دوشنبه, 11.20.2017, 05:30pm (GMT)
خانه
در باره ما
RSS
پیوند ها
نقشه سایت
تماس
جنگ افغانستان نه قومیست و نه هم اسلامی ; امریکا؛ چه گل هایی در افغانستان؛ به آب داده است؟! ; اعتراف هیلاری کلینتون به ایجاد القاعده ; نگاه شتابنده بر نگارش جناب نجیب روشن در مورد: تهران را به «مکه زبانی » تبدیل نکنید! ; اروپا: یک‌ قرن انقلاب و رفرمیسم
واژه کلیدی»       [جستجوی پیشرفته]
 
فهرست عناوين  
  اخبار
  پیام ها و گزارشها
  سیاسی
 » افغانستان
 » جهان
  ادبی
  تاریخی
  علمی
  زنان
  ویدیو
  نرم افزار
  مقالات از منابع دیگر
  ::| ثت نام در خبرنامه
اسم شما:
ایمیل شما:
 
 
 
سیاسی » جهان
 
اروپا: یک‌ قرن انقلاب و رفرمیسم
دوشنبه, 11.13.2017, 04:38pm (GMT)

اروپا: یک‌ قرن انقلاب و رفرمیسم

 

منبع: دمکراسی مردم

نويسنده: پراکاش کارات

تارنگاشت عدالت

انقلاب روسیه یک گسست تاریخی از جنب رفرميستی سوسیال دمکراتیک در اروپا بود. لنین امید داشت انقلاب آلمان پس از انقلاب روسیه اتفاق بیافتد. اما، پس از سرکوب قیام انقلابی در آلمان در سال ۱۹۱۹ آن انتظارات تحقق نیافت.

پیش از جنگ جهانی دوم مبارزۀ سختی بین احزاب رفرميستی سوسیال دمکرات و احزاب کمونیست عضو انترناسیونال سوم برای جلب حمایت طبقه کارگر در کشورهای متبوع خود در جریان بود.

رکود بزرگ و بحران سرمایه‌داری سال‌های ۳۳-۱۹۲۹، ظهور فاشیسم و حکومت هیتلر در آلمان را دید. حزب کمونیست آلمان سبعانه توسط نازی‌ها سرکوب شد. اما در نبرد حماسی علیه فاشیسم، نقش تعیین کننده اتحاد شوروی و ارتش سرخ تأثیر خود را در سراسر اروپا به جای گذاشت. در کشورهایی مانند فرانسه و ایتالیا، بالکان و یونان، احزاب کمونیست نقش مهمی در مبارزه ضدفاشیستی و علیه اشغالگران نازی ایفاء نمودند. در نتیجه، شرایط پس از جنگ شاهد افزایش نفوذ احزاب کمونیست ایتالیا و فرانسه- با یک پایگاه توده‌ای که در عرصه انتخابات نیز انعکاس می‌یافت- بود.

در اسپانیا و پرتغال که رژیم‌های فاشیستی تا دهه ۱۹۷۰ به حکومت ادامه دادند، احزاب کمونیست مقاومت را رهبری نموده و مخفیانه  فعالیت می کردند، و به ویژه در پرتغال حزب کمونیست به نیروی پیشاهنگ علیه دیکتاتوری سالازاریست مبدل شد. در یونان حزب کمونیست که یک نقش کلیدی در مبارزه پارتیزانی علیه نازی‌ها ایفاء نموده بود از طريق یک جنگ داخلی مورد حمایت قدرت‌های غربی، هدف سرکوب قرار گرفت. اما، نتوانستند حزب کمونیست را سرکوب کنند و به مثابه یک نیروی حیاتی در جنبش طبقه کارگر ظهور کرد. در اروپای شرقی، پس از رهایی از یوغ نازیسم توسط ارتش سرخ و حمایت واحدهای محلی، دمکراسی‌های توده‌ای تشکیل شد.

تقسیم اروپا و آغاز جنگ سرد شاهد یک تهاجم هماهنگ ضدکمونیستی به وسيلۀ بلوک امپریالیستی به سرکردگی ایالات متحده بود. یک استراتژی سیاسی و اقتصادی برای مهار احزاب کمونیست به اجرا گذاشته شد، و نبرد علیه بلوک شوروی در اروپای غربی به وقوع پيوست. علی‌رغم این توطئه‌ها، تا اواسط دهه ۱۹۷۰، احزاب کمونیست ایتالیا و فرانسه یک نیروی چشم‌گیر باقی ماندند، گرچه قادر نشدند پیشروی بیش‌تری داشته باشند.

در نبرد علیه کمونیسم و انقلاب اکتبر، سوسیال دمکرات‌ها به قطب بدیل برای احزاب محافظه‌کار و راست‌ در دولت‌های سرمایه‌داری مبدل شدند. سوسیال دمکرات‌ها هنگامی که در قدرت بودند یک الگوی رفاه اجتماعی را در پیش گرفتند و در صدد نبرد با نفوذ کمونیست‌ها در میان طبقه کارگر و زحمتکشان برآمدند.

حزب سوسیال دمکرات آلمان، حزب سوسیالیست فرانسه، حزب کارگر بریتانیا و احزاب سوسیال دمکرات در ایتالیا، هلند، پرتغال، اسپانیا و دیگر کشورها به احزابی مبدل شدند که به تناوب قدرت را با احزاب راستگرا و محافطه‌کار دست به دست می‌کردند. چیزی که نظام لیبرال-سرمایه‌داری موفق به اِعمال آن شد یک نظام سیاسی با دو گزینه بود-یا حزب محافظه‌کار راست یا یک حزب سوسیال دمکرات- که پيوسته هرگونه تظاهر سیاست‌های طبقاتی را کنار می‌نهاد. هر دو به خدمت به نظام سرمایه‌داری متعهد بودند.

در این دورۀ ثبات سیاسی سرمایه‌داری در دهه هفتاد است که پدیده اُرو-کمونیسم در درون احزاب کمونیست اروپای غربی ظهور کرد. کلّیت تئوری و سیاست‌های اُرو-کمونیسم در کنار نهادن چشم‌انداز انقلابی و اصول انقلاب اکتبر خلاصه می‌شد. این یک چرخش از سیاست‌های طبقه-محور به سازش طبقاتی و پذیرش سوسیال دمکراسی بود. این جهان‌بینی است که در ریشه نزول احزاب کمونیست اسپانیا، ایتالیا، فرانسه و تضعیف جنبش طبقه کارگر در دیگر کشورها قرار دارد.

چشم‌گیرترین مورد سقوط، حزب کمونیست ایتالیا بود، که بزرگ‌ترین حزب کمونیست در اروپا به شمار می‌آمد. انحلال نهایی آن با فروپاشی اتحاد شوروی مصادف شد.

با پیدایش مرحله نولیبرالی سرمایه‌داری در دهه هشتاد، تا آنجا که به احزاب سوسیال دمکرات مربوط می‌شد، یک تغییر کیفی رخ داد. این احزاب نولیبرالیسم را پذیرفتند و در اکثر موارد به راست چرخیدند، گرچه ظاهراً «مرکز-راست» نامیده می‌شدند. سوسیال دمکرات‌ها به جای الگوی رفاه اجتماعی، مُبلّغ خصوصی‌سازی و سرمایه مالی شدند. خیره‌کننده‌ترین نمونه حزب کارگر تحت رهبری تونی بلر در اواسط دهه ۱۹۹۰ بود. احزاب سوسيال دمکرات، کم‌و‌بیش، از پایگاه خود در بین طبقه کارگر جدا شدند.

پس از بحران مالی جهانی ۰۸-۲۰۰۷، طبقات حاکم در سراسر اروپا اقدامات ریاضتی ددمنشانه‌ای را بر زحمتکشان تحمیل کردند. اتحادیۀ اروپایی، کمیسون اروپایی و بانک مرکزی تروئیکایی شد که انظباط مالی و اقدامات ریاضتی را تحمیل می‌کند. در کلّ، صنعت‌زادیی و حملات به زحمتکشان شدت یافت.

بحران نولیبرالیسم و ناتوانی طبقات حاکم برای یافتن یک راه برون‌رفت به چیزی انجامید که آنتونیو گرامشی پیش از پیدایش فاشیسم نوشت: «بحران دقیقاً از این فاکت تشکیل می‌شود که کهنه در حال مرگ است و نو هنوز نمی‌تواند زایش یابد؛ در این فاصله انواع گوناگون علايم بیماری ظاهر می‌شود.» در دوره ریاضت شدید، افزایش نابرابری و اشتغال موقت، نارضایتی به وجود آمده به علايم بیماری به شکل افزایش نیروهای راست افراطی و نئونازی می‌انجامد. نژادپرستی، بیگانه‌هراسی و مهاجرستیزی احساساتی است که اکنون رو به افزایش دارد.

سال‌های اخیر شاهد رشد یا پیدایش احزاب راست افراطی-مانند «جبهه ملی» در فرانسه، «حزب آزادی» در اتریش، «طلوع طلایی» در یونان و «آلترناتیو برای آلمان» در آلمان بوده است. به استثنای اتریش، هیچ‌یک از این احزاب به هیچ‌وجه نزدیک به کسب قدرت نیست، اما تأثیر ظهور آن‌ها این است که احزاب بورژوایی سنتی را بیش‌تر به راست سوق می‌دهد.

پی‌آمد سیاسی دیگر بحران طولانی نولیبرالیسم در اروپا نزول شدید و حتا اضمحلال احزاب سوسیال دمکرات است که به کارگزاران مطیع نولیبرالیسم مبدل شده اند. «پاسوک» در یونان در عمل مضمحل شده است؛ حزب سوسیالیست فرانسه توانست تنها ۶ درصد آراء را در دور نخست انتخابات ریاست جمهوری به دست آورد؛ حزب سوسیالیست ایتالیا نیز منقرض شده است؛ وسهم آراء حزب سوسیال دمکرات آلمان و اکثر احزاب اسکاندیناوی رو به تنزل داشته است.

در چنین شرایطی است که راست افراطی با شعارهای مردمی برخی از کارگران را که به طور سنتی در اردوی سوسیال دمکراسی بودند، جلب می‌کند. اما، در روال سلطه سیاست‌های راست، هر جا که پلاتفرم چپ از سازش با نولببرالیسم سر باز می‌زند، خود را نشان می‌دهد، حمایت کسب می‌نماید. هم حزب کمونیست پرتغال و هم حزب کمونیست یونان که مارکسیست-لنینیست هستند، پایگاه حمایت خود را حفظ کرده اند. در مورد حزب کمونیست پرتغال، همراه با «بلوک چپ» نزدیک به ۲۰ درصد آراء را در انتخابات پارلمانی در سال ۲۰۱۵ به دست آورد. حزب کمونیست پرتغال و «بلوک چپ» جداگانه به حزب برای گسترش حمایت از خارج برای دولت سوسیالست با حزب سوسیالیست به تفاهم رسیدند و توانستند برای تخفیف اقدامات ریاضتی و حمایت از حقوق کارگران امتیازاتی به دست آورند. در مورد «حزب چپ» در آلمان و «حزب سوسالیست» در هلند که هر دو احزاب چپ هستند، قادر بوده اند پایگاه حمایت انتخاباتی خود را در رویارویی با چالش راست حفظ نمایند.

تنها حزب کمونیست در کشورهای سوسیالیستی پیشین اروپای شرقی که سمت‌گیری مارکسیستی خود را رها نکرده حزب کمونیست بوهمی و موراوی است. این حزب رویاروی با تهاجم ضدکمونیستی در جمهوری چک استوار ایستاد و در انتخابات سال ۲۰۱۳‌با ۱۴٫۹ درصد آراء در رتبه سوم قرار گرفت.

به‌هم ریختگی در سمت‌گیری احزاب سوسیال دمکرات به ظهور پلاتفرم‌های «چپ نو» مانند سیریزا در یونان و پودموس در اسپانیا انجامید. سیریزا انتخابات را برد و در سال ۲۰۱۴ در یونان دولت تشکیل داد. اما، علی‌رغم وعده‌های اولیه خود برای نبرد با نولیبرالیسم و اقدامات ریاضتی، دولت سیریزا تسلیم تقاضاهای تروئیکا شد و تعدیل ساختاری و اقدامات ریاضی سخت را پدیرفت. ناتوانی در ماندن با سیاست‌های طبقاتی را می‌توان به سطله اُرو-کمونیست‌های پیشین در ترکیبی که سیریزا شد، پی گرفت.

در سال ۲۰۱۷ دو رویداد عمده رخ داد که پتانسیل برای احیای یک پلاتفرم چپ بدیل را نشان می‌دهد. مهم‌ترین رویداد در بریتانیا بود که حزب کارگر تحت رهبری جرمی کوربین در صدد برآمد یک برنامه چپ را مطرح کند.

حزب کارگر پس از بیش از یک دهه یک چهره اصیل چپ-جرمی کوربین- را به عنوان رهبر خود انتخاب کرد. او با کسب آرای سندیکاها و شماری زیادی از جوانانی که خود به عنوان اعضای حزب ثبت‌نام کرده بودند، توانست در انتخابات رهبری حزب پیروز شود.

انتخابات پارلمانی که در ۸ ژوئن برگزار شد نشان داد که یک نقطه عطف در سیاست‌های بریتانیا بود. نتیجه انتخابات برای ترزا می و حزب محافظه‌کار او و رسانه‌های رسمی تکان‌دهنده بود. حزب محافظه‌کار اکثریت خود را از دست داد و ۳۱۸ کرسی-۸ کرسی کم‌تر از اکثریت-به دست آورد، این حزب قبلاً ۳۳۰ کرسی داشت. حزب کارگر با کسب ۳۰ کرسی جدید ۲۶۲ کرسی کسب کرد. حزب کارگر سهم آرای خود را نزدیک به ۱۰ درصد افزایش داد. موضع اصولی چپ کوربین که مستمراً با سیاست‌های نولیبرالی و اقدامات ریاضتی مخالفت کرده و مخالفت استوار او با مداخله بریتانیا در جنگ‌های امپریالیستی در عراق، لیبی و سوریه بود که برای او حمایت مردمی کسب کرد.

یک مشخصه برجسته عملکرد حزب کارگر این بود که تعداد زیادی از جوانان به کوربین و مانیفست حزب رأی دادند.

مانیفست حزب کارگر الگویی از سیاست‌های چپ بود. مانیفست، ملی کردن راه‌آهن، پست، عرصه آب و بخش انرژی را  که همه خصوصی شده اند، خواهان شد. مانیفست، بحث متقاعد‌ کننده‌ای برای دولتی کردن خدمات اصلی برای مردم ارايه داد. مانیفست قول داد مالیات شرکت ‌ها، صاحبان درآمدهای بالا و مبادلات مالی را برای تقویت هزینه اجتماعی افزایش دهد.

 پس از آن‌که کوربین به رهبری حزب کارگر انتخاب شد، عضویت در حزب با ورود جوانانی که کوربین را یک رهبر سیاسی صادق و اصولی می‌دانند، به شدت افزیش یافت. اعضای حزب کارگر به ۸ میلیون افزایش یافت و آن‌را به بزرگ‌ترین حزب سیاسی در اروپا مبدل ساخت.

انتخابات بریتانیا نشان داد که سیاست طبقاتی با قدرت تمام بازگشته است. جنبش‌های توده‌ای فراپارلمانی علیه خصوصی‌سازی و اقدامات ریاضتی نیروی فزاینده‌ای گرفته اند.

انتخابات ریاست جمهوری فرانسه در آوریل/مه نیز تغییرات عمده‌ای را که در چشم‌انداز سیاسی رخ داده آشکار ساخت. دو حزب سیاسی سنتی- حزب راستگرای جمهوری و حزب سوسیالست سوسیال دمکرات- در حاشیه قرار گرفتند. حزب سوسیالیست که رهبر آن رییس‌جمهور فرانسوا اولاند بود، لت‌و‌پار شد- دردور نخست تنها ۶٫۴ درصد آراء را به دست آورد.

دور نهایی انتخابات بین امانوئل ماکرون که حزب جدید «به پیش» را تشکیل داد و ماری لی‌پن نامزد «جبهه ملی» راست افراطی بود. گرچه ماکرون ژست یک مرکزگرا را به خود گرفت، اما او یک نولیبرال تأیید شده است که قول داده قوانین کار و حقوق طبقه کارگر فرانسه را باطل کند.

ماکرون با یک اکثریت بزرگ انتخابات را برد. به نام نبرد با راست افراطی، یک رهبر راست‌گرای دیگر به قدرت رسید.

در انتخابات فرانسه نیز چپ پس از یک دوره طولانی نزول، خود را نشان داد. ژان لوک ملنشون به عنوان نامزد مشترک حزب خود، «فرانسه تسلیم نشدنی»، و حزب کمونیست فرانسه در انتخابات شرکت کرد. کارزاری که ملنشون به پیش برد مؤثرترین بود و پلاتفرم چپ او حمایت کارگران، طبقات متوسط پایین و جوانان را کسب کرد. در نتیجه، ملنشون در دور نخست انتخابات نزدیک به ۲۰ درصد آرا را به دست آورد. این ۹ درصد بیش‌تر از آرای او در انتخابات پیشین در سال ۲۰۱۲‌ بود.

ملنشون برخلاف دیگر احزاب بورژوایی از آن‌جمله حزب سوسیالیست، ماکرون را برای دور دوم تأیید نکرد. شمار زیادی از مردم انتخاب بین یک بانکدار نولیبرال و یک فاشیست را رد کردند. از ۴۷٫۵ میلیون رأی دهنده، ۱۶٫۲‌میلیون در انتخابات شرکت نکردند یا رأی سفید دادند. این بالاترین تعداد غایبین در ۵۰ سال گذشته بود.

چیزی که این دو انتخابات برملا ساختند این است که اگر یک پلاتفرم معتبر ارايه شود می‌تواند حمایت به دست آورده و وزنه‌ای در برابر نیروهای راست باشد. لازمه این ساختن اتحاد طبقه کارکر از طريق مبارزات و جنبش‌ها و برخورد سازش‌ناپذیر با سرمایه‌داری نولیبرال است.

سال‌های مبارزه علیه خصوصی‌سازی، اقدامات ریاضتی و نولیبرالیسم در اروپای غربی، صحنه را برای احیای سازمانی چپ آماده کرده است که بخش‌های چپ سوسیال دمکرات دست در دست دیگر نیروهای چپ و کمونیست بگذارند. ملنشون قبلاً در دولت سوسیالیست وزیر بود.

بحران نولیبرالیسم فرصت بزرگی برای چپ و برای سیاست‌های طبقاتی ثابت‌قدم به وجود آورده است. یک‌صد سال پیش، انقلاب اکتبر رفرمیسم و سازش طبقاتی را محکوم کرد. با ابداع یک تئوری و سیاست‌های معاصر در امنداد روح انقلاب اکتبر است که نیروهای چپ و مترقی در اروپا می‌توانند پیشرفت کنند.

http://peoplesdemocracy.in/2017/1105_pd/europe-hundred-years-revolution-and-reformis

مسوولیت مطالب نشر شده در سپیده دم به دوش نویسنده گان آنها میباشد


عناوین مرتبط:
» آمریکای لاتین و انقلاب اکتبر:
» انقلاب اکتبر بازتاب اراده اگاهانه و عمل سازمان یافته
» میراث تاریخی و همیشه جاودان انقلاب روسیه
» ارزیابی انقلاب روسیه (۱)
» هاجون چنگ و چامسکی از افسانه‌های جهانی‌سازی می‌گویند
» بحران سرمایه ی جهانی و چشم انداز سوسیالیسم
» خود گردانی در مبارزه برای سوسیالیسم
» غبار روبی از حقایق اتحاد شوروی و روسیه سرمایه داری امروز یا جعلیات و حقایقی در باره اتحاد شوروی و روسیه سرمایه داری امروز
» ﺑﺸﺮﻣﺤﻮ ﻧﺎﺯﯾﺴﻢ ﺭﺍ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﻛﯿﺴﺖ؟
» ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﻃﻠﻮﻉ ﻭ ﻏﺮﻭﺏ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ ﺩﺭ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺷﻮﺭﻭﯼ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎﯼ ﺷﺮﻗﯽ
» ﺗﺨﺮﯾﺐ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻟﯿﻨﯿﻦ ﻭ ﺻﺪﺍﯼ ﭘﺎﯼ ﻓﺎﺷﯿﺴﻢ!
» ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻧﯿﯽ ﺳﺮ ﻣﺎﯾﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﻣﻮﻗﯿﺖ ﺟﻨﺒﺶ ﻛﺎﺭﮔﺮﯼ ﻭ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ (5)
» ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻧﯿﯽ ﺳﺮ ﻣﺎﯾﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﻣﻮﻗﯿﺖ ﺟﻨﺒﺶ ﻛﺎﺭﮔﺮﯼ ﻭ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ (4)
» ﻟﻨﯿﻦ، ﮔﺮﺍﻥ ﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﻮﺗﯿﻦ
» ﻓﺮﺧﻨﺪﻩ ﺑﺎﺩ ﺳﺎﻟﺮﻭﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ اكتبر
» ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺖ جنرال ﺟﯿﺎﭖ، ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻣﻠﯿﯽ ﻭﯾﺘﻨﺎﻡ
» ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻣﻠﯽ ﺩﻣﻮﻛﺮﺍﺗﯿﻚ، ﭼﯿﺴﺖ؟
» ﺣﺰﺏ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻧﻘﺶ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺍﺳﺖ
» ﺩﺍﺷﱳ ﻛﺎﺭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺰﯾﺖ ﺍﺳﺖ
» ﻭﻧﺰﻭﯾﻼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭼﺎﻭﺯ: ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻪ ﺟﻠﻮﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ
» استراتژی سرمایه داری و خواست دگرگونی در اروپا
» ﺗﻤﺪﻥ ﺷﻮﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰ ﮔﺮﺩ ﻫﺌﯿﺖ ﺗﺤﺮﯾﺮ ﭘﺮﺍﻭﺩﺍ بخش دوم 4
» (3) ﺗﻤﺪﻥ ﺷﻮﺭﻭﯼﻣﯿﺰ ﮔﺮﺩ ﻫﺌﯿﺖ ﺗﺤﺮﯾﺮ ﭘﺮﺍﻭﺩﺍ بخش دوم
» « هوگو چاوز و آينده ی درخشان مردم درونزويلا »
» ﻣﺮﻭﺭ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮ ﻥ ﺗﻮﺭﻡ،ﺩﺳﺘﻤﺰﺩ ﻭﺗﻮﺯﯾﻊ ﺩﺭﺁﻣﺪ
» رشد"جناح چپ" دراتحادیه ی دانشگاه ها وکالج ها (UCU)دربریتانیا!
» " قاعده دومینو"مکانیسمهای تجزیه اتحاد شوروی و (بخش پایانی)
» سخنرانیی لیزپین،سازمانده امور زنان درحزب كمونست بریتانیا، درگردهم آیی كه بمناسبت ۷۸ مین سالگرد تٱسیس حزب كمونیست عراق،
» مـارشِ پــرقــدرت ”چـپ“ در فــرانــسه:
» آمــوزش و پــرورش در کــیــوبا
» جنبش "اشغال "وال استریت ، آغازی برای یک تحول بزرگ
» رائول کاسترو: بالاترین تجلی دموکراسی واقعی درمسیرسوسیالیسم
» رائول کاسترو: بالاترین تجلی دموکراسی واقعی درمسیرسوسیالیسم
» ما خیال پرداز نیستیم
» رازهای نا گفتهء تو طئه سقوط نظام دموکراتیک ودرس های زهر آلود تاریخ در افغا نستان
» احیای سرمایۀ مارکس: ردّ اسطورۀ ناسازگاری
» کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحادشوروی پیرامون کمکهای اضافی اقتصادی و مالی به جمهوری افغانستان
» خیانت به سوسیالیسمبه “استقبال” مصاحبه های اخیرگورباچف درارتباط به ساختمان وفرو ریزیی دیوار برلین (4)
» (3)خیانت به سوسیالیسم به “استقبال” مصاحبه های اخیرگورباچف درارتباط به ساختمان وفرو ریزیی دیوار برلین
» دلایل فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
» (iii) بخش 1 جهانی شدن و سرمایه آفرینی مالی
» به “استقبال” مصاحبه های اخیرگورباچف درارتباط به ساختمان وفرو ریزیی دیوار برلین 1
» از بحران سرمایه داری تا احیای مارکسیزم
» مارکسیسم و چپ در انقلاب‌های اعراب (3)
» عروج بحران نظام جهانیی سرمایه و افزایش بی اعتباریی گفتمان های رایج
» فصل پایانیی یک دوران و آغاز دوران تازه!
» واقعیات و جعلیات سمت گیری سوسیالیستی یگانه امکان پیشروی !)12(
» واقعیات و جعلیات تاریخ، قیام عمومی در روسیه را گواهی خواهد داد! (11)
» مارکسیسم (3)
» جعلیات و حقایقی درباره گذشته شوروی و روسیه سرمایه داری امروز (10)
» نه می شکند و نه می گذرد نگاهی به عمق جنبش مقاومت در کشور یونان
» آموزش و. ا. لنین در مورد ساختار حزب و دوران معاصر! (3)
» آموزش و. ا. لنین در مورد ساختار حزب و دوران معاصر! (3)
» مارکسیسم
» واقعیات و جعلیات سقفی را ویران کردند که مردم در اتحاد شوروی بالای سر خود داشتند (9)
» واقعیات و جعلیات سقفی را ویران کردند که مردم در اتحاد شوروی بالای سر خود داشتند (9)
» آموزش و. ا. لنین در مورد ساختار حزب و دوران معاصر! (2)
» جعلیات و حقایق افسانه سرائی های پوچ خودکفائی غلات در روسیه سرمایه داری(8)
» باشگاه ضد انقلاب (آسیا تایمز، هنگ کنگ): په په اسکوبار
» آموزش و. ا. لنین در مورد ساختار حزب و دوران معاصر!
» چپ میانه در برزخ هویت و جایگاه
» جعلیات و حقایقی در باره گذشته شوروی و روسیه سرمایه داری امروز فاجعه الکلیسم (7)
» برآشفتگان” برابری می خواھند
» موقعیت مبارزه طبقاتی پس از شکست کمون پاریس
» بحران ساختاری سرمایه‌ با خوانش مارکس (3)
» بحران ساختاری سرمایه‌ با خوانش مارکس(۱(
» .1 بحران ساختاری سرمایه‌ با خوانش مارکس
» نظرسنجی گلوب اسکن: کاهش اعتماد مردم آمریکا به نظام بازار آزاد
» جعلیات و حقایقپشت پرده کنترل انفجار اتمی "چرنوبیل"
» سالگرد پیروزی بزرگ ارتش سرخ اتحاد شوروی بر فاشیسم هیتلری در جنگ کبیر میهنی
» جعلیات و حقایقی در باره گذشته شوروی و روسیه سرمایه داری امروز انفجار اتمی "چرنوبیل" 6
» بمناسبت ١٤٠- مین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین انقلابی نابغه
» جعلیات و حقایق نقش آفرینی کلیسا و روحانیت در دو دوران انقلاب و ضد انقلاب (5)
» بمناسبت نهم اردیبهشت ماه، سالروز درگذشت زنده یاد احسان طبری
» جعلیات و حقایقعلیرغم شکست موضعی سوسیالیسم (4)
» جعلیات و حقایقعلیرغم شکست موضعی سوسیالیسم دوران ما، دوران گذار(4)
» جعلیات و حقایقی در باره (2)
» جعلیات و حقایقی در باره گذشته شوروی و روسیه سرمایه داری امروز (1)


عناوین دیگر:
آمریکای لاتین و انقلاب اکتبر: (11.13.2017)
چرا باید نگران بازی تاج و تخت عربستان باشی (11.13.2017)
جوانان کمونیست راه اکتبر سرخ را ادامه می دهند (11.07.2017)
میراث تاریخی و همیشه جاودان انقلاب روسیه (11.07.2017)
معاملات اسلحه گرم با آنسوی اقیانوس اطلس (11.07.2017)
هاجون چنگ و چامسکی از افسانه‌های جهانی‌سازی می‌گویند (10.31.2017)
زور آزمايی خونين پاكستان! (10.31.2017)
به مناسبت صدمین سالگرد انقلاب سوسیالیستی اکتبر۲۰۱۷-۱۹۱۷روسیه در میان دو انقلاب (10.31.2017)
«کشور یاغی » واقعی کدام ست؟ (بخش دوم) (10.31.2017)
خیز دوباره امریکا برای تغییر حکومت در ایران (10.31.2017)