا ملغی گردید، بی سوادی ریشه کن شد و قانون تحصیل رایگان اجباری برای جوانان، خدمات پزشکی و تحصیل رایگان برای همه، به اجراء در آمد. تعداد مراکز آموزشی عالی، از ١٠٤ واحد در دوره تزاری در سال ١٩١٤، به ٦٠٠ واحد در سال ١۹۳۳ افزایش یافت. شبکه گسترده مدارس، بیمارستان ها، تئاترها، کلوب ها و سالن های سینما تأسیس و روزنامه های پرتیراژ چاپ گردید. همه مردم، یا بصورت رایگان و در یا ازای پول ناچیزی، از این امکانات استفاده می کردند. ده ها هزار مدرسه، مؤسسه درمانی، مهد کودک، کانون فرهنگی، کتاب خانه، خانه جوانان، بعد از تخریب اتحاد شوروی بسته شده است.

حزب در پایان دهه سی، برای بالابردن بیشتر سطح رفاه و فرهنگ همه آحاد جامعه، گام های بازهم جدی تری برداشت.

همه این ها در شرایط بازسازی اقتصاد مردمی، با صرف  هزینه های هنگفت عملی شد. صرفه جوئی در همه زمینه ها ضرورت یافت: هم در مدارس و هم در کالاهای مصرفی. ی. و. استالین در سخنرانی خود در آکادمی ارتش سرخ در سال ١۹٣۵، به تأکید گفت: ما می توانستیم ٣ میلیارد روبل ارز بدست آمده در نتیجه صرفه جوئی در اقتصاد را که برای صنعتی کردن هزینه کـردیم، در جهت تولید کالاهای پر مصرف عمومی بکار ببندیم اما در آن صورت، ما از صنایع ذوب آهن، ماشین سازی، از نیروی هوائی و تانک محروم می شدیم، ما بی سلاح در مقابل خصم خارجی قرار می گرفتیم.

آماده سازی ایدئولوژیکی کشور

حزب نیروی قابل توجهی را دقیقا، در جهت آمادگی کامسامول لـنینی، اتحادیه ها، مدارس ابتدائی و متوسطه، مجامع کارگری، مطبوعاتی و رادیوئی، هنرمندان روشنفکر صرف نمود.

حزب و دولت با توصیۀ ی. و. استالین، س. م. کیروف، آ. آ. ژدانوف، دستورالعملی در مورد تهیه کتاب های درسی خلاصه تاریخ اتحاد شوروی و تاریخ نوین، برای تدریس تاریخ ملی در مدارس، صادر کردند. بی تردید این امر، تأثیر بسیار مثبتی در مبانی آموزش تاریخ و تکامل شعور میهن پرستی نسل جوان داشت.

در سال ١٩۳٨، «تاریخ مختصر حزب کمونیست سراسری اتحاد شوروی(بلشویک)» چاپ شد. این کتاب نقش مهمی در آمادگی تئوریک فعالین حزبی و غیرحزبی، شناخت تاریخ مبارزاتی حزب و خلق در راه سوسیالیسم و در جهت کاربست مارکسیسم- لـنینیسم برای حل درست مسائل اجتماعی ایفاء کرد.

پاکـ سازی صفوف حزب از عناصر تروتـسکـیستی و پاکـ سازی جامعه از عـناصر بورژوا- ملاکان، اهمیت بـسزائی در امر دست یابی به اتحاد در جامعـه و پیروزی در جـنگ میهـنی داشت. همراه با آن، در این پاک سازی ها، خطاها و اشتباهات فاجعه آمیزی روی داد. پلنوم کمیته مرکزی حزب کمونیست سراسری اتحاد شوروی در سال ١٩٣٨، قرار اصلاح اشتباهات ارگان های حزبی را، که هنگام اخراج کمونیست ها از حزب روی داده بود، تصویب کرد. گاهی وقت ها، کمونیست ها را بطور دسته جمعی از حزب اخراج و بدنبال آن، از کار و منزل محروم ساخته و دستگیر می کردند، در موارد زیادی هم، بدون کمترین دلیلی، به دشمنی با خلق متهم می ساختند. از جمله پدر من، ژنرال گاردهای سرخ در جنگ های داخلی، که به همراه همسرش از حزب اخراج و تیر باران گردیده بود، کاملا تبرئه شد و بدنبال آن، همسر، دو دختر و پسر وی به عضویت حزب کمونیست اتحاد شوروی در آمدند. آنها فهمیدند که این کار، ربطی به حاکمیت شوروی و حزب کمونیست نداشته، بلکه، ناشی از اشتباه رهبران محلی حـزب و کار جاه طلبان سیاسی، دشمنان واقعی خلق بوده است که به درون ارگان های انتظامی نفوذ کرده بودند.

کمیته مرکزی حزب، مقررات اکیدی را برای بررسی مجزا و تـفکـیکی پرونده شخصی اعضای حزب وضع نمود. بسیاری از کمونیست های اخراجی از حزب، به صفوف حزب و به سر کارهای خود بازگردانده شدند. همه اینها، تأثـیر مثبتی در تقویت وحدت جامعه و اوضاع سیاسی کشور داشت.

کنگره ١٨ حزب، مسائل مربوط به دولت و سوسیالیسم علمی را بر مبنای نظریه ی. و. استالین مورد تحلیل و بررسی قرار داد. آن زمان، قضاوت در باره کاستی های دولت بی جا نبود. زیرا برخی ها به نظریه مشخص مارکسیستی مبنی بر این که دولت با هدایت جامعه به سوی کمونیسم، مسیر زوال خویش را می پیماید، استناد می کردند. در این جا، شرایط تاریخی و یا دقیق تر بگوئیم، موقعیت کشوری فقیر در محاصره کشورهای سرمایه داری و خطر تجاوزات نظامی خارجی در نظر گرفـته نمی شد. کـنگره وجود دولت مقتدر برای تقویت و تحکیم سوسیالیسم و بنیه دفاعی کشور در مقابل تجاوز خارجی را مورد تأکید قرار داد.

آنچه که به سوسیالیسم علمی مربوط می شود، این است که کنگره حزب ضرورت برخورد دوستانه، توجه و هم کاری  با آن را مورد تأکید قرار داد. جای شکی نیست که این امر تأثیر مثبتی بر روحیه روشن فکران و مواضع شدیدا میهن پرستانه آن ها در دوره جنگ کـبیر میهنی گذاشت.

سرتاسر کشور را سازندگی، شور وشوق بی سابقه، مسابقات وسیع تولیداتی و جنبش استاخانوف برای ارتقاء کـیفـیت کار فراگرفـته بود. من فراموش نمی کـنم که آن وقت ها، روحیه هم یاری، صداقت، فروتنی، دوستی، رفاقـت و گرایش توده ای به سوی شرکـت در امور اجتماعی جامعه را فراگرفـته بود. مارشال ژوکوف بیجا نبود که گـفت: «خـوب، ما زندگی را بسیار خوب آغاز کردیم!».

تقویت نیروهای مسلح اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی.

ارتش سرخ در آستانه جنگ، نوع جدید تانک ها و هواپیماهای تیز پرواز تحویل گرفـت. با این همه، زمان امکان باز تسلیح ارتش تا آغاز جنگ را ممکن نساخت. در حالی، که ده ها هزار دستگاه از این تانک ها و هواپیماها مورد نیاز بود، در حدود پنج هزار دستگاه تولید شده بود. همراه با آن، آغاز تولید انبوه تجهیزات نظامی جدید، تبدیل صنایع به تکنولوژی نظامی را در سال های جنگ تسهیل نمود. طی سه سال آخر جنگ، سالانه، ٣٠ هزار تانک، ٤٠ هزار هواپیما، ١٢٠ هزار اسلحه بیش از آلمان و کشورهای تحت اشغال آن در کشور تولید می شد.

سراسر مرزهای غربی کشور تجهیز و تقویـت گردید. در ارتباط با تغییر مرزها (پیوستن مجدد اوکراین غربی، بلاروس غربی و بسـسارابی)، ساخت سریع استحکامات جدید ضرورت یافت اما تجهـیز آن ها تا آغاز جنگ پایان نپذیرفـت.

پلنوم کمیته مرکزی حزب کمونیست سراسری اتحاد شوروی(بلشویک) در سال ١٩٤٠، به بررسی و مذاکره نتایج و درس های جنگ با فنلاند پرداخت. نحوۀ آمادگی ارتش و اجرای عملـیات نظامی شدیدا مورد انتـقـاد قرار داد. ارتش برمبنای اصل«همان طور که در میدان جنگ عمل می کـنند»، آماده شد.

تعداد نفرات ارتش در آستانه جنگ، بیش از ۵ میلـیون نفر بود. در سایه اجرای مواد قانون اساسی جدید در باره انجام خدمت سربازی اتباع اتحاد شوروی، نیروهای احتیاطی ارتش سرخ بسیار افزایش یافـت. شبکه وسیع آموزشگاه های نظامی به تربیت کادرهای فرماندهی و سیاسی پرداخت. یک هشتم نظامیان، کمونیست و یک سوم آنها، کامسامول بودند. میلیون ها جوان در مدارس متوسطه، حرفه ای و عالی، در مجامع کارگری با شرکت فعال کامسامول، انجمن حمایت از نیروی هوائی و تولیدگران مواد شیمیائی، مراحل مقدماتی آمادگی نظامی را طی کرده وتخصص های نظامی کسب کردند. ارتش سرخ از نفوذ واعتبار بسیار بالائی در جامعه برخوردار بود، احترام و اعتماد به آن حد و مرزی نداشت. ارتش سرخ به دانشگاهی برای تربیت نسل های جوان تبدیل شده بود. چیزی که در روسیه سرمایه داری کنونی نمی توان دید.

تنظیم سیاست خارجی.

رهبری اتحاد شوروی، همه خلق های کشور،همه عوامل سازندگی و ارتقاء کیفیت زندگی مردم، نیازمند صلح بودند و آن ها، فعالانه در راه صلح جهانی مبارزه می کردند. دروغگویان سیاسی تا آنجا پیش می روند، که گویا، «رهبری شوروی، برای خلاصی از شر عناصر نامطلوب به جنگ احتیاج داشت و مردم تاوان آنرا پرداختند» (روزنامه «پو ایسک= جستجو»، ژوئن ٢٠٠٦).

فاشیسم آلمان، دست پرورده سردمداران سرمایه داری، قبل از هر چیزی، با هدف نابودی خلق های اتحاد شوروی، به کشورما حمله آورد. گفتگوهای اتحاد شوروی با انگلیس و فرانسه بمنظور مهار کردن سیاست های خصمانه آلمان با شکست مواجه شد. علاوه بر آن، دولت های انگلیس و فرانسه با دادن امتیازهای پیاپی، با چشم پوشی به درهم کوبیدن چکسلواکی، اسپانیا، لهستان و کشورهای دیگر، هـیتـلر را به جنگ با اتحاد شوروی تشجیع کردند. اتحاد شوروی به محاصره درآمد. انعقاد قرارداد عدم تجاوز بین اتحاد شوروی و آلمان در سال ١۹۳۹، در واقع، ازیک سو، برای بدست آوردن دو سال زمان برای آماده شدن در برابر حمله ارتش آلمان و از سوی دیگر، برای در هم شکستن تلاش های انگلیس و فرانسه درجهت تشکیل ائتلاف نظامی با آلمان بر علیه اتحاد شوروی ضروری بود.

پیروزی بزرگ دیپلوماسی شوروی انعقاد قرارداد عدم تجاوز با آلمان بود، که باعث پیروزی خلق های شوروی در جنگ کـبیر میهنی، رهائی ملل اروپا، از جمله آزادی لهستان و کشورهای حوزه دریای بالـتیک از اسارت فاشیـسم گـردید. صحـبت از سازش استالین با هـیتـلر بر سراین کشورها، ساخته و پرداخـته ذهـن دروغگـویان بورژوازی است.

خوب بیاد دارم که حـزب در تبلیغـات شفـاهی قرارداد را به مفهـوم بدست آوردن زمان، نه گریز از تجاوز فاشیسم آلمان ارزیابی می کرد. و پس از انعقاد آن هم، از تلاشهای رهبری اتحاد شوروی برای تقویت وتحکیم بنیه دفاعی نه تنها کاسته نشد، حتی افزایش یافـت.

پیوستن مجدد استان های غربی بلاروس،اوکراین وبسـسارابی، ورود داوطلبانه دولت های حوزه دریای بالتیک به ترکیب اتحاد شوروی وعقد عهدنامه صلح با فنلاند، موجب بهبودی وضعیت استراتژیک اتحاد شوروی گردید. مرزهای کشور ما را در حدود ٢٠٠ـ ٣٠٠ کیلومتر، از جمله، دهها کیلومتردرلـنینگراد تغـییر داد. عقد قرارداد حراست بی طرفی با ژاپن، از درگیرشدن در دو جبهه جنگ، جلوگیری کرد.

بدین ترتیب، مبارزه اتحاد شوروی و مجامع مترقی جهان برای صلح و امنیت، موقعیت بین المللی اتحاد شوروی را تقویت کرد و زمینه مساعدی برای سازندگی سوسیالیستی و دفع تهاجم دشمن فراهم ساحت.

٭٭٭٭٭

رهبری اتحاد شوروی و مردم ما، بدین نحو، کشور را برای دفع تهاجم نظامی فاشیسم آلمان آماده کردند. سؤال می شود، چرا ارتش سرخ در مراحل اولیه جنگ شکست خورد؟ قبل از هر چیزی عوامل زیر باعث آن بود:

- تهاجم غیرمنتظره ارتش چندین میلیونی آلمان.

- ارتش آلمان دارای تجربه کافی در جنگهای معاصر بود.

- اقتصاد آلمان و متحدان آن بر روی ریل جنگی سازماندهی شده بود.

- نوسازی تسلیحات ارتش سرخ در آستانه جنگ آغاز شده بود.

اتحاد شوروی در جنگ شدید و طولانی ماشین نظامی آلمان را در هم کوبید. جنگ پرده از روی اظهارات جعلی همچون؛ «خانه مقوائی»، «غولی با پاهای گلین»در باره اتحاد شوروی برداشت. جنگ اظهارات ی. و. استالین در کنگره ١٨حزب را که گفت:»ما از چنان ثبات و استکام داخلی  وحکومت توانا در کشور برخوردار بودیم، که موجب حسادت هر دولتی در جهان می شد»، به اثبات رساند.

دستیابی به پیروزی وغلبه در چنین جنگ ویران گری،بدون نیروی سازمان گرغیرممکن بود. پیروزی بخودی خود بدست نمی آید. حزب کمونیست اتحاد شوروی به رهبری ی. و. استالین، سازمانده پیروزی خلق های اتحاد شوروی براشغال گران فاشیسم آلمان بود. حزب راه تحول سوسیالیستی را برگزید و تحقق بخشید، جبهه و پشت جبهه را متحد ساخت، امکانات مادی و معنوی پیروزی در جنگ سرنوشت ساز را تأمین کرد.

کلیسا و روحانیت، حاکمیت و حزب کمونیست.

توضیح ماتریالیستی باورها و ادیان توده ها... گریز از هر گونه توهین به ادیان ضروری است.(و. ای. لـنین).

اکثریت معتقدان به ادیان، در همه جنبش های رهائی بخش ملی، در سه انقلاب روسیه شرکت کرده اند، اما، روحانیت در جبهه مقابل- در اردوی استبداد- موضع گرفـته است.

در کنگره دهم حزب کمونیست جمهوری فدراتیو روسیه( ژوئن سال ٢٠٠٤)، مسئله رابطه حزب و مجامع دینی مطرح شد. چـرا؟ علت در این بود که بخش معینی از معتقدان، به حزب کمونیست روی آورده اند، به صفوف آن می پیوندند و در انتخابات به آن رأی می دهند. حزب کمونیست، از منافع مردم، صرف نظر از تعلقات دینی آن ها، دفاع می کـند. کلیسا هم در راه مسائل اخلاقی و زندگی بهتر مردم مبارزه می کـند. بنابر این، زمینه هم کاری وجود دارد.

همان طور، که در گزارش گنادی زیوگانوف به کنگره دهم آمده است، «بخش معینی از تشکیلات کلیسا و هیرارشی، در مقابل دعوت ما مبنی بر تقویت مبارزه در راه میهن، سنن ملی و روحیه تفاهم در روسیه، سکوت اختیار کرده است». حوادث سال های اخیر نشان دهنده آن است که شخصیت های بالای روحانیت در صدر کلیسا و قبل از همه کلیسای ارتدکس، نه تنها در مقابل دعوت ما سکوت اختیار کـرده اند، حتی، حزب کمونیست و تاریخ آن را به زیر ضرب گرفته اند.

مرتجعین ابتدا، حاکمیت شوروی را به غصب زمین های متعلق به کلیساها و صومعه ها متهم ساختند. حداقل آن ها می دانند که دهقانان، اکثریت جمعیت آن وقت روسیه، با حسن نیت از تقسیم زمین های اربابان، کلیساها و صومعه ها استقبال کردند. علاوه بر آن، همان وقت ملاکان و بورژوازی ساقط شده، تصمیم گرفتند، با دست بردن به اسلحه، زمین ها، فابریک ها و کارخانه ها را پس بگیرند، اما کارگران، دهقانان و اکثریت معتقدان نیز در جواب، سلاح بدست، تحت رهبری حزب لـنینی بلشویک ها، در مقابل گارد سفیدی ها و سلطه طلبان خارجی مقاومت کردند. صرف نظر از هر چیزی، با قاطعـیت می توان گفت که کلیسا در کنار سلطنت و طبقات استثمارگر- مالکان و سرمایه داران بزرگ- جای گرفته بود.

هیرارشی کنونی کلیسا، خواستار احیای زمینداری کلیسائی است. رئیس جمهور و «حزب روسیه واحد» درمجلس، با دادن رایگان زمین های کلیساها و ابنیه وابسته به آن ها، گام اول را برداشتند. گام دوم نیز با دادن زمین های سافخوزها( تعاونی های دولتی)، برداشته شد. بدین ترتیب، کلیساها بار دیگر، به استثماگران و مالکان بزرگ تبدیل گردیدند.

لازم به گفتن است که در دوره های معینی از تاریخ، تدابیر مشخصی برای محدود کردن بزرگ زمینداری کلیسا و اعمال کنترل دولتی بر فعالیت های کلیسا به کار بسته شده است. قشر بالائی هیرارشی کلیسای ارتدوکس هم گاهی تلاش کرده است ایده» مقدسان ارجح تر از پادشاهند» را به دولت القاء کـنند. زیرا، پشت آن ها به توده های عظیم معتقدان، مواضع محکم اقتصادی وابسته به املاک و زمین های صومعه ها و کلیساها بند بود. تزارهائی چون؛ ایوان گروزنئی، آلکسئی رومانوف، پطر اول، یکاترینای دوم، این گونه تلاش ها را خنثی کردند.

پطر اول، سلسله مراتب پدرسالاری کلیسا را منحل و بجای آن مجلس عالی روحانی به عنوان ارگان دولتی برای اداره امورکلیسا را تشکیل داد. این بدین معنی بود که هیرارشی را «درامور دولت دخالتی نداد». پطراول، کلیسا را تحت تابعیت کامل دولت درآورد و این سیستم دویست سال ادامه داشت تا این که با یکی از اولین فرامین حاکمیت شوروی، مجلس عالی روحانی  بعنوان ارگان دولتی منحل شد و سلسله مراتب پدر سالاری، مجددا در کلیسا احیاء گردید. مجلس عالی به یک ارگان کاملا کلیسائی تبدیل شد.

لازم به یادآوری است که پطر اول، کلیسا را به ساختن کشتی با پول خود، به صدا درآوردن زنگ های کلیساها و استفاده از آنها در اسلحه سازی وادار کرد. ملکه یکاترینای دوم فرمان سکولاریسم کامل را صادر کرد، یعنی در دولت لائیک، کلیسا و صومعه را وابسته  به دارائی خود نمود.

بازگرداندن زمین های کلیسا، یعنی «املاک مصادره ای توسط بلشویک ها »(شامل؛ کاخ ها، املاک و دارائی های غیر منقول اربابان و سرمایه داران) موضوع رساله آ. ب. زوبوف، پرفسور دانشگاه ارتدکس، منتشره در روزنامه «نی زا وی سیمایا گازتا»، ۷دسامبر سال ٢٠٠٤،منعکس کـننده موضع بخش مشخصی از هیرارشی کلیسا بود. در این نوشته آمده است: «حاکمیت شوروی زمین های دهقانان را ملی کرد» و خلق با چاپلوسی در مقابل وعده های انقلابی...زمین خود را از دست دادند...دچارفـقـر و بی حقوقی شدند». پرفسور الهیات خدا شناس، این گونه افسانه می نویسد!

مقایسه زندگی دهقانان در دوره حاکمیت شوروی و تزاری – مقایسه نور و تاریکی است. واقعا هم جوامع دهقانی در روسیه تزاری، فـقـیر، بی چیز و بی حقوق بودند. در دوره حاکمیت شوروی کشاورزی شکوفا شد، همه دهقانان از رفاه، سواد و حقوق کافی برخوردار گردیدند. روابط کاری، دهقانی و اقتصادی بطور ریشه ای تغییر یافت(اقتصاد خرد- قطعه زمین خصوصی، تعاونی های دولتی و غیر دولتی، مجتمع های بزرگ دامپروری- موسسات بزرگ اقتصادی حاکمیت شوروی، زندگی آنها را متحول ساخت). دهقانان در همه سطوح ارگان های قانون گزاری و دولتی نمایندگان خود را داشتند. اما اکنون، در روز روشن، چراغ بدست یک نفر از آنها را در ارگانهای دولتی نمی توان یافـت. پرفسور محترم، این است واقعیت!

در مورد «وعده های انقلابی» گـذشته، نباید فراموش کرد که ٢٢٠میلیون هکتار زمین بلاعوض و رایگان، برای استفاده در اختیار دهقانان گذاشته شد. این، همان «وعده انقلابی» بود! به فرمان دنیکین، کسی که سعی می کرد با اصلاحات درکشاورزی، دهقانان را به جبهه ضدانقلاب جلب کـند، (اصلاحات) وی «فاقد ایدئولوژی و اهرم اجرائی بود». («جنگ های مسکو، شرح شورشهای روس» صفحه ٦٤). باز پرداخت بهای بخشی از زمین های مالکان- طبقات سرنگون شده بورژوازی و فئودال ها- مهمترین کار گارسفید بود. با این وصف، چگونه می توان از بی زمین ماندن دهقانان صحبت کرد و قانون مربوط به زمین را «غارت بلشویک ها» نامید. در این جا، آوردن جمله ای از ای. آ. کرئلوف، تمثیل نویس روس بجاست که گـفـت: «چقدر گفته اند، که دروغ عمل زشتی است که سر پا می ایستد ولی، راه نمی رود».

شورای روابط ادیان روسیه و رهـبران کلیسا، بدون مشورت و نظر خواهی از جامعه ارتدکس، مسلمان، یهودی و بودائی، لغو جشن ملی سالروز انقلاب کبیر سوسیالیستی اکـتبر(هفتم نوامبر) و بجای آن اعلام روز چهارم نوامبربه نام  روز اتحاد ملی را به دولت پیشنهاد کردند. روزی که فـدائیان مینین و پاژارسکی  بیرون راندن اشغال گران لهستانی- لیتوانیائی از مسکو را در سال ١٦١٢ آغاز کردند. نتیجه این گونه تصمیمات چه خواهد بود؟

لغو جشن ملی سالروز انقلاب کبیر سوسیالیسی اکـتبر، بر خلاف نظر رهبری کلیسا، نه تنها باعث وحدت جامعه نخواهد شد، بلکه در ادامه موجب انشقاق در آن خواهد گردید. لغو جشن انقلاب اکـتبر- بمنزله خیانت به فدا کاری های میلیون ها معتقد و دگراندیش، که زندگی خود را فدای برقراری حاکمیت شوروی و دفاع از آن در مقابل تهاجم آلمان فاشیستی کردند، شمرده می شود. آن ها دیگر نمی توانند از خود دفاع کـنند. این وظیفه ما ست، ما زنده ها!

هیرارشی کلیسا، چنین پیشنهاد ضد مردمی را بی هوده طرح نمی کـند. اقدامات میهـن پرستانه کلیسا، با صفحات سیاه زیادی در تاریخ توأم است، چیزی که ازاعتراف آن هراس دارند. همراه با آن، همانطور، که الکساندر نوسکی می گوید:«حقیقت از خدا قویتر است».

واقعیت این است که بعد از انشعاب کلیسا ارتدکس(قرن ١۷) ده ها هزارمعـتـقـد بنیادگرا به طرق مختلف،سوزاندن، خفه کردن و منجمد کردن قلع وقمع شدند. حکومت تزار، با پشتیبانی و حمایت کلیسا، شورش های دهقانی دکابریست ها را باخشونت تمام سرکوب کرد.

کلیسا، ل. ن. تولستوی را تکـفـیر نمود و طرد کرد. هیرارشی کلیسا سعی برآن داشت تا نابغه بشری را در نظر خلق و دوستدارانش، که صاحب نفوذ واحترام عمیقی بود، خوار نماید و بدین طریق، به سازش با کلیسا وادار کـند. ل. ن. تولستوی انبوه نامه های همدردی و حمایت از مومنان دریافت می کـرد. کارگران و کارکـنان کارخانه شیشه سازی «مالـتسوف» نوشتند:«بگذار تاریک اندیشان، هر طور می خواهند، شما را تکـفـیر کـنند. شما باعث افتخار خلق روس هستید، و این خلق شما را متعلق به خود، بزرگ و عزیز می شمارد و دوست دارد».

مگر ممکن است، که نقش و عملکرد قشر فوقانی روحانیت، در راه نشان دادن به گارد سفید و مهاجمان خارجی- جلادان خلق را از تاریخ کلیسا پاک کرد.

خادمان دین  با رهنمود دادن و راهنمائی کردن گارد سفیدی ها و مداخله گران خارجی، عملا همگام با ژنرال های سفید و اربابان آنها- دولت های انگلیس، فرانسه و آمریکا، برای بازگردندن مالکان و سرمایه داران به حاکمیت، تخریب تمامیت تاریخی دولت روسیه وارد کارزار شدند. به همین جهت هم حاکمیت شوروی رفتار روحانیت را زیر نظر گرفت. بی جا نیست وقتی که می گویند آن کس که به مسیح خیانت کرد، به زحمت کشان هم خیانت می کـند. البته در میان روحانیون کسان دیگری هم بودند. فقط بلشویک های لنینی به پشتوانه زحمت کشان، تمامیت کشور روسیه را، که مداخله گران خارجی تکه- تکه کرده بودند، نجات دادند. باید این را عمیقا درک نمود.

  زمانی که کلیسا به حمایت از حاکمیت شوروی، مردم را به مقابله با اشغالگران آلمان فاشیستی، به شرکت فعال در کار و امور اجتماعی و به مبارزه برای صلح فراخواند، حاکمیت شوروی نیز از کلیسای روسیه برای تقویت و تحکیم تشکیلاتی خود، پشتیبانی کرد. خلیفه گری منحل شده در دوره تزار، بازسازی گردید، در جنب خلیفه گری، مجلس عالی روحانی تشکیل شد، اجازه تشکیل سمینارها و آکادمی الهیات داده شد، مجله دینی مسکو منتشر و کارخانه های تولید شمع، تأسیس گردید و بسیاری از روحانیت تبرئه شدند. مکان مناسبی با امکانات لازم، برای استقرار پاتریارشی و وسایل نقلیه برای تسهـیل رفت و آمد در اختیار کلیسا گذاشته شد.

طبیعی بود که کلیسا خود را با شرایط تازه وفق داد. کلیسا بجای نگاه دگماتیسم به کار، همچون «مجازات خدا»، کار را «عمل نیک» اعلام کرد. در دوره حاکمیت شوروی کلیساهای محلی حکم تکـفیر بنیاد گرائی عقیدتی را لغو کرد. در میان کلیسائی ها، («نواندیشانی») بودند که در سال ١۹٢٢، به حمایت از  خرید نان از خارج، به حساب اشیای قیمتی کلیسا، برای کمک به گرسنگان حوزه ولگا برخاستند.

هیرارشی کنونی کلیسا به زندگی سخت معتقـدان معترف است. پس چرا؟ برای این که برعلیه قهرو خشونت مبارزه می کـنند؟ به هیچوجه نه. آنها مردم را به تحمل و بردباری، یعنی تسلیم در برابر مظالم اجتماعی، سکوت در برابر ماهیت استثمارگرانه حاکمیت الیگارش ها و بوروکرات ها، دعوت می کـنند.

در همین رابطه، پیام پاپ، یوهان پاول دوم، تحت عنوان»به سوی هزاره سوم» در سال ١۹۹٤، از اهمیت خاصی برخوردار است. وی، با اشاره به گناهان کلیسا در گذشته، از جمله؛ جنگ های دینی، محاکم تفتیش عقاید، انشعاب در مسیحیت(طبق اقرار هر سه کلیسا)- تأکید کرد، که کلیسا نه فقط در گذشته مرتکـب خطا شده است، حتی، هم اینک نیز با «دعوت مردم به سکوت در مقابل بی عدالتی»، مرتکب گـناه می شوند.

خلیفه گری کلیسای ارتدوکس روسیه، در سال ١٩٩٢، اعلام کرد: کلیسا خود را به هیچ نظام دولتی وابسته نمی داند. باور کردنی نیست. در واقع، کلیسای ارتدوکس همان طورکه موضع دفاع از پادشاهی در زمان تزاری گرفته بود، در رابطه با حاکمیت بورژوازی کنونی نیز موضع دفاعی گرفته است. کلیسا در امور دولتی، درمسائل تحصیلی و نیروهای مسلح دخالت می کـند.

هیرارشی کلیسا در مجمع خلیفه گری، درسال ٢٠٠٠، اعلام کرد که از حاکمیت الیگارشی  پشتیبانی می کـند.در سند نهائی مجمع»نقطه نظرات اجتماعی کلیسای ارتدکس روس» آورده شده است: کلیسا «محدویت مالکیت را مورد تأئید قرار نمی دهد»، یعنی، مخالف باز گرداندن دارائی های فوق العاده عظیم ملی به صاحبان اصلی آن، دولت و زحمت کشان جامعه است، که الیگارش ها تصرف کرده است. مسئله اساسی این است. چه کسی ثروت های کلان به چنگ آورده است، او هم حاکم است.

با در نظر گرفتن این که سرنوشت انقلاب به تار موئی بند بود، و. ای. لـنین در مقابل کلیسا به شدت موضع گیری کرد( روحانیون زیادی  به مبارزه برعلیه دولت جوان و هنوز تحکیم نیافته شوروی برخاسته بودند)، اما، همیشه نسبت به مومنان و محافـل صادق کلیسا توجه خاصی مبذول می داشت.

موضع ما تغییری نکرده است. به هیچ وجه نباید احساسات معتقـدان را جریحه دار نمود، روابط مستحکمی با آنها باید برقرار کرد، باید آن ها را به امور اجتماعی  جلب کرد، به علاقمندی های مومنان توجه نمود و باید از آنها در مقابل خودسری های حاکمیت دفاع کرد. دیدگاه های دین و کمونیسم علمی پیش از همه، در برخورد به نابرابری های اجتماعی، تهی دستان، ثروتمندان و استثمارگـران متفاوت است. زیرا کمونیست ها برای حل مشکلات اجتماعی، در آسمان ها بدنبال بهشت نمی گردند و امیدی هم به فرستادگان خاص ندارند. راه حل مشکلات را در مبارزه مردم زحمت کش برای بدست گرفتن حاکمیت می بینند.

کلیسا و کمونیسم در رابطه با مسائل معنوی و اخلاقیات نقاط مشترک زیادی دارند. از جمله، در زمینه مسائل باز سازی دولت اتحاد ملی، مبارزه برعلیه تخریب و تجزیه نرم های معنوی اجتماعی، حاکمیت، پول، فساد و زندگی غیر عادی اشتراک نظر دارند. در میان روحانیت کم نیستند کسانی که به مومنان نزدیک هستند و به زندگی معمولی شایسته مشغولند و زیر بار ناروائی های امروزی نمی روند. این، زمینه مناسبی است برای هم کاری متقابل کلیسا و حزب کمونیست و آن هم به نفع همه مردم روسیه، مومن و دگراندیش است.

آن سالهای گرامی.

جعلیات خصمانه در باره «دوران رکود».

طرح مسئله «دوران رکود»، از سری افسانه های جعلی خصمانه در باره حاکمیت شوروی و حزب کمونیست می باشد. زیرا طراحان آن، از اصل«دروغ هـر قـدر بیشتر تکرار شود، همانقدر واقعی تر می نماید»، بهره بر می گیرند. حتی، دوره ثبات کنونی هم با دوران «رکود» برژنفی، از زمین تا آسمان فاصله دارد.

آنها را مقایسه کـنیم:

در دوران مشهور به دوران «رکود»، در مدت ١٨ سال، (سالهای١۹٦٤ـ١۹٨٢)، روسیه شوروی به سرعت خود در راه پیشرفت سوسیالیستی افزود، گامی بزرگتر به سوی ترقی برداشت.

در این دوره، حزب کمونیست و شوراهای نمایندگان خلق، همه شرایط  لازم برای تسریع آهنگ رشد و ارتقاء سطح رفاه مردم را فراهم آوردند، به اراده گرائی و ذهنی گرائی در سیاست، خاتمه دادند، به تعادل نظامی بین اتحاد شوروی و آمریکا دست یافتند، مانع بروز جنگ جهانی جدید شدند. فضای کیهانی را تسخیر نمودند.

روسیه بورژوائی کنونی، از سوسیالیسم، به سرمایه داری، به عقب، به قهقرا، برمی گردد. از حاکمیت عموم خلقی به حکومت بورژوازی، از اقتصاد برنامه ریزی به اقتصاد آزاد، به بازار خارج از کـنترل، از نیروی خلق به قدرت الیگارشی و بوروکراسی دولتی، از مالکیت اجتماعی بر وسایل تولید، به مالکیت خصوصی سرمایه داری برمی گردد. اگر تولید ناخالص ملی کشور کمتر از ده در صد تولید ناخالص ملی آمریکا ست، از کدام روسیه بزرگ می توان صحبت کرد!

در حال حاضر، اصلاحات ویرانگر،  یکی بعد از دیگری اجرا می شود. این اواخر، اصطلاحاتی هم چون؛ مدرنیزه کردن، پروژه ها و...،  مد روز شده است ولی، نتیجه همان است- فـقـرعمومی عمیق تر می شود.

ابتدا، اوضاع اقتصادی را، با اقتصاد دوره سوسیالیسم که برپایه اصل عدالت اجتماعی، عامل مشخص کـننده بهبودی سطح زندگی مردم زحمتکش بود، مقایسه کـنیم.

در دوره «رکـود»، حجم صنایع تـقـریبا، بمیزان یک سوم محصولات صنایع روستائی افزایش یافت. انرژی اتمی بنیانگذاری شد، بخش های تازه صنایع، از قبیل ماشین سازی اتمی، تکنولوژی الکـترونیکی و کـیهـانی، صنایع میکـروبیـولـوژیکی، اصلاح زمـیـن های کـشاورزی و شالی کاری راه اندازی و مورد بهره برداری قرار گرفت.

درسال١۹٦۵ هفت میلیارد روبل و درسال ١٩٨٠، ٢٢میلیارد روبل، به نرخ امروزی- برابر یک تریلیون روبل، صرف پروژه های علمی گردید. در همان دوره، مجتمع های عظیم علمی با اعتبار جهانی در سیبری، با نام شهرهای علم، در هـفت استان، منطقه و مرکز جمهوری ها ساخته شد. کاری که جهان نطیر آن را بخود ندیده است. سیبری، به پهلوان علم و تکنولوژی تبدیل گردید.

استخراخ نـفـت ٤ ⁄ ٢ برابر، گاز طبیعی، ۳ ⁄ ٣ برابر، ذوب فولاد٦ ⁄ ١، برابر افزایش یافـت. حجم تولید محصولات یاد شده فوق در کشور، به ترتیب، به رقم ۵۹۵ میلیون تن، ٤٣٣متر مکعب و ١٤٨میلیون تن رسید.

انرژی بطور دینامیکی رشد یافت. توان الکـتریکی کـشور در سال ١۹٦۵، به رقم ١١۵ میلــیون کیلـووات و در سال ١۹٨٠به رقم ٢٦٧ میلیون کـیلووات رسید، یعـنی، ٣ ⁄ ٢برابر افزایش یافـت. نیروگاه های آبی سایانو- شوشینسک، اوست- ایلیمسک، نیژنیکامسک و نیروگاه های اتمی  لنینگراد، کورسک، بیلیبین، راه اندازی گردید. کارخانه های اتومبیـل سازی ولگا و کامسک ساخته شد ومورد بهره بردای قرار گرفت. چنین سال های «رکـود» را در روسیه سرمایه داری حتی، در خواب هم نمی توان دید.( در میان مردم شوروی، این مثل رایج بود: لامپ لنینی «لامپ معمولی»، خورشید مصنوعی است. نور خورشید هم رایگان است. یعنی برق تقریبا رایگان بود. مترجم). 

بعد از شکست حاکمیت شوروی، ضد انقلاب بورژوازی، درست در مدت ١٤ سال، حجم تولیدات صنعتی و کشاورزی را تقریبا تا نصف کاهش داده است، هیچ گونه تاسیساتی حتی، یک نیروگاه برق و یا یک کارخانه نسبتا بزرگ تأسیس نکرده است. در این مدت، ده ها هزار موسسه مدرن، مدرسه، مراکز پزشکی، کلوب و کتاب خانه، استراحت گاه های دانش آموزی و مهد کودک بسته و غارت شده است. این، یعنی ثبات! جالب تر این که حتی یک نـفـر هم به مسئولیت جلب نشده است.(در جمهوری های آسیای میانه و ماورای قـفـقـاز، تمامی کودکستان ها و مغازه های کتابـقـروشی، به استثنای موارد انگشت شمار، بکلی از بین رفته است. مترجم).

جالب توجه این که در این سال ها، همراه با ساختن موسسات بزرگ تولیدی، مجتمع های تولیدی نظامی – منطقه ای، بویژه در مناطقی کم بودجه و دور دست، از جمله، در سایانسک، براتسکو- اوست- ایلیمسک، یوژنی یاکوتسک و مجتمع پتروشیمی در سیبری غربی نیز سازمان دهی گردید. در آن هـنگام، فـقـط در سیـبری، بیـش از ٤٠شـهـر ساخـته شـد. در شمال غـربی سیبـری، در استـان های تیومن و تومسک، اولین تن نفـت در سالهای ١٩٦۵ـ ١٩٦٦ و ١۵سال بعد، در سال ١٩٨٠، ۳٢١میلیـون تن  استخراج گــردید یعـنی، روزانه یک میلیـون تن نـفـت استخراج می شد. این هم از دوره«رکـود»!

کشور به میدان بزرگ سازندگی شبیه بود. مثلا، همه جمهوری ها، در احداث مجتمع پتروشیمی سیبری غربی شرکـت داشتند. مراکز تولیدی، مسکونی ساخته می شد، کارگران ماهر، متخصصان و کادرهای رهبری،  برای کشف معادن اعزام می شدند. یک نمونه دیگر، رهبری کار احداث صنایع نـفـت سیبری غربی، به و. ای. موراولنکو، سازمان گر بزرگ، متخصص نامدار و کمونیست صادق سپرده شد. تا آن وقت، وی رهبری صنایع نـفـت استان سامارا را به عهده داشت. لازم به یادآوری است، در حال حاضر، پسر موراولـنکو که از حفاری تا رهبری بزرگ ترین کمپانی نفتی مدارج ترقی را طی کرده است، نماینده مجلس قانونگزاری روسیه و عضو فراکسیون حزب کمونیست روسیه در مجلس می باشد.

موسسه استخراج نفـت و گاز را، یو. پ. باتالین، رهبر با استعداد، دارنده جایزه لنین، که هنوزهم به کار خود ادامه می دهد، رهبری می کرد. او از باشقـیرستان به سیـبری اعزام شده بود. چنین نمونه هائی بسیار بودند.

روسیه بورژوائی کنونی در طول ١٤ سال، حتی یک معدن با حجم متوسط کشف نکـرده است. خدمات زمین شناسی از هم پاشیده و به امید سرنوشت رها شده است. کشور حتی به یک منطقه تازه منابع طبیعی دست نیافـته است و به حساب ذخیره های دوره شوروی به حیات خود ادامه می دهد. عرصه های اقتصادی زیادی، از جمله، ابزار سازی، ساخت ماشینهای ساختمان سازی و کشاورزی، الکترونیکی و دستگاه های صنعتی، بسیاری از مجتمع های صنایع دفاعی، انستیتوهای علمی- تحقـیقاتی از بین رفته است. (تا سال١۹۹١، در آکادمی علوم جمهوری آذربایجان ١۵٠٠٠ هزار نـفـر کار می کردند، دوسال پس از تخریب اتحاد شوروی و سوسیالیسم، شمار آنها به رقم ٨٠٠٠ نـفـرکاهش یافت. مترجم). بعد از همه این ها، هر گونه صحبت از استقلال روسیه در مقابل غرب، بی مورد و بی جاست!

در سال های «رکـود»، اقتصاد دهـقـانی پیشرفت های عظیمی کرد. بیش از ۳٠ درصد کل محصولات روستائی در مناطق آبیاری شده و زه کشی شده تولید می شد. در دهات، تولید متمرکز، خصوصی و تعاونی گسترش یافت، هزاران مجتمع بزرگ دام پروری و مرغداری، سیستم های آبیاری، از جمله در حوزه رود ولگا و قـفـقـاز شمالی، ساخته شد. موسسات کشاورزی، در مقایسه با  امروز، ١٤ برابر بیشتر، تراکتور و کمباین دریافت می کردند.

در روسیه بورژوائی، روستاها در حال از هم پاشیدن هستند. هزاران آبادی از بین رفته است، میلیون ها هکتار اراضی قابل کشت بایر مانده است، شمار گاوها به حد کمتر از یک صد سال پیش رسیده است.

اتحاد شوروی دومین قدرت جهانی بود. اگر در سال ١۹٦٠، حجم تولیدات صنعتی اتحاد شوروی، برابر با ۵۵ درصد تولیدات آمریکا بود، پس از بیست سال، در سال ١٩٨٠، به ٨٠در صد رسیده بود. در عین حال لازم به یادآوری است که عـقب ماندگی از آمریکا در عرصه بازدهی کارتولیدی کاهش نیافـت، درصنایع کـمتر از دو برابر و در عرصه تولـید محـصولات روستائـی، درحد ۵ برابر مانده بود.

لئونید. ای. برژنف و آلکسی . ن. کاسیگین همیشه توجه جدی به سیبری مبذول می داشتند. در دوره شوروی بطورکلی، در این برهه، بخصوص، توانائی شوروی برای نیل به پیش بینی های  لومونسوف بزرگ، موجب توسعه سیبری گردید. آنها، از سخنان آ. ت. تواردوفسکی، شاعر نامی شوروی، الهام می گرفتند، که در باره سیبریائی ها گـفـت: «سیبریائی ها، مردم مختلط اما برگزیده ای هستند» و بیاد ندارم که حتی، یکی از پیشنهادهای رهبران منطقه سیبری، مورد پشتیبانی آنها واقع نشده باشد(منظور پیشنهادهای مدلل و محاسبه شده می باشد). من که سابقا، ١٧ سال دبیر کمیته ایالتی حزب کمونیست اتحاد شوروی دراستان تومسک بودم، به این امر مطمئنم.

رهبری لئونید ای. برژنف، درعرصه احداث صنایع نفتی، تولید محصولات پترو شیمی در مقیاس جهانی، تأسیس دو مرکز علمی در سطح آکادمی بزرگ علوم و آکادمی علوم پزشکی، در تبدیل شهر نیم میلیون نفری تومسک به آرتیزان زیر زمینی تأمین آب، در تجهیز کامل مجتمع های تولید گوشت پرندگان، خوک، تخم مرغ و بسیاری دیگر، غیر قابل انکار است.

و این هم یک نمونه مشخص. در استان تومسک- ذخیره هنگـفـت، تقریبا، ٤٠٠ میلیون متر مکعب سرو- مرواید جنگلهای سیبری موجود است. وزارت تهیه فراورده های جنگـلی، درخت سرو را در حد چوب ارزیابی می کرد. موضع ما متفاوت بود. بنظر ما، سرو، قبل از هر چیزی، درخت باردهی است که محصولات آن- جوز و صمغ، ارزش غذائی داشته و در صنایع داروسازی و تکنولوژی، مورد استفاده قرار می گـیرد. سالانه ٧ هزار درخت سرو بریده می شد و بازپروری آن به کـندی صورت می گرفـت (لازم به گفتن است که درخت سرو، در حدود ١٢٠ـ١۵٠ سالگی به بار می نشیند).

تلاش های ما برای تنظیم بهره برداری از درخت سرو، با موفقیت همراه نشد. به لئونید ای. برژنف مراجعه کردیم. بعد از بررسی نظر ما، در یادداشتی به کمیته حزبی استان نوشت:»آبرو ریزی است. یادداشت را برسی کرده، مقصرین را به مسئولیت جلب کـنید». بدنبال آن، دولت اتحاد شوروی نیز، قرار مشابهی صادر کـرد امـّا در حال حاضر، بدون هیچ محدودیتی، درختان سرو را می برند.

سیستم برنامه ریزی برای کشور، به نظر من، به عنوان رهبر یک استان، نه تنها مانعی نداشت، حتی، وسیله قدرتمندی برای تمرکز نیرو برای حل سریع مشکلات و مسائل کشوری و محلی بود. اطهاراتی مبنی براین که سیستم برنامه ریزی باعث از هم پاشیدن اتحاد شوروی گردید، دروغ بی پایه ای بیش نیست. اکنون، زمانی که سیاست اقتصادی، علمی و فرهنگی دولت را موردمطالعه و بررسی قرار می دهیم، براحتی درمی یابیم که آن، چیزی جز خود کشی دولت نیست. بی هوده نبود که رئیس جمهور روسیه مجبور شد اعتراف کـند که برنامه بهره برداری از سیبری با شکست مواجه گردید.

در سالهای ٦٠ـ۷٠ قرن گذشته برنامه فراگیری کیهان تحقـق یافت. در این عرصه، فعالیت انسانی اتحاد شوروی نقش راه بردی داشت. پایه های علمی، مادی- تکنیکی، پرسنلی و آماده سازی آنها تدارک دیده شد. تحقیقات کیهانی در خدمت حل برنامه های اقتصاد مردمی و نظامی، از جمله آن ها، در عرصه های زمین شناسی، هوا شناسی قرار گرفت. حاکمیت فعلی، «روسیه واحد»، بسیاری از بخش های فراگیری کیهان را نابود کردند و ایستگاه فضائی بین المللی «مـیـر» را پائین کشیده و در اقیانوس غرق نمودند.

چه کارهائی مستقیما به ارتقاء سطح زندگی مردم شوروی در دوره «رکود» مربوط می شود؟ بطور متـوسط در روسیه سالانه ۵۳ مـیلـیون متر مربع منـزل مسکـونی، بطور رایگان در اخـتیار مردم گذاشته می شد. امروز، ۳۵ میلیون مترمربع ساخته می شود و هر مترمربع آن، ٤۵ تا ۹٠هزار روبل قیمت گذاری شده است، که اکثریت مردم توانائی خرید آن را ندارند. طبق طرح رئیس جمهور، تا سال ٢٠١٠، شرایط مسکن یک سوم مردم بهبود خواهـد یافت. برای رسیدن به این منظور، باید سالانه، درحدود ٤ـ ۵ برابر بیشترنسبت به امروز، منزل ساخته شود. برای اجرای این طرح، احداث ده ها کارخانه تولید مصالح ساختمانی، ماشین و مکانیزم ضروری است. هیچ کدام از اینها عملی نبوده، فـقـط یک هوس است.

درآمد واقعی مردم، ۵ ⁄ ١برابر افزایش یافت. در آن سال ها، ١٢میلیون نفر به تعداد جمعیت روسیه شوروی اضافه شد. در نقطه مقابل آن، در روسیه سرمایه داری، الآن که دوره رکود نیست، در اثر فقر عمومی مردم، سالانه ٧٠٠هزار نفر از جمعیت کشور کاسته شده است. این هم یعنی فاجعه، یعنی انحطاط، در حالی که قیمت ها بیش از ۵٠ ـ ١٠٠ برابر بالا رفته است، حقوق بازنشسته گان و کارکنان دولت تا ١۵ـ ٢٠برابر اضافه شده است.

جمعیت اتحاد شوروی با محصولات غذائی با کیفیت بالا، تولید کشور تامین می گردید. توأم با آن، در زمینه تولید فرآورده های گوشتی(گوشت گاو) و کره حیوانی، کمبود داشتیم. امروز بیش از ٤٠درصد محصولات دامی از خارج وارد می گردد.

کرایه منازل، بطور متوسط، بیشتر از ۳ درصد درآمدها نبود. پرداخت های مردم بخاطر استفاده از منازل و سه بخش از خدمات، در مجموع، فـقـط یک سوم هزینه های مصرفی دولت در این زمینه را تأمین می کـرد و دو سوم  باقی مانده را خود دولت می پرداخت. امروز همه صد در صد هزینه ها، بر دوش زحمت کشان گذاشته شده است.

تمامی مراحل تحصیـلی و همه مراقبت های پزشکی رایگان بود. در حال حاضر، این سیستم لغو شده وبا پول زیادی مقدوراست. استفاده از کودکستان و مدارس ١٦ـ ۳٠ برابر کاهش یافته است(این رقم، در جمهوریهای آسیای میانه و ماورای قـفـقـاز، تقریبا به صفر رسیده است. مترجم).

از بین رفتن جمعیت-اپیدمی مرگ زا- بزرگ ترین خطری است که روسیه را تهدید می کـند. امروزه، بخصوص، ملت روس تلفات سنگین را متحمل می شود. تضعـیف خلق روس- خواست و آرزوی دیرین امپریالیسم غرب می باشد. ب. ساوینکوف، خصم کینه توز اتحاد شوروی، هدف غائی استیلاگران خارجی از تحمیل جنگ داخلی را، در سال ١۹٢٤، در دادگاه چنین بیان کرد: «نـفـت به عنوان هدف حداقـل...اما هدف نهائی، هر قدر روس ها هم دیگر را بکشند، بهتر است، روسیه ضعیف می شود و ما همانقدر بهتر اداره می کـنیم».

دموکراسی بر خلاف گزافه گوئی های دموکرات های دروغین (حزب «روسیه واحد»)، تعاریف متفاوتی دارد. بر اساس دموکراسی کنونی سرمایه داری- حاکمیت و مالکیت، علی رغم وجود برخی اختلاف سلیقه ها، دردست بورژوازی بزرگ، الیگارشی و بوروکراسی دولتی متمرکز می شود و این هم هیچ کمکی به تغییر اوضاع نمی کـند. به عبارتی دیگر،«چه کسی کباب و چه کسی بوی کباب، می خورد»!

به موازین اخلاقی توجه کـنید. تـفـکر و عملکرد درست مردم شوروی، گـذار از جامعه بورژوائی  پیشین- علامت مشخصه جامعه شوروی بود. ولادیمیر ایلیچ لـنین، رشوه خواری را منفورترین دشمن حاکمیت شوروی ارزیابی می کرد. رشوه خواری در دوره حاکمیت شوروی هم وجود داشت. اما، در حدی محدود و مقدار آن نیز در مقایسه با آنچه که امروز رایج است، بسیار ناچیز بود. مهم این بود که رشوه خواری مجازات های سنگینی را در پی داشت. زندان، اخراج از حزب وهر مقامی که عهده دارش بود، از مجازات های معمول بود. پرونده شولکوف، وزیر(سال١۹٨۳)، مثال بارز آن است. رشوه خواری و اختلاس در روسیه سرمایه داری کنونی، به خطر بزرگی تبدیل شده است، از بالا تا پائین،  تمامی جامعه را فرگرفته است. کمیسیون هائی تشکیل می شود، مقرراتی برای جلوگیری از اختلاس تنظیم می گردد ولی، اختلاس و رشوه خواری همچنان توسعه می یابد. مأموران دولتی ۵ ـ ١٠برابر بیشتر از حقوق خویش، رشوه می گیرند.

در دوره حاکمیت شوروی، همه مایحتاج ضروری زحمت کشان تأمین می شد، هیچ کس هراس از دست دادن کار خود را نداشت و نگران آینده فرزندانش نبود. مجامع کارگری با فرستادن نمایندگان خود به ارگان های حاکمیت، در رهبری موسسات و دولت شرکت داشتند. نصف نمایندگان ارگان قانـونگـزاری، کارگـران، دهـقـانان و متخـصصان بودند. پس از دیدن این هـمه، بازهـم می گـویند:»حاکمیت شوروی مردم را آشغال، آشغال سازندگی حساب می کرد»(گریگوری یاولینسکی، روزنامه «ایزوستیا»، ١٤ژوئن ٢٠٠۵). دروغ عجیبی است!

بر خلاف روسیه سرمایه داری که بخش قابل توجهی از جامعه را بی اعـتنائی و بی تفاوتی احاطه کرده است، در دوره حاکمیت شوروی شور و اشتیاق همیاری در جامعه حاکم بود. و آن، حاصل کار و اشتغال عمومی بود. به حق، آن دوره، باعث افتخار ماست. با یاد آن سال های گرامی، سر تعظیم فرود می آوریم!

این سال ها، هم چون همه دوره تاریخ شوروی، سال های سازندگی، دفاع از میهن، مبارزه در راه تحکیم صلح جهانی، هم زیستی دو سیستم اجتماعی- سوسیالیسم و سرمایه داری - بود. در این سال ها توازن نظامی بین اتحاد شوروی و ایالات متحده آمریکا، برقرار شد. تأمین صلح جهانی، نیازمند صرف هزینه های بسیار عظیم مالی و مادی بود، که امکانات تأمین نیازمندی های رو به تزاید مردم شوروی را محدود می ساخت.

عوامل الهام بخش سازندگی در تاریخ دوره شوروی کدامند؟

مالکیت اجتماعی، حاکمیت خلق، اتحاد کارگران، دهقانان و روشن فکران، دوستی ملت ها، رهائی مردم از قید ستم و استثمار و نقش رهبری حزب کمونیست اتحاد شوروی، سرچشمه قدرت و ثروت روسیه شوروی بود.

توأم با دست آوردها، نارسائی های جدی از جمله، در زمینه های عقـب ماندگی ازغرب در عرصه تعمیم کاوش های علمی، بهره وری صنایع تولیدی ملی، توقف تعمیق دموکراسی سوسیالیستی و وجود اختلاف نظربین جمهوری ها با مرکز، وجود داشت. در بسیاری از جاها و هم چنین در مرکز، مظاهر خود تسکـینی، گریز رهبران برخی جمهوری ها(اوکراین، قزاقستان، گرجستان) و استان ها از حوزه انتقاد، عدم کـنترل، تخلف از جایگزینی وتعویض کادرها چشم گیر بود.

نباید فراموش کرد که تحریف چهره لئونید. ایلیچ. برژنـف و دوران«رکـود» برای دموکرات های دروغین رهبری روسیه ازآن جهت لازم است که از مسئولیت خود در تخریب کشور، سر باز زنند، با افتراهای ناروا سیمای حزب را بیالایند، اذهان مردم را باضدیت با شوروی مسموم سازند، حاکمیت بورژوازی بزرگ را ابدی نشان دهند. هدف از افترا و تهمت زدن ها به گنادی زیوگانف، رهبر مجرب و مقاوم حزب کمونیست جمهوری فدراتیو روسیه که توانست با کمک کمونیست ها، حزب را حراست، بازسازی و تقویت کرده و دامنه نفوذ و اعتبار آن را در جامعه توسعه دهـد، نیز همین است.

این سخن پوشکین، در مورد ل. ای. برژنف صادق است: «همیشه کارگر بود».

ل. ای. برژنف پیش از آن که به رهبری حزب و دولت برگزیده شود، راه پر افتخاری را طی کرده بود. تجربیات ارزنده ای در زندگی و کار کسب کرده بود، بیوگرافی بسیار جالبی داشت. در دانشکده و کارخانه کار کرد، رهبر استان دنیپروپطروسک اوکراین، جمهوری های متحده- مولداوی و قزاقستان، دبیر کمیته مرکز حزب کمونیست اتحاد شوروی، صدر هیئت رئیسه شورایعالی اتحاد شوروی بود. در سال های جنگ کبیر میهنی، به جبهه رفت. درجنگ درجه ژنرالی گرفت.

نهایت این که چه تدابیر برای خروج از بن بست در راه ترقی وشکوفائی کشور اندیشیده شد؟

حاکمیت بورژوازی اقداماتی نظیر، میلیاردها سرمایه گذاری خارجی، میلیون ها نیروی کار مهاجر و تمرکز مالکیت در دست آن هائی را که از طریق کلاه برداری بدان دست یافته اند، راه خروج از بن بست ارزیابی می کـند. در چنین حالتی حتی،خود صورت مسئله مربوط به استقلال، امنیت ملی کشور و عدالت اجتماعی هیچ محتوا و مفهومی نمی تواند داشته باشد.    

 آقایان محترم، همه دزدیده های خود را به صاحبان واقعی آنها، به دولت و طبقه کارگر، برگردانید،  دارائی های مردم زحمت کش را پس بدهیـد و بعد از آن، به صلح، به هم گـرائی اجتماعی دعوت کـنید. در غیر این صورت، عوامفریبی نکـنید.

حاکمیت و مالکیت، راه رشد سوسیالیستی و دولت جمهوری های متحد، حراست از خلق و افزایش جمعـیت، از مردم ربوده شده است، همه آن ها، باید برگردانده شود.

فقط اتحاد شوروی قادربه  رفع خطر هسته ای بود.

امداد گران- چئرنوبلی ها- آثار ناشی از انفجار راکتور برق نیروگاه اتمی چئرنوبل را از میان برداشتند و اینک، قبل از هر کاری، باید لایه های دروغ را دفن کرده، واقعیات را روشن سازند وجعلیات کینه توزانه را افشاء نمایند.

در کار از میان برداشتن پیامدهای انفجار، بیش از ۵٠٠ هزار نفـر شرکت کـردند. بیش از ١۳٠هزار نفـر ساکن منطقه، به مکان های امن منتـقـل شدند.

 ۵٦٠ هزارمترمربع مسکن در اختیار انتقال یافتگان گذاشته شد، شهر سلاووتیچ برای پذیرش ٢٠ هزار نفـر تجهیز گردید.

دولت لیستی مرکب از ۵۷٦ هزار نفـر برای ارائه خدمات پزشکی سیستماتیک در مقابل آلودگی به تشعشات رادیواکتیو و کنترل آن را تنظیم کرد.

١٢٠٠ آزمایشگاه رادیولوژی برای کـنترل تاثیر تشعشعات اتمی بر روی محصولات روستائی راه اندازی شد. از محصولات  ٢ میلیون و٣٦٠ هزار هکتار اراضی کشاورزی برای بررسی قابلیت مصرف آن ها، معاینه به عمل آمد.  

 فعال کردن میلیون ها مترمربع اراضی متوقف گردید.

سه بلوک نیروگاه اتمی مجددا مورد بهره بداری قرار گرفت و بلوک چهارم منفجر شده در تابوت مخصوصی بسته شد.

فاجعه ملی حادثه انفجار نیروگاه اتمی چئرنوبل، زمانی روی داد که اتحاد شوروی هنوز یک قدرت بزرگ جهانی بود. مرحله اول نوسازی تازه آغاز شده بود، کشور، هنوز سرپا بود، نوسازی ها در چهار چوب سوسیالیسم، برای به سازی، نه تخریب آن،  پیش می رفت. کشور شوراها، همه نیرو و توان خود را بکار گرفت و به تنهائی و بدون کمک خارجی، خطر مرگبار هسته ای را رفع کرد. خدای نکرده، اگر چنین حادثه ای در روسیه سرمایه داری اتفاق می افتاد، تمام کشور ویران می شد.

در اینجا، لازم است به شرح مفـصل سازمان دهی کارهای بازسازی گسترده، در شرایط بویژه سخت می پردازم. چنین فرصتی هیچ گاه نبود. با این همه بعدها، پس از پایان کارهای حادثه انفجار،سیاست ها واژگـون گردید ویا بطوری که ب. ای. آلـئـینـیک، شاعر شوروی ترسیم می کـند، روباه تزئین شده، با تخریب اتحاد شوروی، به طرز غریبی همه آنچه را که برای نجات صدها هزار انسان شوروی از خطر حمله هسته ای انجام شده بود، دگر گونه جلوه داد.

به این ترتیب، بیست سال قبـل، ٢٦ آوریل سال ١۹٨٦، نیروگاه اتمی چئرنوبل، در اثر تخلـف جدی از مقررات استـفـاده، دقیقا، با مسدود کردن تجهیزات حفاظتی و خاموش کردن کامل سیستم خنک کـننده اضطراری، راکتور چهارم آن منفجر شد. مواد رادیوآکتیویته در فضا پخش شد، آتش سوزی روی داد. آتش، به سرعت خاموش گردید، متاسفانه، دو نـفـر در اثر آتش سوزی کشته شد.(توضیح مترجم: با توجه به این، که مترجم، حوادث منجر به تخریب سوسیالیسم و تجزیه اتحاد شوروی را از همان ابتدا، از نزدیک تعقیب کرده است، یادآور می شود که حادثه انفجار در راکتور چهارم نیروگاه اتمی چئرنوبل، در جریان یک بازرسی پیش بینی نشده غیر منتظره، همان طور که نویسنده اشاره کرده است، درنتیجه «مسدود کردن تجهیزات حفاظتی و خاموش کردن کامل سیستم خنک کـننده اضطراری» توسط متصدی امر، مدتی پس از فرود آمدن یک هواپیمای ورزشی آلمانی در میدان سرخ مسکـو، روی داد. بنابراین، انتظار می رفت، نویسنده همین کتاب، مسئله بازرسی پیش بینی نشده در نیروگاه، ارگان سازمانده آن، ترکیب اعضای هیئت بازرسی و علل احتمالی این عمل اوپراتور و سرنوشت بعدی وی را نیز تحلیل و بررسی می کرد. بویژه این که در سال های پروسترویکای گارباچف، از زبان انسان های زیادی در محافل خصوصی این جمله شنیده می شد: «بزودی، اتحاد شوروی را از بین می بریم». سؤال اساسی این است که آیا فرود آمدن هواپیمای ورزشی در میدان سرخ، حادثه انفجار در نیروگاه چئرنوبل و هزاران رویداد دیگر، از جمله ظهور و حضور شیادانی نظیر کاشپیروفسکی، چوماک،شعبده بازان هیپنوتیزم،در تلویزیون سراسری، نشانه سوراخ – سوراخ شدن حزب کمونیست و حاکمیت شوروی بواسطه امپریالیسم جهانی و تشدید فعالیت نیروی تخریب داخلی نبود؟).  

نظیرچنین حادثه ای با احتساب پیامدهای آن، در جهان روی نداده است. رهبری کشور، پیش از همه، لازم بود، علل حادثه و مقیاس آن را بررسی و ارزیابی کـرده، اقدامات فوری اولیه را بکار گیرد. این هم نیازمند زمان بود. از همه مهم تر، این بود که تصمیم گیری عجولانه و نا محتاطانه، باعث ترس وهراس میلیونها مردم نگشته و موجب افزایش تلفات انسانی بیشتر نشود.

یک روز بعد از حادثه انفجار، ٢۷آوریل، گروه عملیات سریع هیئت سیاسی حزب کمونیست اتحاد شوروی و کمیسیون دولتی تشکیل شد.

گروه عملیات سریع هیئت سیاسی، اولین جلسه خود را ٢۹ آوریل تشکیل داد، پس از آن جلسات روزانه، در طول نیمه اول ماه مه، حتی روز اول ماه مه، بر گزار می شد. در دوره های اولیه، که از میان برداشتن سریع پیامدهای حادثه ضروری بود، هیئت سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی هم، هر هفته اوضاع  منطقه حادثه را مورد بررسی قرار می داد.

مقر گروه عملیات در مسکو و دفتر کمیسیون دولتی در محل حادثه واقع بود. اعضای گروه، وزیران و رهبران موسسات علمی، در صورت نیاز، به مناطق تحت تأثیر مواد رادیوآکـتیو، اعزام می شدند. گروه عملیات از ماه آوریل سال ١۹٨٦تا ماه ژانویه سال ١۹٨٨، یعنی بیش از یک سال و نیم، به کارش ادامه داد. ٤٠ جلسه برگزار کرد، عملا مسائل زیادی حل وفصل گردید، توده های مردم نجات داده شدند.

ن. ای. رئژکوف(عضو هیئت سیاسی، نخست وزیر اتحاد شوروی، مسئول گروه)، ای. ک. لـیگاچوف، عضو هیئت سیاسی (دبیر کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی)، و. م. چبریکوف(رئیس کمیته امنیت ملی اتحاد شوروی)، و. ای. واراتنیکوف(نخست وزیر جمهوری سوسالیستی فدراتیو روسیه)،اعضای مشاور هیئت سیاسی: و. ای. دولگیخ(دبیر کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی)، س. ل. ساکالوف(وزیر دفاع اتحاد شوروی) و و. آ. ولاسوف وزیر کشور اتحاد شوروی، اعضای گروه عملیات سریع بودند.

یو. پ. باتالین، گ. ای. مارچوک، و. س. موراخووسکی، معاونان نخست وزیر اتحاد شوروی، ای. پ. یاستربوف، آ. گ. مانیکوف، مسئولان شعب کمیته مرکزی حزب کمونیست، آ. پ. الکساندروف، صدر هیئت رئیسه آکادمی علوم اتحاد شوروی، یو. آ. ایزرائیل اوف، صدر کمیته دولتی هواشناسی، ای. پ. سلاوسکی، وزیر وزارت خانه ساخت ماشین های متوسط، آ. ای. مایورتس، وزیر انرژی، م. ای. شادوف، وزیر صنایع زغال سنگ، ن. س. کاناروف، وزیر راه آهن، و. ای. آریستوف، وزیر بازرگانی خارجی، س. ف. آخرامی اوف، رئیس ستاد مرکزی وزارت دفاع اتحاد شوروی، ای. ی. چازوف، وزیر بهداری اتحاد شوروی ومعاون اول وی، او. پ. شئپین، آ. ای. پاتاپوف، وزیر بهداری جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه، آ. گ. کاوالیوف، معاون وزیر امور خارجی اتحاد شوروی، سه نفر از آکادمیسین ها، و. آ. لگاسوف، ای. پ. ولیخوف، آ. م. وارابیوف و دیگران، همیشه در کار گروه عملیات سریع و جلسات آن، شرکت می کردند. روزنامه های «پراودا» و «سووتسکایا راسیا» و سر دبیران آنها، و. گ. آفاناسیوف و و. و. چیکین، در امر روشنگری بمنظور از میان برداشتن پیامدهای حادثه، نقش بسیار ارزنده ای ایفا کردند.

برای از میان برداشتن پیامدهای این حادثه، آکادمی علوم اتحاد شوروی، ٢١ وزارت خانه، ٤ دانشکده علمی، ارگان های رهبری کشور، مرکزی و محلی جمهوری های روسیه، بلاروس، اوکراین و نیروهای مسلح اتحاد شوروی وارد عمل شدند.

معاونان نخست وزیر، ب. ای. شربـین، یو.د. سیـلایـوف، و. ک. گوسیـوف و گ. گ. ودرژنیکـوف، به نوبت، کار کمیسیون دولتی را در محل حادثه، رهبری می کردند.

در سال ١٩٨٦، وزارتخانه انرژی اتمی، مرکز علمی طب رادیوآکـتیو، شورای هماهنگی مقابله با حوادث، تشکـیل و مستقیما وارد عمل شدند.

همان طور، که توضیح دادیم، عالی ترین ارگان های حزب کمونیست و دولت اتحاد شوری، کار سازمان دهی و رهبری از میان برداشتن پیامدهای حادثه را بر عهده گرفتند. رهبران پرتوان، سازمانگران کارآزموده و دانشمندان آگاه  کشور، به این کار جلب شدند. این ها، انسان های سیستم شوروی و هر یک شخصیت بارزی بودند. هیچ یک از آنها، در انجام مسئولیت های محوله، علیرغم احتمال خطرات سنگین، کوتاهی نکردند.

گروه عملیات سریـع هیئت سیاسی، با بهره گیری از کمک های دائمی و گسترده دانشمندان و متخـصصان، تدابیر بسیار جدی برای از میان برداشتن و جلوگیری ازگسترش پیامدهای ناگوار حادثه انفجار نیروگاه چئرنوبل، تقویت امنیت نیروگاه های اتمی، مدرنیزه کردن و ساختن  راکـتورهای اتمی نـسـل جدید، اندیـشیده و به کار بست و اجرای کامـل تـصـمیمات هـیئت سیاسی را زیر نظر خود گـرفت. این گروه بخوبی از عهده کار هماهنگی همه تلاش های کشور، حزب، ارگان های علمی و اقتصادی برای تحـقـق اقدامات لازم، تعـیین اولویت زمانی برای اجرای امور تأخیرناپذیر، برآمد.

گروه عملیات سریـع در سه جلسه اول خود، ٢۹، ٣٠ آوریل و اول ماه مه، مسئـله اوضاع رادیوآکتیوی نیروگاه چئرنوبل و مناطق نزدیک اطراف آن، سازماندهی ارائه خدمات پزشکی به مردم، کوچاندن مردم شهر پریـپـیـات(Pripyat)، شرکت واحدهای وزارت دفاع در عملیات رفع پیامدهای حادثه و توزیع ١٠ هزار تن سهمیه مواد غذائی بین انتقال یافتگان را مورد بررسی قرار داد. درست همین روزها، ٢هزار نفر پرسنل نظامی از واحدهای شیمیائی نیروهای مسلح، به محل حادثه رسیدند و کار پاکسازی محوطه نیروگاه و مناطق مسکونی همجوار از تأثیرات اتمی را آغاز کردند.

دوّم ماه مه، نیکلای ریژکوف و ایگـور لیگاچوف از محل حادثه و مناطق مسکـونی انتقال یافتگان بازدید کردند. آنها، با حضور ب. ای. شربـین، صدر کمیسون دولتی و رهبران اوکراین، وضعیت منطقه را در محل بررسی کرده و در جریان تماس مستقیم با مردم مطمئن گردیدند که کارهای ضروری سازماندهی شده است. در ضمن آن، معلوم گردید که در سازماندهی ارائه خدمات و کمک های پزشکی مورد نظر به مردم نواقصی وجود دارد.

همچنین، همان جا تصمیم گرفته شد، همه ساکنان منطقه ای به شعاع ٣٠ کیلومتر در اطراف نیروگاه، به مکان امن تری کوچانده شود. انتقال مردم همان روز، آغاز شد. حضور هیئت ما در منطقه و تصمیمات اتخاذ شده، در روزنامه ها، رادیو و تلویزیون وسیعا انعکاس یافت. ١٤ماه مه، میخائیل گارباچف از تلویزیون سخنرانی کرد. در واقع، این مراجعه به مردم اتحاد شوروی بود.

لازم به یادآوری است، که در تمام جلسات گروه عملیات سریع، صرفنظر از اهمیت مشکلات دیگر، مسئله کوچاندن ساکنان منطقه، اسکان و تأمین شغل آنها، پرداخت حقوق، تحصیل دانش آموزان در مدارس، ارائه خدمات پزشکی به مردم، تأمین «مواد غذائی سالم»، پاکسازی منطقه از تأثیرات تشعشعات اتمی و ساخت منازل جدید برای مـنتـقـل شدگان، مورد بحث و بررسی قرار می گرفت. یعنی، درمرکز عاجل ترین برنامه های هیئت سیاسی و گروه عملیات سریع آن، شورای وزیران و کمیسیون دولتی، ارگان های حزبی و دولتی اتحاد شوروی، انسان و تأمین مایحتاج ضروری آن، قرار داشت و اجرای همه برنامه ها، کنترل می شد.

از جمله، در جلسه ١٢ماه مه، درمورد مسئله ضرورت و ترتیب انتقال کودکان، زنان باردار، مادران شیرده از شهر کـیف و مناطق مسکونی همجوار تصمیم گرفته شد.

درست همان روز، او. پ. شیـپیـن، معاون وزیر بهداری و یو. آ. ایزرائیل، رئیس کمیسیون دولتی با هواپیما به شهر کیف رفـتند و  ١٣ ماه مه، با شرکت وزارت بهداری و آکادمی علوم اوکراین جلسه مشورتی تشکیل دادند و پس از بررسی اوضاع، بدین نتیجه رسیدند، که منتقـل کردن افراد نامبرده اخیر، ضرورتی ندارد. همچنین بر این موضوع تأکید شد که «ارزیابی وزارت بهداری اوکراین از وضعیت رادیوآکتیو اشتـباه بوده، اقدامات شتابزده و توصیه ها که باعث بروز ترس و وحشت و شایعات دروغ در میان مردم کـیف شده است، بی اساس بوده است».

همراه با آن، اهالی برخی مناطق آلوده به مواد رادیوآکـتیو، تا جائی که میزان آن، برای سلامتی ده ها هزار زن و کودک مضر نبود، تابستان همان سال، در تفریح گاه های دانش آموزی، استراحت گاه ها و نقاهـت گاه ها اسکان داده شدند.

انبوه مردم، ازجمله در اوکراین، ٤٣١ هزارنـفـر مورد معاینه پزشکی قرار گرفتند.  ٢٠۹ نفـر، به تشعشعات اتمی آلوده شده بودند. تا پایان سال ١۹٨٦، با احتساب آن ٢ نفـر، که هنگام انفجار در نیروگاه اتمی، روز ٢٦ آوریـل کشته شده بودند، ٢٨ نفـر مردند.

کارهای تأخیرناپذیری، که می بایست مستقما در خود نیروگاه و نزدیکی های آن انجام شود، سریعا مشخص گردید. محدود کردن کانونهای حادثه، جلوگـیری از نفوذ سوخـت اتمی گـداخته به زمین و مواد رادیـوآکـتیـویته، به رودخانه پریـپـیـات (Pripyat) که آن خود، به دریاچه کـیف می ریزد، جزء کارهای تأخیر ناپذیر بود. آلوده شدن آب رودخانه پریپیات به مواد رادیوآکتیو، می توانست حوزه رودخانه دنیپر را، که منبع تأمین آب آشامیدنی میلیون ها مردم اوکراین است، آلوده سازد که خود این می توانست، به فاجعه عظیم تری تبدیل شود.

خلاصه این که کارهای منحصر بفردی در شرایط بویژه سخت، برای ساختن سیستم دفع حرارت بمنظور جلوگیری از تخریب فونداسیون های بتونی راکـتورهای اتمی با سوخت هسته ای گداخته و ممانعت ازآلوده شدن آب های زیر زمینی و مخازن آب به اجرا درآمد. همراه با آن، به منظور جلوگیری از آلوده شدن منابع آب به مواد رادیواکتیو، تجهیزات هیدروتکنیکی وسیع، سدها، چاهها، ساخته شد و با پاشیدن ماده خفه کـنندۀ مواد ردایواکتیو، از ریزش سواحل رود پریـپیـات، جلوگیری به عمل آمد(٤ماه مه).

در هر حال، مقدار قابل توجهی مواد رادیواکتیو، از راکـتور منفجر شده پخش شده بود، که با استفاده از ماسه، گل، سرب و اسید بوریک دفـن گردید. خلبانان هلی کوپترها، ۵ هزار تن از این مواد را از هوا ریختند. در این کار،خلبانان مهارت و قهرمانی های بزرگی از خود نشان دادند. تا تاریخ ٦ماه مه، پخش مواد رادیواکتیو صدها برابر کاهش یافت، اما، هنوز زیاد بود.

همزمان با این کارها، کار دفن راکتور چهارم و راه اندزی مجدد سه ر اکتور نیروگاه نیر به پایان رسید.

کمیته دولتی هواشناسی با استفاده از تجهیزات هوائی و زمینی، اجرای همه تصمیمات مبنی بر دفع آثار حادثه و انتقال ساکنان منطقه را، زیر نظر داشت. مثلا، در اواسط ماه ژوئن سال ١٩٨٦، کمیته دولتی هواشناسی با استفاده از عکس برداری های هوائی و زمینی، وضعیت رادیواکتیو در٤۵٨ منطقه مسکونی اوکراین را مشخص نمود. به جمهوری های روسیه و بلاروس، پیشنهاد بازگرداندن اهالی ٢٣۷ مرکز مسکونی داده شد. زیرا، تصمیم به بازگرداندن اهالی هر منطقه، بعد از بررسی جداگانه و مشخص، گرفته می شد.

در مجموع، ١٣٠هزار نـفـر کوچانده شدند. تعـداد قابل ملاحظه ای از آنها در در اماکن تازه ساز اسکان یافتند. برای کارکـنان نیروگاه، شهر مدرن سلاووتیچ (Slavoutich)، با تمامی امکانات شهری، مدارس، مهد کودک ها، مراکز پزشکی، استخرها و سالن های کـنسرت، ساخته شد.

یک نمونه دیگر، بعد از معاینه دقیق فراورده های خوراکی روستائی، فعالیت در١۵٠هزار هکتار از اراضی زیر کشت، ممنوع گردید.

گروه عملیات سریع و کمیسیون دولتی، عمدتا، توجه خود را به اجرای تصمیمات گرفته شده در رابطه با  کارهای بازسازی، معطوف داشتند. ارگان های حزب کمونیست اتحاد شوروی، بطرز بسیار گسترده ای به این کار، جلب شدند. در جلسات گروه عملیات سریع، نمایندگان وزارتخانه ها، کمیته های ایالتی، کمیته های اجرائی استانها، رهـبران اوکراین، روسیه و بلاروس نیز شرکـت می کردند. برای اجرای بـرخی تـصـمیـمات، چند ساعـت  و برای بـقـیه کارها، ٢ـ ٣ روز مهلت تعـیین می گـردید.

گروه عملیات سریع، با شرکت دانشمندان، شعـب کمیته مرکزی حزب و شورای وزیران، پروژه کارهای کم و بیش بزرگ تری را، که اجرای آنها به زمان زیادتری نیاز داشتند، تدوین و به هیئت سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست و شورای وزیران اتحاد شوروی ارائه می کرد.

همه تصمیمات اصولی دفتر سیاسی و دولت، بر مبنای توصیه های دانشمندان، گرفته می شد. دانشمندان و مجامع علمی موظف بودند، پیشا پیش، مبانی علمی مصوبات را مورد تحقـیـق و بررسی قرار دهـند.

٭٭٭٭٭

هیئت سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی در جلسه اختصاصی خود در ماه ژوئن سال ١٩٨٦، پس از ارزیابی نظرات متخصصان دربارۀ حادثه انفجار در نیروگاه اتمی، گزارش کمیسیون دولتی در باره حادثه را مورد مطالعه و بررسی قرار داد. در ارتباط با این مسئله، قرار صادر کرد. گزارش این جلسه دفتر سیاسی و تدابیر اتخاذ شده برای تأمین امنیت نیروگاه های اتمی در مطبوعات شوروی انتشار یافت. در ماه ژانویه سال ١٩٨۷، با هدف اعمال کـنترل بر اجرای مصوبه مزبور، کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی، باشرکت دانشمندان و متخصصان، تکنسین ها و طراحان، جلسه مشاوره برگزار کرد. در باره مدرنیزه کردن سیستم اتمی وقت و تسریع تعویض آنها با راکـتورهای الکتریکی آبی- ١٠٠٠، اتوماتیزه کردن کامـل سیستم هدایت کـننده و حفاظتی راکـتورها تصمیم گرفت. تدابیرمشخصی برای ساختن راکتورهای حرارتی خنک شونده با گاز در کوتاه مدت، اتخاذ کـرد. دفتر ویژه طراحی تشکیل گردید. بهره برداری از دو دستگاه اتمی تازه آزمایشی - صنعتی در پنج ساله هشتم (سالهای ١٩٩١ـ ١٩٩۵) را پیش بینی کرد. کارهای بسیار جدی در زمینه مدرن سازی راکتورهای اتمی موجود، ارتقاء کیفیت آموزش و مهارت کادرهای شاغل در راکتورها به اجراء گذاشته شد.

٭٭٭٭٭

انفجار در نیروگاه اتمی چـئرنوبل، موجب پخش مواد رادیواکتیویته در مناطق مسکونی پر جمعـیت، باعث آسـیـب دیدن و عذاب هزاران نـفـر گردید. حزب، دولت و همه کشور، تمام آنچه را که در توان داشت، برای تسکین و تخـفـیـف آلام آنها انجام دادند. این مبارزه ای بود در راه استخلاص مردم و حراست سلامتی آن ها. علیرغم آن، هم چنان که گفته شد، متاسفانه، ٢٨ نـفـر، در نتیجه بیماری های ناشی از تشعشعـات اتمی  با زندگی وداع کردند.

در کارهای مختلف برای از میان بر داشتن پیامدهای انفجار نیروگاه اتمی، بیش از ۵ هزار نـفـر شرکت کردند، تکنولوژی مدرن کـنترل از راه دور و وسایل جلوگیری ازتأثیر رادیوآکتیو به کار گرفته شد. کوچاندن اهالی مناطق واقع در حوزه تأثیر مواد رادیوآکتیو، ضرورت پرداختهای اجتماعی، بهبودی ارائه خدمات پزشکی به آنها، کار بغایت سنگینی بود. بسیاری از امدادگران حادثه نیازمند به سازی شرایـط مسکن و تأمینات مالی خود هستند. آنها در شرایط سخت و فشرده کار کردند و برای نجات زندگی انسان ها، شجاعت ها و قهرمانی های بزرگی از خود نشان دادند. بیش از٦٤٠٠ نفر به دریافت مدال ها و نشان های شوروی مفـتخر گردیدند. دولت ها و خلق های زیادی با دولت و مردم شوروی اظهار همدردی کردند. بسیاری از آنها به اشکال مختلف، پیشنهاد کمک دادند.

در عین حال بودند کسانی که بعد از گذشت چند سال، زمانی که پروسترویکا (نوسازی) به مرحله «بود و نبود اتحاد شوروی» وارد شده بود، بخصوص در «انجمن تحـقـیقـات» اوکراین گویا تازه فهمیدند، که رهبری کشور و جمهوری اوکراین را به مخفی نگاه داشتن ابعاد حادثه نیروگاه هسته ای و سازماندهی نادرست کارهای بازسازی متهم کـنند. خود آن ها که مستقیما در این کارها شرکت نکرده بودند، ازبریده های نوشته های انتقادی مطبوعات وقت و بیانیه های دولتی استفاده کرده اند. اخیرا شخص دیگری بنام کارالـیتسکی، با استفاده از نوشته های جعلی روزنامه ها، در «اطلاعیه» خود، تحت عنوان «آژیر خطر»، بدون ارائه حتی یک سند، حزب کمونیست جمهوری فدراتیو روسیه و رهبر آن، گـنادی زیوگانوف را به فساد متهم کرده است. عجیب است، این قصه هنوز ادامه دارد! بسیاری از این مفتریان با سربار شدن به بدبختی های مردم، به مقام نمایندگی مجلس رسیده، کتاب چاپ می کـنند و «مشهور» می شوند.

بزرگترین نگرانی رهبری اتحاد شوروی این بود که هر چه زودتر بفهمد در نیروگاه هسته ای چئرنوبل چه روی داده است، مقیاس حادثه و عواقـب آن را مشخص کـند، به جوّ رعب و وحشت در جامعه دامن نزند و ضمن اتخاذ تدابیرعملی، توان انسانی و اقتصادی – مالی کشور را به سمت هدف اصلی هدایت کـنند.

اگـر در تاریخ ٢٨ آوریل، هیئت سیاسی اطلاعیه ای در باره حادثه انفجار در نیروگاه اتمی چئرنوبل صادر کرد و درست همان روز نیز کمیسون دولتی تحقییات تشکیل گردید، چگونه می توان از پرده پوشی حادثه صحبت کرد. هم چنین در همین تاریخ، ب. ای. شربـیـن، صدر کمیسیون دولتی به چئرنوبل رفت. دوم ماه مه، اعضای گروه عملیات سریع در منطقه انفجار اتمی کار می کردند، روزنامه های «پراودا» و «ایزوستیا»، هم همان موقع با تیراژ ١٨ میلیون نسخه، در این باره نوشتند. رهبری وقت کشور، از اعتماد مردم برخوردار بود، روحیه اعـتماد بخود و آرامش را در جامعه برقرار ساخت.

در دو هفته اول ماه مه، کنفرانس های مطبوعاتی با حضور خبرنگاران داخلی و خارجی برگزار شد، با سفرای کشورهای خارجی دیدارهائی صورت گرفت، ازخبرنگاران و دوبار ازهیئت نمایندگی آژانس بین المللی انرژی اتمی، هم چنین از نمایندگان پارلمان اتحاد شوروی و کشورهای خارجی، وزرا و شخصیت های اجتماعی، دانشمندان آمریکا، انگلیس، فرانسه و کشورهای دیگر، برای سفـر به چئرنوبل دعوت به عمل آمد. هانس بلیکس، مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی، در مصاحبه خود اعلام کرد: مهم این است که اتحاد شوروی در رابطه با انرژی اتمی شـفـاف و عـلـنی عمل کرد».

درست از همان روزهای اول انفجار، هزاران نفـر مکانیک، متخصص ساختمانی، سرباز و افسر در محل حادثه کار می کردند. ده ها هزارنفـر از منطقه کوچانده شدند. کارهای توضیحی و دیدارهای منظم با روستائیان عملی می شد. در نتیجه در سال ١٩٨٦، دو فیلم مستند ساخته شد. پس از کدام مخفی کاری می توان صحبت کرد؟ این دروغ کینه توزانه ای است! در این جا، غیر از تحقـیـقـات علمی و تکنولوژی بازسازی امنیت هسته ای، راز نهانی باقی نمانده است.

البته، در پیش برد چنین کار بزرگ و پیش بینی نشده، خطاها و نارسائی هائی محسوسی وجود داشت. در باره آنها اغلب، علنی صحبت شده است، مهم این بود که برطرف شدند. روشن است: همه آنچه که برای تأمین امنیت هسته ای کشور انجام گرفت، بنا به اعتراف متخصصان و آگاهان، فـقـط در حد توان اتحاد شوروی، ساختار اجتماعی و اقتصاد برنامه ریزی شده آن بود، که برای ازمیان برداشتن پیامدهای چنین حوادثی و بازسازی آن ها، قدرت بسیج ذخایر عظیم خود را در کوتاه ترین مدت داشت. موضوع مهم دیگر این است که رشد نیروهای مولد امروزی، تأمین امنیت تکـنیک نوین و تکنولوژی دوره انقلاب علمی- فـنی، به تـقـویت نقـش دولـت در اقتصاد و در جامعه نیاز دارد.

زندگی و یا مرگ. جنبه های مثبت و پندارگرایانه مبارزه بر علیه الکلیسم.

معتاد کردن میلیونها انسان به مشروبات الکلی در دوره کنونی.

اگـر انسان ها به تخدیر، مست و مسموم کردن خود با عرق،شراب، تنباکو و افیون هم پایان دهـند، تصور تحول مثبت در زندگی همه مردم مشکل است (ل. ن. تولستوی).

یکی مسائلی که به نسبت بیشتر از هر مسئله دیگر مشخصه فاجعه جامعه روسیه است، به پردازیم، بی شک، جواب آن، چنین خواهد بود- روسیه با بازگشت ازسوسیالیسم به عقب، به سرمایه داری، سالانه ۷٠٠ـ ٨٠٠ هزار نفـر انسان از دست می دهد. این پیش بینی سازمان ملل متحد واقعیت می یابد که تا سال ٢٠۵٠، جمعیت روسیه از رقم ١٤۵ میلیون نـفـر، به ١٢٠ـ ١٢۵ نفـر کاهش خواهد یافـت و در آمریکا از ٢٨٠ میلیون نفر به ٣۵٠ میلیون نفـر خواهد رسید. در دوره حاکمیت شوروی، نرخ رشد جمعیت سالانه روسیه، بین ٨٠٠ ـ ٩٠٠ هزار نفر بود.

تا کنون دولت هیچ برنامه ای برای بیرون بردن کشور از بحران جمعیتی ندارد. حاکمیت سعی می کـند کاهش جمعیت کشور را به حساب نوزادان و مهاجران از کشورهای مشترک المنافع و حوزه دریای بالتیک جبران نماید. در ضمن، شرکت کـنندگان چهار کنگره خلق های برادر و دو کنگره خلق های دولتهای متحد- بلاروس و روسیه- که پس از قطعه-  قطعه کردن اتحاد شوروی تشکیل گردید، اعلام کردند که مهاجرت مردم روس تبار از کشورهای مشترک المنافع، مسئله اصلی نبوده، بلکه مسئله مهم، اتحاد داوطلبانه خلقهای برادر، برمبنای اتحاد نوین دولت های برابر حقوق جمهوری های مستقل می باشد. لازم به یادآوری است که سال به سال از تعداد مهاجران نیز کاسته می شود. اگـر در سال ١٩٩۷، تعداد مهاجران شامل ۵٩۷ هزار نفر بود، در سال ٢٠٠٤به رقم ١١٢ هزار نفر کاهش یافت. تعداد مردگان، ٨٠٠ هزار نفر بیشتر از متولدین بود. بدین ترتیب، تنها ١۵ درصد کاهش جمعیت را مهاجرین جبران می کـنند.

بموازات فـقـر و شرایط سخت زندگی اکثریت مردم، می خوارگی و اعتیاد به مواد الکلی، یکی از علل بحران جمعیتی در روسیه می باشد. در این رابطه، لازم به گفتن است که از مبارزه حاکمیت شوروی با می خوارگی، تجـربیاتی بدست آمد. در اینجا، منظور «کارزار ضد الکلیسم» سالهای ١۹٨۵ـ ١٩٨٨می باشد. البته، در توضیح آن، مغلطه هائی هم بود. این مبارزه جنبه های مثبت و منفی هم داشت.

به تاریخچه آن می پردازم. در آغاز سالهای ٨٠ قرن گذشته، انبوه نامه ها به کمیته مرکزی حزب و دولت، روزنامه ها و رادیو- تلویزیون واصل می شد(بسیاری از آن ها را، زنان و مادران نوشته بودند)، که در آن ها، زنان با درد و اندوه بی حد، می خوارگی را که پسران و شوهران آنها را می ربود، کودکان را معیوب می ساخت، لعن می کردند.

استفاده از مواد الکلی به حد بحرانی، ۹ـ ١٠ لـیتر الکل خالص به ازای هر نفر در سال رسیده بود. درآمد دولت از فروش نوشیدنی های الکلی درسال ١۹٨٤، به بیش از ۵٣ میلیارد روبل رسید، یعنی در فاصله ١۹٦٤ـ ١۹٨٤، چهار برابر افزایش یافته بود.

ازخواندن نامه های پردرد زنان لرزه بر اندام انسان می افتاد. بیهوده نیست که می گویند،هـر قدر، مردان ودکا می نوشند، همان قدر، زنان و کودکان اشک می ریزند. بی توجهی به صدها انسان ممکن نبود. در سال ١۹٨٤، هیئت سیاسی حزب کمونیست اتحاد شوروی، کمیسیونی به رهبری م. س. سالامانتسوف، برای بررسی و یافتن راه های مؤثر جلوگـیری از می خـوارگی و الکلـیسم، تشکیل داد. در سال ١۹٨۵، تصویب نامه کمیته مرکزی حزب کمونیست، شورای وزیران و قرار هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد شوروی صادر گردید. این اسناد، حفاظت از خلق، تحکیم سلامتی انسان، نجات کودکان و بزرگان از رنج وعذاب، ارتقاء توان کاری انسان ها را هدف قرار داده بود. و به همین خاطر، حزب کمونیست و دولت به از دست دادن چنین درآمدی از بودجه دولـتی راضی شدند. کار بی نظیری که نمونه آن در جهان دیده نشده است.

با پشتیبانی مردم، بلافاصله اجرای مجموعه تصمیمات اتخاذ شده شروع شد.

تولـید ودکا،٤٠درصد کاهش داده شد، کـنیاک، بلاتغـییر ماند و شامپایـن ۵٠درصد افـزایش یافت.  به تولـید هرگونه فرآورده«مستی آور» از میوه ها و میوه های بوته ای خاتمه داده شد. نیکولای ریژکوف، رییس هیئت وزیران اتحاد شوروی، در کنگره ٢۷حزب کمونیست اتحاد شوروی(سال ١۹٨٦) اعلام کـرد: «حزب مبارزه آبرومندانه ای را با میخوارگی و الکلیسم آغاز کرده است. خط سیر کاهش تولید و فروش مشروبات الکلی را، بدون انحراف به پیش خواهیم رفت».

در اجرای مجموعه تدابیر اندیشیده شده برای لغو می خوارگی، کـفایت و کمال اجتماعی - فرهنگی نیازمندی های مردم اتحاد شوروی، نقش بزرگی بازی کرد.

آن وقت ها، شبکه وسیع کانون های فرهنگی، کلوبها، سینما- تئاترها، مدارس ورزشی کودکان در سراسر کشورگسترده بود. اما اینک، ده ها هزار مرکز آموزشی، فرهنگی و ورزشی، بسته شده است. بیش از ٨٠ درصد جمعیت شهرنشین، در منازل مستقـل ساکن بودند. مسکن رایگان بود. الآن، ساخت مسکن دو برابر کاهش یافته است و مسکن رایگان نیز تقریبا وجود ندارد(پس از اعطای استقلال به آذربایجان، رئیس جمهور وقت، با اولین فرمان صادره خود، مجتمع های خانه سازی را غیر اقتصادی خواند و همه آنها را تعـطیل کرد.م).

در عین حال، در برنامه دوازدهم حزب کمونیست(سالهای ١۹٨٦ـ ١۹۹٠)، ساخت ٦هزارکلوب در مناطق روستائی، ٤٢سالن کنسرت در مراکز استان ها و شهرهای بزرگ، در نظر گرفته شده بود. برای ساختن منازل جدید برنامه ویژه ای تنظیم گردیده بود. در چهار سال اوّل نوسازی(سالهای ١۹٨۵ـ ١۹٨٨)، طرح احداث مراکز تحصیلی، فرهنگی و خانه های مسکونی بطور کامل اجرا شد.

با بهره گیری از امکانات وسیع کشور، از جمله رسانه های جمعی، ادبیات، هنر، ورزش، صنعت توریسم رشد یافت، در مجامع کارگری  و یا محل سکونت، تبلیغ زندگی سالم برای مردم گسترش داده شد.

در گزارش سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست ا.ج. ش.س.(سال ١۹٨٦)، در باره تشدید مبارزه بر علیه می خواری و الکلیسم، گفته می شود: «بخاطر سلامتی جامعه و انسان، ما تصمیم جدی گرفته ایم، با عادت های بدی که در طول قرنها شکل گرفـته و ریشه دوانده است، مبارزه می کـنیم. بدون این که محو دستاوردها شویم، می توانیم بگوئیم که میخواری را در تولـید عقب رانده ایم، اکنون در مجامع عمومی کاهش یافته است... نباید عقب نشینی کرد».

سیل نامه های تشکرآمیز به خاطر آنچه که حزب برای رهائی کودکان از می خوارگی کرده بود،  به ارگان های مرکز و محلی حاکمیت وارد شد. خانواده های زیادی نفس راحتی کشیدند، معتادان الکلی از ظاهر شدن در خیابان ها پرهیز می کردند. مشحصا به چه چیزی دست یافتیم؟ براساس آمار و به گفته متخصصان جرائم جنائی ٢٠ـ ٣٠درصد غیبت از کار، آسیب دیدگی در محل  کار و در زندگی، حوادث رانندگی و همچنین بیماری های قلب و عروق به میزان قابل توجهی کاهش یافـت.

در گزارش کمیته مرکزی حزب کمونیست ا. ج. ش. س.، به کنفرانس حزبی(سال ١۹٨٨)، آورده شده است: «آمار تولد در کشور بالا رفته و میزان مرگ ومیر کاهش یافته است که بی ارتباط با مبارزه برعلیه می خوارگی و الکلیسم نیست». تعداد متولدین در سالهای ١۹٨٦ و ١۹٨۷نیم میلیون نفر بیشتر از حد معمول بود. از میزان مرگ ومیر در میان کودکان نیز کاسته شده است. در این سال ها سپرده های مردم به بانکها، ٣۵ میلیارد بیش از حد معمول بود. بازدهی کار تولیدی سالانه با یک درصد افزایش، ١٠میلیارد روبل  به صنوق بودجه کشور افـزود. با یک حساب شفاهی می توان فهمید که هشیاری، سود بیشتری از فروش ودکا برای دولت داشت.

درحزب و جامعه و در میان رهبری روحیه احساس مسئولیت بسیارعالی برای ریشه کن ساختن الکلیسم، خاتمه دادن به «مـفـت خواری» درسرسفـره دولـت، شکـل گـرفته بود. هر کسی، در هر مقامی، حتی مقامات عالی رتبه، در استعمال مواد الکلی زیاده روی می کرد، از مقام خود عزل می گردید(این گـفـته نویسنده، حداقل در رابطه با مقامات عالی رتبه، بشدت قابل تردید است. چرا، که باریس(بوریس) یلتسین، یکی از کوتاچیان ضد شوروی و اولین رئیس جمهور روسیه "مستقل"، نه تنها در استـفاده از مواد الکلی زیاده روی می کرد، حتی، به گـفـته دوستان و دشمنانش، معـتاد الکلی و دائم الخمر بود (به نقـل از متن اخبار تلویزیونهای روسیه، یورونیوز، رادیو بی.بی.سی. و... در روز مرگ یلتسین) و تا ۳١ دسامبر سال ١٩٩٩، هنگامی که زبانش مشکل در دهان می چرخید و کلماتش به سختی مفهوم بود، بالاجبار، از حاکمیت کنارگیری کرد، به کارش ادامه می داد.  مترجم»).

در باره حادثه دیگری، از استان اولیانوفـسک نامه هائی در باره می خوارگی رهبر دبیر ایالتی حزب، به کمیته مرکزی حزب و بدتر شدن وضعیت استان واصل شد. پلنوم کمیته ایالتی، دبیر اول کمیته ایالتی حزب را از کار برکنار کرد. در بازگشت از اولیانوفسک(من چهار روز آنجا بودم)، زنی که کارمند هتل اقامتم بود، پیش من آمد و گـفـت: «الآن من و شما، به خانه می رویم. قبلا وضع طور دیگری بود، مهمانان عالی مقام می آمدند و در معیت رهبران ایالتی ساعت های زیادی خوش گذرانی می کردند».

متاسفانه در جریان مبارزه با می خوارگی اشتباهاتی روی داد، دولت به متدهای اداری، ممنوعیت و تبلیغاتی دست می زد. تولید الکل در خانه ها جان گرفت، امّا حتی، با احتساب مشروبات الکلی تولید شده در خانه ها، مصرف سرانه آن در سال ١٩٨۷، فقط  ٦ لـیتر الکل خالص در سال بود.

مقامات از آن به بعد به تصحیح اشتباهات پرداختند، تاکتیک ها تغییر کرد، استفاده مفید از اوقات فـراغت سازماندهی گردید. چرا که ما، متکی به اکثریت مردمی بودیم که از ادامه کار دولت و سازمانهای اجتماعی در طرد بیماری قرنها، پشتیبانی می کردند. کار وفعالیت همه کسانی که برای حراست سلامتی خلق انجام دادند، شایسته افتخار است.

در جریان نوسازی، اوضاع سیاسی کشور حاد شد، نیروهای ضد سوسیالیست که ارتباطات خارجی داشتند، سر بلند کردند، تبلیغات بر علیه می خوارگی و الکلیسم فروکش کرد. به اصطلاح دموکرات ها، در فحاشی های خود، از آن بهره می گرفتند، شایعه از بین بردن تاکستان ها و خالی شدن خزانه دولت و سیستم پولی کشور را برسر زبان ها انداختند. همه این ها، دروغ خصمانه ای بیش نبود.

با این همه، قبل و بعد از شروع «تبلیغات ضد الکلیسم» (در سالهای ١٩٨١ـ ١٩٨۵) و(١٩٨۵ـ  ١٩٨٨)، محصول انگور در حدود ۵ـ ٦ میلیون تن در سال بود. این ارقام در اسناد آماری موجود است. در عین حال، فروش انگور تازه در این دوره، از ۳٠٠میلیون تن در سال به یک میلیون تن افزایش یافـت. نهادهای اقتصادی مجبور شدند سیستم نگهداری و حمل و نقل انگور را بطور بنیادی سازماندهی نمایند. اما چرا در روسیه سال ٩٠ و سال ٢٠٠٠، همین حاکمیت فعلی محصول انگور را دو برابر کاهش داد؟ جـواب این سؤال را باید دموکـرات های دروغگـو، «حزب روسیه واحد» بدهد.

یاد آوری یک موضوع دیگر را لازم می دانم. آقای سابچاک که نقـش کـمی در تخـریب کشور نداشت، هنگام برگزاری کـنگره نمایندگان خلق ها، اعلام کرد که ناحیه کراسنادار تاکستان ها را می برند. نمایندگان کراسنادار ازهمین آقا (با تـقـبـل هزینه  سفر ایشان)خواستند به ناحیه سـفـر کرد و نشان دهد، در کجا تاکستان ها را بریده اند. اما چه معنی داشت، چون ایشان و تاکستان های بریده شده را سرما برد.

آنچه که به تحلیل رفتن بودجه مربوط است، این مسئله خطرناکی نبود، همان طورکه هنگام کاهش تولید ودکا، قـیمت محصولات الکلی ۵ ⁄ ١برابر افزایش یافـت.

اینک  بیش از ١٠سال است که الکلی کردن عمومی جامعه ادامه دارد. در هر جا می خورند، در محل کار، در خانه و به هر سبب و بهانه ای می خورند. اگر در دوره حاکمیت شوروی رقم معتادان الکلی چند ده هزار نفـر بود، الآن دیگر، سر به میلـیـون ها نـفـر می زند. مصرف سرانه الکل به ١٦ـ   ١٨ لیتر الکل خاص در سال رسیده است. علیرغم این، که رئیس جمهور، در ارتباط با توسعه الکلی کردن جامعه، برای چندمین بار هشدار داده است، هیچ نتیجه مثبتی حاصل نشده است. واقعا هم مردم را به ورزش دعوت کرد. البته، این مشکل تنها با دعوت به ورزش کردن حل شدنی نیست. مجموعه تدابیر اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی باید بکار گرفته شود. تولید الکل و ودکا، باید در انحصار دولت باشد. سال ها می گذرد، هنـوز گاری همان جاست.

بجای این که همه مردم را با ارزیابی از نکات منفی و مثبت «تبلیغات ضد الکلیسم» و درک هدف اصلی آن- حفاظت از مردم، ممانعت از می خوارگی میلیون ها انسان، رهائی زنان، کودکان، خویشان و نزدیکان از رنج وعذاب می خوارگی،-  به این مسئله جلب کـنند،به هذیان گوئی در باره گذشته مشغولـند. در این کار،«حزب روسیه واحد» و شبه حزبی آن ها، حزب لیبرال- دموکرات، گوی سبقت از دیگرا ربوده اند. عدم مبارزه با الکلیسم، باعث رواج جنایت کاری و فـقـر گسترده شده است.

رهبران کنونی، «حزب روسیه واحد»، چندان تمایلی به حفاظت از مردم در مقابل می خوارگی ندارد. آن ها در تلاش اند مغازه ها را با مشروبات الکلی خوب پر کـنند. اکـنون، حاکمیت الـیگارش ها و بوروکرات های دولتی،هـیچ توجـهی به می خـوارگی عمومی و الکـلیسم نداشـته و از سود سرشـار  بازار الکل، به عـنوان ابزاری برای انحـراف اذهـان مـردم از اعـتراضات اجـتماعی، به شـدت استـفـاده می کـند.

شکوفائی روستاها در زمان شوروی

و سقوط آنهادر دوره کـنونی.

خود کـفـائی روسیه بورژوائی

در زمینه گندم- افسانه جدید

بارها این گـفته ای.آ. کرئلوف در جهان تکرار شده است، که دروغ زشت و زیان آور است اما، کسی عمل نکرد. یک بار، و. و. پوتین، رئیس جمهور روسیه، بدرستی گفت: «مردم هر خطائی را به غیر از دروغ، می بخشند». ولی، دروغ گوئی متوقف نشد.

در زمان های اخیر، اغلب بیانات پرشور و شوق دولت و رئیس جمهور را می توان شنید ویا خواند که روسیه، چند سال است که گندم به کشورهای خارجی صادر می کند. به نظر آن ها، روسیه به کشور صادر کـننده غلات تبدیل شده است. در حرف، طنین پیروزی به گوش می رسد.

علاقه مندیم به موفقیت های کشورمان افتخار کنیم، ولی، ممکن نیست. چرا؟ برای این که «صادرات گندم»، یک دروغ دیگر حاکمیت است. پس واقعیت چیست؟ به آمار مراجعه کنیم. در طول پنج سال، سالهای ١٩٩٩ـ ٢٠٠٤، بطور متوسط ۷٢ میلیون تن گـندم در کشور تولید شده است، که آ. گاردییف، وزیر کشاورزی روسیه هم گفت: «ما با آن، تولید نان و فراورده های آردی و علوفه  روسیه را کاملا تامین می کـنیم»، حق سخن را نباید فراموش کرد که وزیر، در ماه ژوئن سال ٢٠٠٦، گفت: ما، ١۵سال پس از حاکمیت شوروی، «مجتمع های صنایع کشاورزی را هر قدر می توانستیم تخریب کردیم».

عجیب است. روستاها تخلیه می شوند، ویران می شوند، میزان مرگ و میر به دو برابر بیش از تولد رسیده است، هزاران موسسه بزرگ اقتصادی- کالخوزها و سافخوزها- و تاسیسات دامداری نابود شده است، کارگاه ها به غارت رفته اند، فرسایش تکنولوژی کشاورزی در دوره حاکمیت کنونی، به ۷٠درصد رسیده است، اگرگـفته حاکمان کشور قریب به واقعیت باشد، تازه توانسته اند فقط نان و علوفه دامی کشور را تأمین کـنند.

توجه داشته باشید که در دوره حاکمیت شوروی، کالخوزها و سافخوزهای روسیه، سالانه بطور متوسط (مثلا پنج ساله ١٩٨٦ـ١٩٩٠)، ١٠۵میلیون تن برداشت می کردند. با این همه، علیق دامی از جمله، ذرت، سویا و چاودار، از بازارهای جهانی خریداری می شد. در رژیم جدید، با این که تولید غله روسیه، تقریبا تا یک سوم کاهش یافته است، گویا، این مقدار برای تأمین نان و علوفه دامی کشور کـفایت می کند. بلی بدین ترتیب، مشکل گندم «حـل» شده است.

معما حل شد: با ندادن علوفه به دام ها و ازدست رفـتن آن ها (بیش از سال های جنگ)، کاهش تولید گندم و خوراک دامی، تخریب کالخوز وسافخوزها و مؤسسات دامداری، مشکل گـندم «حـل شد». میلیون ها رأس دام به زیر چاقو کشیده شد. در سال ١٩٩٠، در کشور روسیه،۵۷ میلیون رأس دام، از جمله ٢١مـیلـیون گـاو و ۳٦ خوک وجود داشت که در سال ٢٠٠٦، با بیش از دو برابر کاهش، به تـرتـیب به ۵ ⁄٦ و ۵ ⁄١۳ میلیون رأس رسیده است. تعداد دام های اهلی به رقمی بسیار کمتر از سال ١٩١٦، روسیه تزاری رسیده است. آن وقت ها در کشور، ۳۳میلیون راس دام اهلی، از جمله، ١۷ میلیون گاو موجود بود.

میزان تولید شیر و گوشت در روسیه سرمایه داری امروزی، تا سطح سالهای ۵٠ قرن گذشته پائین آمده است. مصرف سرانه گوشت و شیر در سال ١٩٩٠، به ترتیب، ۷۵ و۳٨٦ کیلوگرم در سال بود ولی در حال حاضر، با تقریبا ٤ ⁄١ کاهش، یعنی به ٤٩ و ٢۳٠ کیلوگرم رسیده است.

کشور استقلال خوار وبار خود را از دست داده است و میلیون ها تن گوشت و محصولات لبنی، یعنی، بیش از ٤٠ در مواد غذائی مورد نیاز بازارهای داخلی، از خارج وارد می شود. واردات مواد غذائی با کـیفـیت مشکوک در پنج سال اخیر از ١٠ به ٢۳ میلیارد دلار افزایش یافته است. برای «حـل مشکل گـندم» چنین بهائی می پردازیم.

نیازی به توضیح ندارد- مسئله واضح است. تولید، سیر انحطاطی می پیماید، به شمار بی کاران در روستاها  اضافه  می شود، توانائی خرید مردم کاهش می یابد. برای مردم، مهم زنده ماندن است. با گذشت ۵٠ ـ ٦٠سال، روستائی به کار سخت یدی که جسم وروح انسان را می فرساید، وقـت آزادی برای استراحت واقعی و خود پروری باقی نمی گذارد، باز گـشته است. سهم تولید گران فرعی شامل بیش از نصف حجم کل تولید گوشت، شیر و دام سرانه کشور می باشد و تولید کـنندگان خرده پا، تقریبا همه فرآورده های  سیب زمینی وسبزیجات بطور کامل به خود اختصاص میدهند. اقتصاد روستائی ساقط می شود، کار دستی جای ماشین را گرفته است- اقتصاد طبیعی، جایگزین مؤسسات عظیم کشاورزی می شود.

رسانه های ارتباط جمعی وابسته به حاکمیت و الیگارشی ها، این تصور را در جامعه القاء می کـنند که گویا در دوره تزارها، اقتصاد روستائی روسیه تحکیم یافته بود و غلات به خارج صادر می شد ولی، در زمان حاکمیت شوروی، از خارج خریداری می گردید. در صورتی که در روسیه تزاری سال ١٩١۳، تولید سرانه گندم، تقریبا ۳٠٠کیلوگرم و در دوره شوروی۷٢٠کیلوگرم بود. به همین جهت، ملاکان برای بدست آوردن سودهای کلان، از خارج گندم وارد می کردند. این در حالی است که برای تأمین تمام و کمال نان مورد نیاز مردم، تولید سرانه گندم باید تا میزان یک تن افزایش یابد.

در باره اوضاع روستاهای آن دوره، مجله «کلیسا» چنین می نویسد: «ما بخش زیادی را به هیچ قیمتی در حالی به خارجیان می دهیم، که خودمان بشدت بدان نیازمندیم... خودمان نان سیر نمی خوریم،یا بطورکلی گرسنگی می کشیم، ولی گندم طلائی خویش را به خارج می فرستیم.بچه های ما فقط در مراسم عید پاک تخم مرغ می خورند، در عوض، ۵٠ ـ ٦٠ میلیون روبل از آن را روانه خارج می کـنیم(آن وقت ها، این مبلغ هنگفتی بود. نویسنده). اکثریت روستائیان، طعم روغن حیوانی را هم نچشیده اند». به این مسئله، ساده ترین نیازهای ضروری روستائیان، زندگی محقر و میزان بی سوادی در میان نسل های بزرگتر آن را هم اضافه کـنید.

در طول٢٠ـ ۳٠حاکمیت شوروی، همه عرصه های زندگی روستائیان تغییر بنیادی یافت، میلیون ها اقتصاد خرد به اقتصاد عظیم تعاونی تبدیل گردید- کالخوز وسافخوزاها- و دهات بسیار زیادی آباد گردید. روستای روسیه، راه بیسوادی و نیمه طبیعی دوره تزارها را به سوی باسوادی همگانی، ارتـش میلیونی متخـصص و تکنسین طی کرد، از خـیش چـوبی (در سـال ١٩١٠، در حدود۷ـ ٨ میلیون واحد از آنها وجود داشت)، به سوی مکانیزه شدن کارهای روستائی- صدها هزار تراکتور، کمباین، دستگاههای دوشنده-، به سوی الکتریکی کردن تولید و زندگی دهقانان راه پیمود.

درسالهای ۷٠ـ٨٠، دهها میلیون اراضی کشاورزی، وسیعا احیاء گردید. در آن دوره، هزاران مجتمع مرغداری، خوکداری و گرم خانه مجهز به تکنولوژی مدرن و با شرایط خوب کار وزندگی، راه اندازی شد.

علاو بر همه این ها، باید این را نیز قبول کرد، که ٢۵سال از ۷٠سال عمر حاکمیت شوروی برای دفع تجاوزات خارجی و بازسازی اقتصاد ملی، صرف گردید. کارهای مربوط به بازسازی اقتصاد دهقانی در شرایط سخت طبیعی انجام می شد. این را هم نباید فراموش کرد که امکانات بیواقلیمی آمریکا، ۳ ⁄ ٢برابر و کشورهای اروپائی ٢ـ۳برابر بهتر از روسیه است. در اقتصاد روستائی هم هیچ گونه رکودی نبود. همه این ها جعلیات خصمانه است. کشور ما به لحاظ تغذیه در دوره حاکمیت شوروی، در ردیف ۷ در جهان بود اما، اینک روسیه جای۵٠ را احراز می کند.

آن هائی که کشوررا تا مرحله از دست دادن خود کـفائی خوار وبار کشاندند، مالکیت جمعی را لغو نمودند، موسسات عظیم تولیدی روستائی را در هم کوبیدند، خرید و فروش زمین را آزاد کردند، تولید خرد دهقانی را جایگزین تعاونی های کشاورزی(کالخوز وسافخوزها)نمودند تا در روستاها، به پشتوانه میلیون ها کارفرمای خرده پا، پایگاه اجتماعی خود را تحکیم بخشند. هدف نهائی سیاست های کشاورزی همین است.

به نظر جون کریستال، بانکدار و کشاورز مشهور آمریکائی، موسسات کوچک خصوص کشاورزی که ٢٠٠سال پیش در آمریکا بوجود آمدند، مفلوک شدند و خوار و بار مورد نیاز مردم را نه آن ها، بلکه کئوپراتیوهای بزرگ تأمین می کـنند. وی چند بار به میهن ما سفر کرد و من بعنوان عضو دفتر سیاسی حزب کمونیست اتحاد شوروی با ایشان دیدار کردم. یک بار در یکی از دیدارهای اواخر دهه ٨٠، او از من پرسید: واقعیت را بگوئید، آیا این درست است، که اتحاد شوروی تصمیم گرفته است، بجای کالخوزها و سافخوزها، اقتصاد خرد روستائی را گسترش دهـد؟

من با سؤال دیگری جواب سؤال وی را دادم:- نظر شما در این باره چیست؟

کـریستال با ژست مخصوصی به سرش اشاره کرد وگـفـت: کسی که این کار را بکـند واقعا»کله خراب»است و ادامه داد: فقط موسسات اقتصادی بزرگ می توانند از دستاوردهای علمی، وسایل و تکنولوژی جدید استفاده بکـنند.

انگلـگارت(Engelgart)کشاورز و فئودال مشهور روس نوشت:«اقتصاد تنها زمانی می تواند واقعا رشد کـند که زمین ها بصورت مشترک مورد استفاده قرار گیرند و کشت وزرع بطور جمعی انجام گیرد». رفورمیست ها و پیروان آن ها(حزب روسیه واحد)، بخش عظیم اقتصاد جمعی در روستا را ویران کردند. اقتصاد خرد با شکست کامل مواجه شد. صاحبکاران کوچک، با در اختیار داشتن ۷درصد زمین هیا کشاورزی، تنها ٢درصد فرآورده های روستائی را تولید می کـنند.

   خرید و فروش زمین های کشاورزی باعث شد که دهقانان  بصورت جمعی زمین های خود را از دست داده و به اردوی عظیم دهقان مزدور- کارگران فصلی به پیوندند. کمونیست ها بر این نظرند که زمین ها باید در اختیار دولت بوده و به اجاره طولانی مدت، به آن هائی داده شود که روی آن کار می کـنند. تنها، قطعه زمین هائی برای استفاده خصوصی، ویلاها، ایجاد باغهای فردی، ساختن خانه و گاراژ خصوصی، با برسمت شناختن کامل مالکیت شخص و حق فروش و وراثت آن، دراختیار مردم گـذاشته شود.

٭٭٭٭٭

سؤال این است، که چه هـدفی را از اعلام کسب به اصطلاح پیروزی، در زمینه خود کـفائی غلات و صادرات آن دنبال می کـنند؟ این بدان جهت است که در نهایت، با دادن اطلاعات نادرست و بزرگ نمائی موفـقـیت های ناچیز، شکست سیاست های کشاورزی را پرده پوشی نموده، مفـید بودن اقتصاد به اصطلاح بازار را نشان دهـند و تخریب مؤسـسات عظیم تولیدی سوسیالیستی در دهات را تبرئه نمایند.

راه خروج کدام است؟ خرید وفروش زمینها نمی تواند از ویران شدن دهات جلوگیری کـند(اینجا، بن بست است). فقط سیاست کشاورزی- صنعتی جدید و بخش های ترکیبی آن می تواند به رشد و ترقی روستا و کشاورزان بطور مؤثری کمک نماید وآن ها عبارتند از:

- ایجاد موازنه درقیمت محصولات کشاورزی و صنعتی، قیمت خرید قطعی، دادن وام ارزان و تخصیص اعتبارات دولتی- تأمین مالی- تکـنیکی دهات، بازسازی تولید تراکـتور و ماشینهای مورد استفاده در کارهای کشاورزی(در سال ١٩٩٠، مجموعا ٢١٤هزار، در سال ٢٠٠٤، کلا، ٨هزاردستگاه تراکـتور تولید شده است)؛

- رشد همه اشکال مختلف اقتصاد، در رآس آنها، موسسات تولیدی بزرگ در روستا، متمرکز و اختصاصی کردن تولید؛

- مدرنیزه کردن سیستم نگهداری و تبدیل کردن فرآورده های روستائی؛

- تربیت کادرها، تقویت انگیزه های جوانان روستائی؛

- ساخت انبوه منازل، مدارس و بیمارستانها؛

- حمایت دولتی از علوم.

برای آگاهی بیشتر: در آمریکا، سالانه ۵٠ میلیارد دلار و در روسیه  کنونی، ١٦٢میلیارد روبل(٦میلیارد دلار)، برای توسعه کشاورزی اختصاص داده می شود که شامل کمی بیش ار یک درصد بودجه کل کشور می باشد. در مقابل، مجتمع های صنایع کشاورزی، سالانه در حدود ١٠٠میلیارد روبل مالیات می پردازند. از کجا می توان پول تأمین کرد؟ موجودی صندوق پشتیبانی و صندوق ذخیره ارزی طلا، بیش از٨ تریلیون روبل است. باید از ریخت و پاش سرمایه ملی جلوگـیری کـرد. با ید هـزینه های بی حد وحصردستگاه های دولتی تخـفـیف داده شود. مالیات های سنگین سازمان های تولیدی روستائی کاهش یابد. مقررات مالیاتی مترقی بر درآمد پولی مردم به اجرا گذاشته شود. پرداخت مالیات یکسان ١٢ درصدی از کل درآمد برای ثروتمندان و فـقـیران، عادلانه نیست.

تجربه اتحاد شوروی درستی موارد پیشنهادی در زمینه کشاورزی را ثابت می کند. زمانی بود که اتحاد شوروی، صنایع مدرنی را در مدت زمان کوتاه وغیر قابل تصور١٠ـ ١٢سال ایجاد کرد(بدون آن ها، اشغالگران فاشیست، ما را در هم می شکستند). بدون آن ها، نمی توانستیم اقتصاد روستائی را مورد حمایت همه جانبه قرار دهیم. در سال های آخر حاکمیت اتحاد شوروی، ٢درصد بخش هزینه های بودجه دولتی، صرف اقتصاد روستائی می شد. در ضمن، بودجه دولتی چند برابر بیشتر از بودجه امروزی بود. این بود مقیاس و آهنگ رشد سازندگی سوسیالیستی در جهت بهبودی زندگی انسان شوروی.

پانزدهمین برنامه اتحاد شوروی

برنامه مسکن و طرح ملی

«مسکن قابل دسترسی».

واقعیات و وعده ها.

حاکمیت کنونی- «حزب روسیه واحد»- و رسانه های ارتباط جمعی تحت کـنترل آن، در باره دستاوردهای بعد از جنگ کشور شوراها، کمتر می گویند و بخش اعظم آن نیز، تحریف واقعیات است. واما این افسانه»دو برابر شدن در آمد سرانه»، انواع برنامه های مخـتلف و نظریه مسکن نبود، بلکه  واقعا رشد اقتصادی و رونق بی سابقه احداث مساکن بود.

رئیس جمهوری فدراتیو روسیه، در ماه آوریل سال ٢٠٠۵، بمنظور دست یابی یک سوم از اتباع روسیه  به مـنزل تا سال٢٠١٠، سازماندهی بازار وسیع مسکن قابل دسترسی(ملی) را به عنوان برنامه کلیدی تامین مسکن ارائه داد. ولی مقایسه ساده ١٤ سال اخیر با مدت مشابه دوره حاکمیت شوروی، نشانگر ناتوانی حاکمیت کنونی در سازماندهی کار، بخصوص برای حـل مشکل مسکن است. بعنوان مثال ، دولت شوروی در یک دوره کوتاه(۷ـ ٨ ساله)، بعد از پایان جنگ کبیر میهنی، ساکنان شهرها و دیگر مناطق مسکونی را که در تهاجم فاشیسم خسارت دیده بودند، با منازل مناسب تأمین کرد. مؤسسات منتـقـل شده به شرق، به مکان های سابق آن ها برگردانده شدند. باتامین مسکن واشتغال همه گانی، مردم شوروی کارگاه ها، کارخانه ها و معادن ویران شده را بازسازی نموده حجم تولیدات بسرعت بالا رفت و همچنین با کار در محل مؤسسات منتقـل شده، قدرت تولیدی بسیاری از بخش های اقتصادی کشور، عملا تا دو برابر افزایش یافت.

هم زمان با آن، برای توسعه و تطبیق تکنولوژی عالی در عرصه های مختلف صنعتی و علمی، برای گشودن راه دست یابی به انرژی هسته ای، تسخیر فضای کیهانی ورسیدن به اهداف استراتژیک، دهها شهر جدید احداث گردید.

در سالهای ١٩۵٦ـ ١٩٨۵، سه میلیارد مترمربع منزل مسکونی در اتحاد شوروی، مورد بهره برداری قرار گرفت(توضیح لازم: درسیستم ساختمان سازی شوروی، فـقـط مساحت اتاق ها جزو مساحت عمومی ساختمان ها حساب می شد، بدین ترتیب، که مساحت آشپزخانه، حمام، توالت،بالکن ها،کریدور و راهروها، در محاسبات عمومی ساخت وسازها در نظر گرفته نمی شد. با احتساب این موارد، مساحت کل منازل مورد استفاده مردم بسیار بیشتر از سه میلیارد مترمربع را شامل می شود. مترجم). بیش از یک صد شهر جدید، دهها هزار روستا و شهرک های کارگری ساخته شد. در این مناطق تازه ساز، میلیون ها انسان در منازل رایگان اسکان یافتند و بر اساس رشته تخصصی خود، مشغول به کار شدند. در این سال ها، ٦۵ میلیون نـفـر به جمعـیت کشور افزوده شد.

تا اواسط دهه ٨٠، بیش از ٨٠ درصد جمعیت کشور با منازل و یا خانه های مستقل تأمین شده بود. در سال ١٩٨٦ برنامه دولتی پانزده ساله مسکن اتحاد شوروی، تحت عنوان«مسکن- ٢٠٠٠» به تصویب رسید. هدف این برنامه، تأمین تمام خانواده های روسیه با منزل یا خانه جداگانه بود. تأمین پشتوانه مالی، پیشرفتگی وسیع پایه های سازندگی، توسعه و تقویت توان ارگان های سازندگی، واقعی بودن اهداف دولت شوروی را تأئید می کـرد.( در اجرای همین برنامه، در کنار شهر باکو، درست در مسیر رفت و آمد ما، در مدت نزدیک به دو سال، شهرک جدید«ینی گونشلی» با تمام امکانات شهری و منازلی با امکانات رفاهی بیشتر، برای اسکان ۳٠٠هزار نـفـر،احداث گردید. البته، این شهرک علاوه بر ساخت وسازهای معمول همه ساله ساخته شد. مترجم).

در پنج سال اول برنامه پانزده ساله(سالهای١٩٨٦ـ ١٩٩٠)،٦۵٠میلیون مترمربع مسکن ساخته شد که ۳٤۳میلیون مترمربع آن، سهم جمهوری فدراتیو سوسالیستی روسیه بود، یعنی سالانه تقریبا، ۷٠میلیون مترمربع بموازات احداث مسکن، قدرت تولید دستگاه های فنی، مصالح، طراحی و وسایل لازم در ساختمان سازی، افزایش یافـت. بر میزان تولید سیمان، تولید قطعات بزرگ خانه های پیش ساخته، آجر، بتون، دیوارهای پوکه ای، کـف پوش پلاستیکی تا حد قابل ملاحظه ای افزوده شد. فروش مصالح ساختمانی به مردم، عملا دو برابر شد که آن هم، موجب افزایش ساخت خانه های شخصی از ١٦به ٢٩میلیون مترمربع گردید.

با توجه به تسریع آهنگ رشد خانه سازی، به تأکید می توان گـفت که پایه های مادی و فنی برای ساختن سالانه ١١٠ـ ١٢٠میلیون مترمربع، حد مورد نظر- تأمین منزل برای هر خانواده، فراهم شده بود. بموازات آن، تعمیر و بازسازی وسیع آپارتمان های پیشین نیز در نظر گرفـته شده بود.

 انبوه سازی مسکن بر پایه توسعه شبکه پیش رفته مهندسی، خدمات عمومی شهری و تمام بخش های دیگرخدماتی استوار شده بود. مخارج مالی این کارها را دولت، نه از بودجه، بلکه از کاهش هزینه های جاری تأمین می کرد. حجم ساخت وتعمیر شبکه خدمات، با ساخت خانه های تازه و حذف خانه های کـهنه، برابری می کـرد.

حاکمیت بورژوازی کنونی، وارث حاکمیت شوروی،١٠سال بدون صرف هزینه های هنگـفـت، زمانی که ارائه خدمات عمومی به منازل را"به پایان" رساند و با راه انداختن هیاهو پیرامون اصلاحات در زمینه خدمات عمومی مسکن، بمنظور تحمیل بار سنگین  بازسازی آن بر دوش مردم، دوام می آورد.(لازم به توضیح است، که کلمه اصلاحات یا«رفورم»، از سال های آخر حاکمیت اتحاد شوروی تا کـنون، به مفهومی غیر از آنچه، که مورد نظر سیاسیون و برخی اصلاح طلبان است، استفاده می شود. این کلمه به معنی افزایش بی رویه و ناگهانی قیمت ها، حذف خدمات رایگان دولتی، تعطیلی کارخانه ها و مراکز آموزشی و غیره به کار برده می شود. در طول سال های بعد از تخریب سوسیالیسم و تجزیه اتحاد شوروی، هر از چند گاهی یکی از مقامات عالیرتبه دولتی بر صفحه تلویزیون ظاهر شده و «خبر خوشی» را با آگاهی مردم می رساند:«با توجه به این که نان در کشور ما بیش از حد نیاز تولید می شود، مردم به دام های خود، نان می خورانند. برای جلو گیری از آن، دولت تصمیم گرفته است، در قیمت آن اصلاحاتی بنماید. توجه داشته باشید، نمی گویند: «تغییرات»، می گویند: «اصلاحات». بنا براین،قیمت نان برای مصرف کـننده را از ساعت ٢٤امشب، چهار برابر افزایش می دهد». فراموش می کـنند که دو روز قبل از این، از کمبود نان "نگران" بودند. و یا مثال دیگر: «ما موظفیم قیمت خدمات را طبق استانداردهای اتحادیه اروپا تنظیم کـنیم و با توجه به این، که سطح کـیفی خـدمات پزشکی رایگان پائین است، برای بالا بردن کیفـیت این بخش از خدمات، دولت مصمـم به انجام اصلاحاتی در این زمینه است و از فردا مراجعـه کـنندگان می توانند با پرداخـت بها، از خـدمات پزشکی استفاده کـنند. همین بهار سال جاری( سال٢٠٠۷)، در یکی از جمهوری ها سابق شوروی، بهای استفاده از آب، برق، گاز و آسانسور، به یک باره، ۳ تا ٦ برابر افزایش داده شد. این شیوه اصلاحات در همه زمینه های زندگی، کاری، آموزشی و غیره، در همه جمهوری های متحد سابق صورت گرفته است. اولین اصلاحات از این نوع، اصلاحات پولی گارباچف بود که یک شبه، قدرت خرید روبل را ۳٠ تا ۵٠ برابر، درابطه با قیمت کالاهای مختلف، بدون تغییر در دستمزدها، پائین آورد. با همین شیوه، در همان ٢ـ۳  سال اول بعد از شوروی، چند صد میلیونر و میلیاردر و ده ها میلیون گرسنه و فـقـیـر در جامعه شوروی پیشین پدید آمد. مترجم).

تجزیه اتحاد شوروی و بدنبال آن" لیبرالیزه کردن" اقتصاد، نقطه پایانی بود برموجودیت برنامه. و اینک ما، صاحب صنایع تخریب شده ساختمانی شده ایم که اجرای نیمه تمام برنامه مسکن، کمبود آن را تشدید کرد.

برنامه احداث مسکن اتحاد شوروی را اصلاح طلبان لیبرال»تخیلی» خوانده و متوقـف کردند. در سالهای  ١٩٩٠، ساخت منازل نسبت به دوره شوروی، دو برابر کاهش یافت و نیمی از آنچه که ساخته شد، خانه های مجلل ثروتمندان و محقر حاشیه شهرها بود. ١۳ هزار آبادی را بکلی از بین بردند.تعمیر و بازسازی آپارتمان های شهری را متوقـف کردند. فرسایش و حوادث در اماکن مسکونی، تا سه برابر افزایش داده شد (تا ٩٠ میلیون مترمربع). آپارتمان های جدید نیمه کاره ساخته می شود، در نتیجه، مساحت اماکن محتاج به تعمیر، تا ۵٤٠ میلیون مترمربع افزوده شده است.

وضعیت مسکن به درجه حادی رسید. حاکمیت روسیه نیز بر این امر آگاه است ولی، از تغییر اوضاع عاجز است، بدین سبب، به چشم مردم خاک می پاشد. در سال ٢٠٠١، برنامه مسکن «٢٠٠٢ـ ٢٠١٠) را تدوین کرد. پس از آن در سال ٢٠٠۵، پروژه ملی «مسکن قابل دسترسی و راحت- برای مردم روسیه» را به میان کشید. هیاهوی تبلیغاتی در جامعه، کمکی به حل بحران شدید مسکن نمی کـند.

درمورد برنامه مسکن دولت، خودتان قضاوت کـنید. طبق برنامه تأمین مسکن برای یک سوم جمعیت روسیه(این برنامه را، رئیس جمهوری روسیه و حزب«روسیه واحد»،مطرح کرده اند)، یعنی برای اسکان ٤٨ میلیون نـفـر، به عبارتی دیگر، ١٢ـ ١٦ میلیون خانواده، تا سال ٢٠١٠، باید ٩٦٠میلیون مترمربع مسکن ساخته شود(٢٠ مترمربع به ازای هر نـفـر).

در حالی که برنامه«مسکن قابل دسترسی»، احداث ٤٠٠ میلیون مترمربع مسکن را در نظر گرفته است، برای متحقـق ساختن آن، تأسیس ده ها کارخانه تولید کـننده قطعات، مصالح و مکانیزم ساختمانی، آموزش ده ها هزار ساختمان ساز و مهمتر از همه، یافتن منابع تأمین مالی آن، ضروری است. به موازات آن، این را هم باید در نظر گرفت که به عقیده متخصصان، برای یافتن مسکن از بازار آزاد و تهیه امکان خرید آن حتی به اقساط، نباید درآمد سرانه ماهانه هر خانوده، کمتر از ٢۵هزار روبل باشد. در صورتی که متوسط درآمد ماهانه مردم روسیه، تقریبا سه برابر کمتر از آن است. درآمد دو سوم جمعیت کشور، پائین تر از حد متوسط بوده و بیش از ٢٠میلیون نـفـر، با ٢۵٠٠روبل، کمترین حد لازم برای زنده ماندن، زندگی خود را می گـذرانند.

بخش اصلی افزودگـی ها به حـقـوق و مستمری های مردم، صرف گرانی های زندگی می شود.

حاکمیت روسیه، علیرغم این که پول های کلانی را که از فروش نـفـت و گاز، در ارتباط با افزایش قیمت آن در بازارهای جهانی، بدست می آورد، عملا غارت می کـند، به تخریب بسیاری از بخشهای تولیدی، از جمله، تکنولوژی عالی و دارای قابلیت رقابت که محل کار مناسبی با دستمزد نسبتا عالی بود و می توانست باشد، ادامه می دهـد.

بنابراین ما با قاطعیت کامل می گـوئیم، که سیاست مسکن دولت کـنونی روسیه، هیچ گونه چشم انداز روشن و محکمی ندارد. در شرایط سلطه فـقـر در جامعه، حل مشکل مسکن ممکن نیست، و نباید به فـریب مردم ادامه داد. برنامه تازه مسکن- جز جنجال تبلیغاتی در آستانه انتخابات مجلس و ریاست جمهوری چیز دیگری نیست.

البته اگر کاهش جمعیت روسیه با آهنگ بازهم سریعتری ادامه یابد، مشکل مسکن بخودی خود حل خواهد شد. احتمالا،»تشکیل بازار مسکن قابل دسترسی »، براین مبنا پیش بینی شده است.

در غیر این صورت، برای خروج از اوضاع پیش آمده، دولت باید برای توسعه سریع ساخت مسکن، در حدود ١۳٠ـ ١٤٠میلیون مترمربع در سال، اقدامات جدی تری بعمل آورد.

برای پیـش برد این کار، پـول لازم است. در پایان دهـه ٨٠، در جمهـوری روسیـه شـوروی، سالانه ۵ ⁄٠ـ ٦ ⁄ ٠ مترمربع به نسبت سرانه جـمعـیت(۷٠ـ ٨٠ مـیلـیون مترمربع)، منـزل ساخـته می شد. ٢٠درصد آن با پول شخصی مردم و ٨٠درصد مابقی(۵۵ ـ ٦۵میلیون مترمربع)، به حساب بودجه دولتی و صندوق اجتماعی مؤسسات ساخته می شد. این پول ها کجاست؟

دولت بورژوائی روسیه عملا دولت را از مشارکت در ساختن مسکن آزاد کرده است. بخش های متکی به بودجه، در اختیار بخش خصوصی گذاشته شده است، ذخایر عمومی اجتماعی به جیب الیگارش ها و بوروکرات ها سرازیر شده است، در بخش غیرمنقـول، تیم فـوتبال، جـوجـه های  فابرگ- وکسل برگ و فعالـیت های اقتصادی در خارج از کشور، تشکـیـل یافـته است و در داخـل، توده های مردم، با مشکلات خود، بی خانه و بی پول، تنها مانده اند.

رئیـس جمهـوری فـدراتیـو روسیه که باید از حـقـوق قانونی مردم دفاع کـند، با پیشنهاد عـفـو غارتگـران و تـضمیـن کـردن ثروتهای غـارت شده  بدست آن ها، عملا، با چنـین وضعـیتی تـوافـق می کـند.

دادن وام های پیشنهاد شده در شرایط فعلی زندگی و درآمد مردم، چیزی جز اجبار مردم برای رفتن به زیر اسارت طولانی مدت بانکهای خصوصی نیست(و یا به عبارتی دیگر، اجبارمردم برای مشارکت درتشدید گردش سرمایه بانک های خصوصی است). با قـیمت های کنونی و رقم بالای بهره بانکی وام های مسکن (١٠ـ ١۵ درصد)، بهای یک منزل را تا آخرعمرهم نمی توان پرداخت.

بانک های خصوصی دست آخر، صاحبان اصلی انبوه مساکن مردم می شوند، شرایط خود را دیکته خواهند کرد و در صورت ناتوانی در پرداخت، مردم را بی رحمانه از خانه و منزل خود بیرون می اندازند، بدون در نظر گـرفتن این که براساس شرایط کنونی وام های مسکن، خریدارعملا بیش از دوبرابر قیمت منزل را به بان کها می پردازد. بدین جهت، کمتر کسی حاضر است، چنین هدیه ای را به فرزندان ونوه های خود، اهـداء کـند. اکثریت مردم روسیه اعتمادی به وام ها نمی کـنند و جلو تلاش برای تعمیم اجباری آن را خواهـند گرفت.

تجربه جهانی دادن وام های مسکن موجود است و بر پایه رشد اقتصادی کشور، بعنوان تضمین کـننده افزایش منظم دستمزدها و ارتـقـاء سطح زندگی عمومی مردم، و با درصد پائین بهره بانکی، توسعه می یابد. به گزارش بانک بین المللی اروپا، در سال ٢٠٠۳، متوسط بهره بانکی در اتحادیه اروپا، ۵ درصد و بالاترین حد آن درسوئـد،٤ ⁄۵ درصد و پائین ترین میزان بهره بانکی، ٢⁄ ۳ درصد در فرانسه بود.

راه دیگری هم وجود دارد و آن  این که دولت می تواند و باید ساختمان سازی را به لوکوموتیو مخصوص توسعه اقتصادی کشور تبدیل کـند. باید به کنه مطلب پی برد، سرمایه گزاری برای ساختن مسکن، امروز منافع زیادی در پی دارد. قیمت تمام شده یک مترمربع ساختمان(١٠ـ ١٢ هزار روبل) می باشد، یعنی، سه برابر کمتر از قیمت فروش آن(۳٠ هزار روبل) در بازار غیر ثابت مسکن که قیمت ها نه روزانه، بلکه هر ساعـت تغییر می کـند. سرمایه گذاران، بنگاه های معاملاتی، بانک ها، شرکت های بیمه و نهایتا واسطه ها، از این گرانی ها، سودهای کلانی می برند. با اتخاذ تدابیر لازم، می توان این «چربی ها» را، به سوی خزانه دولتی هدایت کـرد، قدرت سازندگی را در جهت توسعه احداث مسکن بکار گرفـت. سازمانهای خانه سازی و مؤسسات انبوه ساز مسکـن (ارزان)، باید از امتیازات تشویقی دولت در پرداخت مالیات ها، عوارض، اخذ وام ها و غیره برخوردارشوند.

در این سمت لازم است عدم استفاده بی رویه از صندوق بزرگ ثبات پیش بینی شود. از هزینه های سرسام آور دولتی برای حراست ارگان های عریض و طویل اداری کاسته شود، از افراط در تجهیز ساختمان های متعدد اداری، دفاتر تشریفاتی پر طمطراق و امثـالهم جلـوگیری شود.

روشن است هر روبلی که برای ساختن مسکن ذخیره می شود، باعث توسعه صنایع وابسته به ساختمان سازی، از قـبیـل تولید مصالح ساختمانی، شیمی جنگلی، ماشین سازی، الکتروتکنیک و صنایع سبک نیز خواهد شد. این یعنی، میلیون ها محل کار، دستمزد، مالیات که به صندوق بودجه دولتی اضافه می شود و امکانات مردم را در دستیابی به مسکن گسترش می دهد.

این کارها بدون نشستن در انتظار رسیدن سرمایه گذاران خارجی به کشور، چیزی که عالی ترین مقامات کشور ما به آن چشم دوخته اند، باید به اجرا گذاشته شود. بویژه این که به هرجا که پای آن ها(سرمایه گذاران خارجی) رسیده است، بدون چشم مسلح می توان دید که به نحوی از انحاء، با «خط لوله» نـفـت و گاز مرتبط است. سرمایه گذاری خارجی هیچ گاه هم باعث توسعه اقتصادی روسیه نخواهد شد. در خارج نیز، کمتر کسی یافت می شود با پول خود در کشوری، که میلیاردها پولش، به قیمت فـقـر عمومی مردم، به خارج برده می شود، سرمایه گذاری کـند.

در باره تاکتیک های حزب حاکم سرمایه

و استراتژی حزب کمونیست جمهوری فدراتیو روسیه.

حقیقت را چه در قاب طلا بگیری، چه در لجن دفن کنی- در همه حال، حقیقت، حقیقت است (ضرب المثل ملی).

تا انتخابات مجلس و ریاست جمهور روسیه، انتخابات ارگان های محلی و منطقه ای حاکمیت، اعتراضات عمومی، برآمدهای عظیم اجتماعی، زمان زیادی نمانده است. به نظرم امروز، روشن ساختن مواضع رقبای طبقاتی، تشریح اهداف سیاسی آن ها ضروری است.

در این جا، پیش از هر صحبتی، باید جواب این سؤال داده شود که کدام نظام اجتماعی در روسیه برقرار گردیده و چه تغییراتی در تاکـتیک های نیروهای مخالف داده شده است.

در کشور، نظام تولیدی سرمایه داری جایگزین نظام سوسیالیستی گردید. هجوم بزرگ سرمایه خارجی تدارک دیده می شود. درمطبوعات، پیشنهادات بشدت خطرناکی مطرح می شود- باید شرایط ورود آزاد سرمایه خارجی، بویژه آمریکائی، آلمانی و کشورهای دیگر به سیـبری، فـراهم شود، «بگذار آنها خود درفکـر دفاع از سرمایه گزاری های خود باشند. در آن صورت، آن ها نگران منافع عمومی ما خواهند بود». عجیب و وحشتناک است!

مردم زحمت کش این کشور، متحمل تلفات بسیار سنگینی شد. مالکیت اجتماعی، کار دائمی، دستمزد خوب، حقوق و مستمری بازنشستگی، تحصیل و مراقبت های پزشکی رایگان، اطمینان به زندگی و امنیت آن، حاکمیت قدرت مندی بنام اتحاد شوروی را از دست داد. بجای سازندگی سوسیالیستی، تخریب آغاز شد. افزایش مرگ و میر و کاهش جمعیت، جایگزین به زیستی و رشد جمعیت گردید. چقدر باید بی شرم بود که ضمن ویران ساختن کشور، ادعای دروغین وجعلی به سیمای خلق های شوروی و حزب کمونیست لجن مالـید که کشور را در راه ترقی و تعالی پیش بردند، به کشوری قدرتمند و بزرگ تبدیل کردند و زندگی شایسته و هوشمندانه ای برای مردم فراهم ساختند.

حزب حاکمیت سرمایه،«حزب روسیه واحد»، علاوه بر این که از کـنار تغییرات ریشه ای اجتماعی با سکوت می گـذرد، تازه چهره خود را در پشت نقاب هم پنهان می سازند. آن ها، با درنظر گرفتن دیدگاه منفی اکـثریت جامعه نسبت به حاکمیت سرمایه داری و الـیگارشی- پلوتوکراسی(حکومت ثروتمندان)، نام دیگری برآن می نهند. و از این طریق، در باره جامعه مدنی، آزادی، دموکراسی، اقتصاد بازار و تجارت، افسانه سرائی می کـنند.

در واقع در روسیه، سرمایه داری معمولی با ویژگی های روسی، با بهره کشی کارگران، تصرف ابزارهای تولید توسط بورژوازی، تصاحب حاصل زحمت دیگران از طریق بدست آوردن ارزش اضافه، تسلط یافته است. افسانه «جامعه مدنی»، ماهـیت طبقاتی سرمایه داری را توضیح نمی دهـد. در روسیه، حاکمیت بورژوازی کمپرادور و بوروکراسی دولتی برقرار شده است.  مفهوم «اقتصاد بازار»، ماهیت آن را می پوشاند. بازار- وسیله ارائه کالا و خدمات، تعـیین کـننده رابطه عرضه و تقاضا است. بازار، در درون نظام اجتماعی- اقتصادی جای دارد. ولی سطح رشد آن متفاوت است. در حال حاضر، ما با اقتصاد بازار سرمایه داری سر وکار داریم.

مقوله مالکیت شخصی را از دور خارج کـرده و آن را در مقوله مالکیت خصوصی ادغام کـردند. آنچه (ثروت های اجتماعی) را از دولت دزدیده اند و آنچه که برای زنده ماندن زحمت کشان مانده است، همه با یک معنی، مالکیت خصوصی، توجیه می شود. کارخانه هاو موسسات از یک سوو از دیگر سوی، منزل، ماشین، هم این ها  و هم آن ها، مالکیت خصوصی نامیده می شوند. هدف همه این ها، تحمیق مردم، پرده پوشی استثمار سرمایه داری و ماهیت تغـییرات در جامعه است.

گاهی اوقات سخنان تهدید آمیزی برعلیه بورژوازی بزرگ و الیگارشی می شنویم. پیام سال ٢٠٠٦رئیس جمهور به مجلس، با سخنانی پر سر وصدائی در باره آنچه که درمیهن ما روی داد، در تایخ آن بی سابقه بوده است، آغاز می شود. گوئی در نهایت، آرزوهای کـوزما پروتکـوف، «به ریشه نگاه کن!»، تحقـق یافته است: طبیعتا، ما انتظار داشتیم که علت ها ریشه یابی گـردد، تدابیـر مقتضی برای جلوگیری از ادامه بزرگ ترین جنایت قرن اتخاذ شود اما چنین نشد. پرونده جنائی خادارکوفسکی تغییری در آرایش نیرو نداد.

الیگارشی- پلوتوکراسی چنین بیانیه هائی را در حکم آهی ارزیابی می کند که مردم از روی نارضایتی می کشند. به همین سبب، گاهی ارباب منشانه، تکه استخوانی به جلو فـقـرا می اندازند.

٭٭٭٭٭

عدم تغییر در سیستم دولـتی حاکـم و حراست مبانی تاریخ سرمایه داری، مهمترین مسئله حـزب حاکـم «روسـیه واحـد» و رهـبران آن است. آن ها از مـردم فـقـط برای مـشـارکـت در «تکـمیــل» آن، بدون تغییر در ماهیت استـثـمارگـرانه سیستم و برای حراست مالکیت بزرگ در دست قشر بالائی بورژوازی- الیگارشی- پلوتوکراسی،  دعوت می کـنند. برای کسب آراء رأی دهنده گان، به ایده و شعارهای نیروهای چـپ میهن پرست اوپوزسیون مـتوسـل می شوند، بدون آنکه در فکر تحقـق آنها باشند.

حزب«روسیه واحد» با مانیفـست»راه پیروزی ملی»، در انتخابات مجلس چهارم شرکت کرد. تأمین رفاه، پاداش خوب برای هر زحمت کش، «ارتقاء کـیفـیت زندگی تا سطح استانداردهای بین المللی»، حتی، «تحرک بخشیدن به عدالت اجتماعی» و تلاش برای دستیابی «نیک بختی همه گانی» را هدف خود اعلام کرده بود.

چه نتیجه ای داد؟ از یک طرف، رشد قشربندی طبقاتی جامعه، میلیون ها بی کار، بی خانه، تعمیق فساد و رشوه خواری، افزایش شدید شهریه برای تحصیل و مراقبت های پزشکی، تداوم فروش بقایای دارائی های ملی، تجاری کردن موسسات علمی، تحصیلی، پزشکی، هنری، محصول «مانیفست» بود. از دیگر سوی، ظهور صدها میلیاردر دلاری که به حساب مردم زحمت کش، به زندگی مجللی دست یافته اند، شاید واقعی ترین موفـقـیت حزب«روسیه واحد» باشد (تنها، آبرام اویچ، به ١٩ میلیارد دلار ثروت دست یافته است) که با حقوق متوسط بازنشستگی یک سال ١٤ میلیون باز نشسته روسیه برابر است. این بود نتیجه واقعی  وعده ها. در جواب همه این ها، فقط می توان گـفـت: هـو- هـو.

رهبران حزب«روسیه واحد»، این بارهم برای بدست آوردن اکثریت کافی در مجلس و با آگاهی از حسن توجه مردم ما نسبت به تاریخ دوره حاکمیت شوروی، چندان هم بی میل نیستند بخش های جداگانه اجزاء تشکیل دهنده آن را به شیوه لازم ارزیابی کرده و (در حرف) به ابزار دست خود تبدیل کـنند.

صدرشورای عالی حزب «روسیه واحد»، ب. و. گرئزلوف ( روزنامه«پارلمان»،  ٢٨⁄٤⁄٢٠٠٦)، برای اولین بار از میان رهبران کشور گـفـت:  در زمینه  تضمین تأمینات اجتماعی عالی، «شرکت دادن نمایندگان گروه های مختلف اجتماعی و متخصص در ارگان های حکـومتی، توسعه منظم سیستم حقوقی و ایجاد مکانیزم هم کاری متقابل بین نمایندگان و انتخاب کـنندگان»، برتری های  زیادی داشت. اعتراف بسیارجالبی است.

واقعا هم در دوره شوروی، نمایندگان کارگران، دهقانان، متخصصان موسسات اجتماعی و همچنین، نمایندگان خلق های بومی نواحی،استان های خودمختار و جمهوری های ملی، در همه سطوح ارگان های انتخابی حاکمیت حضور داشتند. اینک آن نمایندگان در چنین ارگان هائی حضور ندارند و اگرهم باشند،تنها مورد استثنائی است. حتی در مجلس تـزاری، کارگران ۷ نفر نماینده داشتند. اینک در مجلس ملی روسیه و مجالس قانونگذاری نواحی ملی، استانهای خود مختار و جمهوری ها، تا حدود قابل توجهی، نمایندگان ملت های دیگری که خارج از محدوده اراضی آن ها زندگی می کـنند، حضور دارند. زیرا همه این کارها راحزب حاکم«روسیه واحد» سازمان دهی می کند. این اهانت است! دستان بخش اعظم خلق هائی که ارزش های مادی و معنوی می آفرینند، از حاکمیت کوتاه شده است.

در گزارش صدر حزب»روسیه واحد»، دوباره، مسئله عدم تغییر در قانون اساسی روسیه مطرح شده است. طبیعتا این سؤال پیش می آید که؛ چرا حزب حاکم «روسیه واحد» نمی خواهد تغییری در قانون اساسی موجود داده شود؟ رهبران آن در این باره سکوت می کـنند. در زیر، دلایل آن را برمی شمارم.

ی. و. استالین در گزارش مربوط به «قانون اساسی اتحاد جمهوری های سوسیالیستی» آورده بود که بین برنامه حزب و قانون اساسی تفاوت هائی وجود دارد. «در عین حال، هم چنان که در برنامه در باره رسیدن به کدام اهداف آتی نوشته شده است، قانون اساسی برعکس، باید در مورد آنچه که موجود است، آنچه که دست یافته ایم، به چیزی که واقعا نائل شده ایم، تاکید کند».

قانون است اساسی موجود روسیه بورژوائی، بجای دست آوردها، وعده های ظاهری را منعکس می کند. و اگر به تغییر قانون اساسی پرداخته شود، ممکن است تهدیدات واقعی در چهارچوبه آن بروز نماید.

در قانون اساسی موجود، باید تغـییرات کلی داده شود. بخصوص، موردی که ضرورت آن را ایجاب می کـند:»جمهوری فدراتیو روسیه- دولت اجتماعی، سیاسی است، که در جهـت بوجود آوردن شرایط وتأمین زندگی خوب و ترقی آزاد انسان، تلاش می کند». واقعا هم، دولت اجتماعی با ٤٠ میلیون گـرسنه، با کاهـش جمعیتی سالانه ۷٠٠ هزار نفر، تخلیه جـمعـیت سیبری که پیش رفـت وتوسعه آن باعث تقویت توانائی های شوروی و روسیه گـردید.

چه فکری در پشت سه ماده قانون اساسی که عملا مبارزه اجتماعی، اعتصابات فـقـط مربوط به مسائل کاری را ممنوع  می کـند، ایستاده است؟

اعلامیه استقلال آمریکا تأکید می کـند که:«درصورت مشاهده سوء استفاده های زیاد، غصب کردن ها....فاش شدن اقدامات مبنی بر تسلیم مردم به حاکمیت استبدادی نا محدود، مردم نه تنها حق دارند،بلکه موظف اند چنین حاکمیتی را سرنگـون سازند». اعلامیه حـقـوق بشر فـرانسه، حـق «مقاومـت در مقابل ستمگری» و اعلامیه جهانی سازمان ملل متحد نیز، حـق« قیام برعلیه ظلم و ستمگری » را برسمیت می شناسد.

٭٭٭٭٭

من گـفتم که حزب«روسیه واحد» و رهبران آن، برای لاپوشانی سیاست های ضد مردمی خود، در پشت ایده و شعارهای حزب کمونیست جمهوری فدراتیو روسیه پناه می گـیرند. وهمیشه هم نمی تواند سیاست (که بر که) را راحت تشخیص بدهند. اخیرا، از محافـل رهبری صداهای بگوش می رسد مبنی بر این که ما باید به اقتصاد برنامه ریزی شده روی آوریم. ولی فکـرهای اساسی وجود دارد که خطوط اصلی را جدا می سازد. حزب «روسیه واحد» در این باره سکوت می کـند. موضوع مالکیت ابزار اساسی تولید، یکی از خطوط عمده جداکـننده حزب کمونیست ومتحدان آن با حزب «روسیه واحد» می باشد.

موضع روشن هرحزب سیاسی، هر جنبش سیاسی نسبت به خصوصی سازی جنایت کارانه اموال دولتی و نگرانی واقعی آنها نسبت به سرنوشت روسیه وخلق های آن، نشان دهنده سیمای واقعی آن هاست.

 حزب «روسیه واحد» گزارش دیوان محاسباتی در باره خصوصی سازی جنایت کارانه را، به بوته فراموشی سپرده است. در این حزب، هستند کسانی که پس گرفتن اموال غارت شده از دست الیگارش ها را عادلانه می خوانند اما آن ها تصور می کـنند که گویا، این کار مانع توسعه نیروهای مولده خواهد شد. افراد دیگری هم هستند که می گویند: این مهم نیست که مالکیت های بزرگ در اختیار چه کسانی است، مهم شیوه رهبری آن است. گوئی، نوع مالکـیت از ارزش چندانی برخودار نیست. نه آقای محترم، مالکیت بزرگ در دست هرکسی باشد، حاکمیت هم از آن اوست! خود مالکیت هم اعتراف می کـند، که نوع مالکیت، اجتماعی ویا خصوصی سرمایه داری، تعیین کـننده مهم ترین مسئله، مسئله حاکمیت است.

این موضوع را نیزنباید فراموش کرد که حاکمیت و «روسیه واحدی ها» بر غیر مؤثر بودن مالکیت دولتی تاکید می کـنند. در حالی که خصوصی سازی، سطح نازل بازدهی مالکیت خصوصی را ثابت می کـند. ضمن این که در اینجا، موسسات و شرکـت های رها شده بخش اجتماعی(مسکن، درمان گاهها، کلوب ها، تأسیسات ورزشی و غیره)، در نظر گرفته نمی شود.

حزب کـمونیست جمهوری فدراتیو روسیه و احزاب کمونیست متحـد، خواهان برقراری مالکیت اجتماعی بر بخش کلیدی اقتصاد بوده و هم چنین، از واگذاری بخش هائی از اقتصاد، در زمینه تولید و عرضه کالاهای مصرفی و خدمات، به بخش خصوصی، پشتیبانی می کـنند.

استرداد دارائی های غصب شده به مردم زحمت کش- این نه به مفهوم تقسیم مجدد دارائی ها، بلکه اقدامی برای اجرای عدالت اجتماعی است. به ما می گویند: جنگ داخلی روی خواهد داد. بگذار ما را نترسانند! مردم زحمت کش به حق چشم دیدن الیگارش ها-پلوتوکرات ها را ندارند. مردم از خادارکوفسکی، گوسینسکی، نئوزلین و دیگران پشتیبانی نمی کـنند. اما، حراست وضعیت موجود، بالاخره، به اعتراضات عمومی زحمت کشان، تحولات اجتماعی منجر خواهد شد. تاریخ گواه این است.

دزدیدن اموال مردم و بدنبال آن، از طریق استثمار وحشیانه منابع زیر زمینی، عدم پرداخت مالیات های بزرگ، در نتیجه قیمت های بی سابقه گران مواد خام در جهان، بورژوازی به ثروت های کلانی دست یافته و بموازات آن، میلیون ها انسان به اعماق فـقـر و بی حقوقی رانده شده است. تنها دارائی صد میلیاردر دلاری، سر به ٢۵٠میلیارد دلار، یعنی، برابر بودجه یک ساله روسیه می زند. سال گذشته، درآمد آن ها دو برابر افزایش یافـت.

حـزب «روسیه واحـد»، در باره هـمه این ها سکـوت می کـند. علاوه بر آن، و. یو. سورکـوف، معاون رئیس دفتر رئیس جمهور روسیه، فراخوان «حراست، نوازش و حمایت» از بورژوازی ملی و کمک به تکامل بوروکراسی دولتی می دهد. در آن صورت، به نظر وی، می توان به آینده میهن ما مطمئن شد. لازم است از آقای و. یو. سورکـوف، بعنوان رهبر ایدئولوژیک و سازمانده حـزب «روسیه واحـد»، به خاطر افکار بکرش، سپاس گزاری کرد. نگو که نه طبقه کارگر، دهقان و روشنفکران زحمت کش، بلکه سرمایه بزرگ- بورژوازی ملی و بوروکرات ها، نیروهای محرک جامعه هستند. عجب دنیائی است!.

در باره یکی دیگر از فنون تاکـتیکی حـزب «روسیه واحـد». اغلب شنیده می شود که مقامات کشوری و محلی مامورین را بخاطر کوتاهی در انجام وظیفه و رشوه خواری، مورد سرزنش قرار می دهند. من از ماموران طرفداری نمی کنم، ولی باید بگویم که «روسیه واحد» برای گریز از مسئولیت شکست، اذیت و آزار داده شده به مردم، اذهان عمومی را به راه انحرافی سوق داده و مسئولیت برگردن مامورانی که به شیوه خاصی و همچون دولت خود شکل گرفته اند، می اندازند. ولی ماموران وقتی که می بینند، حاکمیت الیگارش ها و پلوتوکرات هائی را که دارائی های عظیم مردم را غارت کرده اند، مورد عفو قرار می دهد، چرا دزدی نکـنند و رشوه نگیرند. حـزب «روسیه واحـد»، قانون «عفو سرمایه » و تخفـیف مدت اقامه دعوی از ١٠به ۳ سال، برعلیه دزدان دارائی ها هنگام خصوصی سازی را، به تصویب رسانده است. 

فراخوان حزب، برای استرداد( نه «پس گرفتن و تقسیم») دارائی های بزرگ به صاحبان واقعی آن ها- دولت خلقی، کارگران و زحمت کشان و هم چنین برقراری حاکمیت شورائی خلق، برای هر انسان ساکن این مرز و بوم چه مفهومی دارد؟ آیا ارزش آن را دارد که بخاطر این امر مبارزه کرد؟ البته که دارد. فقط در سایه این مبارزه می توان واقعا آزاد بود، «مامور مزد بگیر» نبود، در مالکیت عمومی شریک شد، از شرّ الیگارشی و پلوتوکراسی خلاص شد، در افزایش تولید و توسعه میهن شرکت کرد، از خطرات عدم امنیت زندگی، از دست دادن کار و آینده فرزندان رها گردید، دستمزد، حقوق بازنشستگی و مستمری کافی دریافت کرد، از مزایای منزل، تحصیل و طب و مراقبت های پزشکی رایگان بهره مند گردید، بر فـقـر و بی کاری غلبه کرد و به دموکراسی واقعی دست یافـت. فـقـط مبارزه در این راه می تواند زمینه و شرایط احیای استقلال روسیه، توان دفاعی کشور و تشکیل دولت متحد خلق های برادر را فراهم سازد. برای نیل بدانها،حل مسئله روسیه مهم است. تقاضای حزب برای بر گزاری رفراندوم، نه تنها، درجهت خلاف، حتی بر عکس، با اهداف استراتژیک حزب منطبق است.

برای واقعیت عینی بخشیدن به فراخوان استرداد مالکیت های بزرگ به زحمت کشان و برای برقراری حکومت شورائی خلق، باید همه این مسائل را برای خلق تشریح کرد، آن ها را سازماندهی نمود و به مبارزه فعال جلب کرد. این وظیفه ماست.

راه رشد سرمایه داری نمی تواند در حل مشکلات روسیه، در تبدیل آن به دولت مقتدر و مستقل، مؤثر باشد. زیرا، سرمایه داری، توان پیش برد و ترقی جوامع به سوی تمدن عالی را از دست داده است. به همین سبب، احزاب کمونیست متحـد و حزب کـمونیست جمهوری فدراتیو روسیه، بر مبنای نظریه لنینی- بدون سمت گیری سوسیالیستی، پیشروی و تعالی، امکان پذیر نیست- حرکت می کـنند.

-----------------------------------------------

مندرجات

 

پیش گفتار نویسنده

واقعیتهای تاریخی و دلالی های سیاسی.

انقلاب کبیر سوسیالیستی اکـتبر و اغتشاشات دوره های آغازین قرن هفدهم

تبلیغات دروغین ضد کمونیستی در مقابل واقعیات سرمایه داری.

و. ای. لنین، حزب بلشویک

در باره جنگ داخلی و ترور.

رد پای خونین سرمایه داری.

در باره آمادگی اتحاد شوروی

برای دفع تهاجم نظامی خارجی.

اکاذیب و حقایق.

کلیسا، حاکمیت، حزب کمونیست.

آن سال های گرامی.

جعلیات خصمانه در باره»دوران رکود».

فقط اتحاد شوروی قادربه  رفع خطر هسته ای بود.

زندگی و یا مرگ.

جنبه های مثبت و پندارگرایانه

مبارزه بر علیه الکلیسم.

معتاد کردن میلیونها انسان به مشروبات

الکلی در دوره کنونی.

شکوفائی روستاها در زمان شوروی

و سقوط آن ها در دوره کـنونی.

خود کـفـائی روسیه بورژوائی

در زمینه گندم- افسانه جدید

پانزدهمین برنامه اتحاد شوروی

برنامه مسکن و طرح ملی

«مسکن قابل دسترسی».

واقعیات و وعده ها.

در باره تاکتیک های حزب حاکم سرمایه

و استراتژی حزب کمونیست جمهوری فدراتیو روسیه.

----------------------------------------------------

در باره نویسنده

ایگور کوزمیچ لیگاچف، در سیبری زاده شد، مدت طولانی در سیبری و استان تومسک زندگی و کار کرد. تحصیلات عالی خود در رشته های فنی و علوم انسانی را در مسکو به پایان رساند. در نواسیبرسک در کارخانه هواپیما سازی «چکالوف» و در مقام های دبیر اول کمیته ایالتی حزب کمونیست اتحاد شوروی، صدرهیئت رئیسه شورای نمایندگان زحمتکشان استان، دبیر کمیته ایالتی استان، به کار مشغول بوده است.

در سالهای آغاز دهه ٦٠- معاون رئیس شعبه حزب کمونیست اتحاد شوروی، از سال ١٩٦۵تا سال ١۹٨۳ دبیر اول کمیته حزبی حزب کمونیست اتحاد شوروی در استان تومسک، از سال ١۹٨۳، مجددا، مدیر شعبه درکمیته مرکزی و دبیر کمیته مرکزی، ١٩٨۵ تا سال ١٩٩٠ عضو هیئت سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی بود.

درسال ١۹٤٢به عضویت حزب کمونیست در آمد. چند بار به نمایندگی شورایعالی اتحاد شوروی و جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه انتخاب شد. نماینده دومای سوم می باشد.

در حال حاضر، معاون صدر شورای رهبری احزاب کمونیست متحد است.

Измышления и правда о советском прошлом и настоящем буржуазной России

http://vladkprf.ru/labrary/lig2.htm

 

 

 

مسوولیت مطالب نشر شده در سپیده دم به دوش نویسنده گان آنها میباشد


عناوین مرتبط:
» اروپا: یک‌ قرن انقلاب و رفرمیسم
» آمریکای لاتین و انقلاب اکتبر:
» انقلاب اکتبر بازتاب اراده اگاهانه و عمل سازمان یافته
» میراث تاریخی و همیشه جاودان انقلاب روسیه
» ارزیابی انقلاب روسیه (۱)
» هاجون چنگ و چامسکی از افسانه‌های جهانی‌سازی می‌گویند
» بحران سرمایه ی جهانی و چشم انداز سوسیالیسم
» خود گردانی در مبارزه برای سوسیالیسم
» ﺑﺸﺮﻣﺤﻮ ﻧﺎﺯﯾﺴﻢ ﺭﺍ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﻛﯿﺴﺖ؟
» ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﻃﻠﻮﻉ ﻭ ﻏﺮﻭﺏ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ ﺩﺭ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺷﻮﺭﻭﯼ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎﯼ ﺷﺮﻗﯽ
» ﺗﺨﺮﯾﺐ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻟﯿﻨﯿﻦ ﻭ ﺻﺪﺍﯼ ﭘﺎﯼ ﻓﺎﺷﯿﺴﻢ!
» ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻧﯿﯽ ﺳﺮ ﻣﺎﯾﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﻣﻮﻗﯿﺖ ﺟﻨﺒﺶ ﻛﺎﺭﮔﺮﯼ ﻭ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ (5)
» ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻧﯿﯽ ﺳﺮ ﻣﺎﯾﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﻣﻮﻗﯿﺖ ﺟﻨﺒﺶ ﻛﺎﺭﮔﺮﯼ ﻭ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ (4)
» ﻟﻨﯿﻦ، ﮔﺮﺍﻥ ﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﻮﺗﯿﻦ
» ﻓﺮﺧﻨﺪﻩ ﺑﺎﺩ ﺳﺎﻟﺮﻭﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ اكتبر
» ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺖ جنرال ﺟﯿﺎﭖ، ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻣﻠﯿﯽ ﻭﯾﺘﻨﺎﻡ
» ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻣﻠﯽ ﺩﻣﻮﻛﺮﺍﺗﯿﻚ، ﭼﯿﺴﺖ؟
» ﺣﺰﺏ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻧﻘﺶ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺍﺳﺖ
» ﺩﺍﺷﱳ ﻛﺎﺭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺰﯾﺖ ﺍﺳﺖ
» ﻭﻧﺰﻭﯾﻼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭼﺎﻭﺯ: ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻪ ﺟﻠﻮﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ
» استراتژی سرمایه داری و خواست دگرگونی در اروپا
» ﺗﻤﺪﻥ ﺷﻮﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰ ﮔﺮﺩ ﻫﺌﯿﺖ ﺗﺤﺮﯾﺮ ﭘﺮﺍﻭﺩﺍ بخش دوم 4
» (3) ﺗﻤﺪﻥ ﺷﻮﺭﻭﯼﻣﯿﺰ ﮔﺮﺩ ﻫﺌﯿﺖ ﺗﺤﺮﯾﺮ ﭘﺮﺍﻭﺩﺍ بخش دوم
» « هوگو چاوز و آينده ی درخشان مردم درونزويلا »
» ﻣﺮﻭﺭ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮ ﻥ ﺗﻮﺭﻡ،ﺩﺳﺘﻤﺰﺩ ﻭﺗﻮﺯﯾﻊ ﺩﺭﺁﻣﺪ
» رشد"جناح چپ" دراتحادیه ی دانشگاه ها وکالج ها (UCU)دربریتانیا!
» " قاعده دومینو"مکانیسمهای تجزیه اتحاد شوروی و (بخش پایانی)
» سخنرانیی لیزپین،سازمانده امور زنان درحزب كمونست بریتانیا، درگردهم آیی كه بمناسبت ۷۸ مین سالگرد تٱسیس حزب كمونیست عراق،
» مـارشِ پــرقــدرت ”چـپ“ در فــرانــسه:
» آمــوزش و پــرورش در کــیــوبا
» جنبش "اشغال "وال استریت ، آغازی برای یک تحول بزرگ
» رائول کاسترو: بالاترین تجلی دموکراسی واقعی درمسیرسوسیالیسم
» رائول کاسترو: بالاترین تجلی دموکراسی واقعی درمسیرسوسیالیسم
» ما خیال پرداز نیستیم
» رازهای نا گفتهء تو طئه سقوط نظام دموکراتیک ودرس های زهر آلود تاریخ در افغا نستان
» احیای سرمایۀ مارکس: ردّ اسطورۀ ناسازگاری
» کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحادشوروی پیرامون کمکهای اضافی اقتصادی و مالی به جمهوری افغانستان
» خیانت به سوسیالیسمبه “استقبال” مصاحبه های اخیرگورباچف درارتباط به ساختمان وفرو ریزیی دیوار برلین (4)
» (3)خیانت به سوسیالیسم به “استقبال” مصاحبه های اخیرگورباچف درارتباط به ساختمان وفرو ریزیی دیوار برلین
» دلایل فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
» (iii) بخش 1 جهانی شدن و سرمایه آفرینی مالی
» به “استقبال” مصاحبه های اخیرگورباچف درارتباط به ساختمان وفرو ریزیی دیوار برلین 1
» از بحران سرمایه داری تا احیای مارکسیزم
» مارکسیسم و چپ در انقلاب‌های اعراب (3)
» عروج بحران نظام جهانیی سرمایه و افزایش بی اعتباریی گفتمان های رایج
» فصل پایانیی یک دوران و آغاز دوران تازه!
» واقعیات و جعلیات سمت گیری سوسیالیستی یگانه امکان پیشروی !)12(
» واقعیات و جعلیات تاریخ، قیام عمومی در روسیه را گواهی خواهد داد! (11)
» مارکسیسم (3)
» جعلیات و حقایقی درباره گذشته شوروی و روسیه سرمایه داری امروز (10)
» نه می شکند و نه می گذرد نگاهی به عمق جنبش مقاومت در کشور یونان
» آموزش و. ا. لنین در مورد ساختار حزب و دوران معاصر! (3)
» آموزش و. ا. لنین در مورد ساختار حزب و دوران معاصر! (3)
» مارکسیسم
» واقعیات و جعلیات سقفی را ویران کردند که مردم در اتحاد شوروی بالای سر خود داشتند (9)
» واقعیات و جعلیات سقفی را ویران کردند که مردم در اتحاد شوروی بالای سر خود داشتند (9)
» آموزش و. ا. لنین در مورد ساختار حزب و دوران معاصر! (2)
» جعلیات و حقایق افسانه سرائی های پوچ خودکفائی غلات در روسیه سرمایه داری(8)
» باشگاه ضد انقلاب (آسیا تایمز، هنگ کنگ): په په اسکوبار
» آموزش و. ا. لنین در مورد ساختار حزب و دوران معاصر!
» چپ میانه در برزخ هویت و جایگاه
» جعلیات و حقایقی در باره گذشته شوروی و روسیه سرمایه داری امروز فاجعه الکلیسم (7)
» برآشفتگان” برابری می خواھند
» موقعیت مبارزه طبقاتی پس از شکست کمون پاریس
» بحران ساختاری سرمایه‌ با خوانش مارکس (3)
» بحران ساختاری سرمایه‌ با خوانش مارکس(۱(
» .1 بحران ساختاری سرمایه‌ با خوانش مارکس
» نظرسنجی گلوب اسکن: کاهش اعتماد مردم آمریکا به نظام بازار آزاد
» جعلیات و حقایقپشت پرده کنترل انفجار اتمی "چرنوبیل"
» سالگرد پیروزی بزرگ ارتش سرخ اتحاد شوروی بر فاشیسم هیتلری در جنگ کبیر میهنی
» جعلیات و حقایقی در باره گذشته شوروی و روسیه سرمایه داری امروز انفجار اتمی "چرنوبیل" 6
» بمناسبت ١٤٠- مین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین انقلابی نابغه
» جعلیات و حقایق نقش آفرینی کلیسا و روحانیت در دو دوران انقلاب و ضد انقلاب (5)
» بمناسبت نهم اردیبهشت ماه، سالروز درگذشت زنده یاد احسان طبری
» جعلیات و حقایقعلیرغم شکست موضعی سوسیالیسم (4)
» جعلیات و حقایقعلیرغم شکست موضعی سوسیالیسم دوران ما، دوران گذار(4)
» جعلیات و حقایقی در باره (2)
» جعلیات و حقایقی در باره گذشته شوروی و روسیه سرمایه داری امروز (1)


عناوین دیگر:
ﺑﺸﺮﻣﺤﻮ ﻧﺎﺯﯾﺴﻢ ﺭﺍ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﻛﯿﺴﺖ؟ (05.10.2015)
تاریخچه مختصر روز بین المللی کارگر (05.05.2015)
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ، ﺳﺘﻮﻥ ﺩﻭﻡ ﺁﻣﺮﯾﻜﺎ (05.05.2015)
متن مصاحبه ی ﻧﻮﺍﻡ ﭼﺎﻣﺴﻜﯽ ﺑﺎ ﯾﻮﺭﻭ ﻧﯿﻮﺯ (05.05.2015)
رسانه‌ها و سریال‌های ترکیه و اسطوره‌سازی امپراطوری عثمانی (04.24.2015)
زوال مذهب درغرب از مجله وزین نیو ساینتیست ارقام، حقایق وتحلیل (04.13.2015)
دوران سیاه «مک کارتیسم» در آمریکا (04.13.2015)
ﻛﺘﺎﺏ ﺳﯿﺎﻩ ﻛﻤﻮﻧﯿﺴﻢ کارﺯﺍﺭ ﻫﺎﯼ ﻛﺎﺫﺏ ﺟﻨﮓ ﺳﺮﺩ ﺩﺭ ﭼﺎﭖ ﺟﺪﯾﺪ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﯼ (04.13.2015)
ﻛﺘﺎﺏ ﺳﯿﺎﻩ ﻛﻤﻮﻧﯿﺴﻢ (04.05.2015)
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﯼ ﭘﻨﻬﺎﻥ ”ﺩﺍﻋﺶ” - ﺍﻣﺮﯾﻜﺎ: (04.05.2015)