دوشنبه, 11.20.2017, 05:27pm (GMT)
خانه
در باره ما
RSS
پیوند ها
نقشه سایت
تماس
جنگ افغانستان نه قومیست و نه هم اسلامی ; امریکا؛ چه گل هایی در افغانستان؛ به آب داده است؟! ; اعتراف هیلاری کلینتون به ایجاد القاعده ; نگاه شتابنده بر نگارش جناب نجیب روشن در مورد: تهران را به «مکه زبانی » تبدیل نکنید! ; اروپا: یک‌ قرن انقلاب و رفرمیسم
واژه کلیدی»       [جستجوی پیشرفته]
 
فهرست عناوين  
  اخبار
  پیام ها و گزارشها
  سیاسی
  ادبی
  تاریخی
  علمی
  زنان
  ویدیو
  نرم افزار
  مقالات از منابع دیگر
  ::| ثت نام در خبرنامه
اسم شما:
ایمیل شما:
 
 
 
علمی
 
شکل دوگانه ی کار در جامعه ی سرمایه داری و مبارزه بر سر معنا
سه شنبه, 10.24.2017, 04:03pm (GMT)

شکل دوگانه ی کار در جامعه ی سرمایه داری و مبارزه بر سر معنا

دیوید مک­نلی

تفسیری بر نظریه پوستون

 

برآمد دوباره­ی اعتراض­ها و مقاومت های ضد سرمایه داری  فرصت مناسبی را برای  مراجعه ی مجدد به مارکسیسم انتقادی و گسترش آن فراهم آورده است.(1

ما به طور ثابت، در دوران عقب­نشینی با تجزیه و تلاشیجنبش­های طبقه کارگر  و چپ  سوسیالیستی و با اعلام«مرگ مارکسیسم» و منسوخ شدن میراث آن روبه ­رو بوده ایم،  در عوض در لحظه­های رادیکالیزه شدن جنبش،بازیابی جنبه­های انقلابی اما فراموش شده ی  افکارمارکس را مشاهده می­کنیم. تنها کافی است احیای هسته­ی دیالکتیکی مارکسیسم توسط  افرادی نظیر لوکاچ،کرش و گرامشی بعداز انقلاب اکتبر یا به نوزایی مارکسیستی در اواخر  دهه­ی 1960  و اوایل 1970 را درنظر آوریم.  درنتیجه هرنوع اعلام آمادگی برای تفسیرمجدد وجدی تئوری انتقادی مارکس،ازاهمیت شایانی  برخوردار است. ما فقط نقاط قوت و ضعف یک پارادایم(سرمشق) نظری درخشان را مورد بحث قرار نمی­دهیم،بلکه هم­چنین با موضوع چشم­اندازها برای «نبرد نهایی» نیز درگیر  و  روبه­رو­ هستیم.

کتاب موشه پوستون «زمان کار و سلطه اجتماعی» (2) ازاین شایستگی برخوردار است  که در این راستا موردمطالعه و بحث قرار گیرد. او یکی از جامع­ترین و جالب­ترین بازخوانی­ها  را از افکار مارکس در چند سال گذشته ارائه کرده است.

 کتاب او کمک می­کند که بسیاری ازآشفتگی­ها و اغتشاش­های فکری­ حل شود. در عین حال می­خواهم بگویم که بحث را در حوزه­هایی که مستقیماً به تحول سوسیالیستی ضد سرمایه­داری ربط می­یابد نیزمغشوش می­کند. من بحث خود را بر کمبودهای بحث او بویژه در پیوند با دیالکتیک کار، میانجی­گری  اجتماعی ، معنا و مبارزه طبقاتی متمرکز خواهم کرد­. اما قبل ازشروع این کار، می­خواهم  دستاوردهای اثر پوستون رابیان کنم.

دستاوردهای انتقادی

بازخوانی مارکس توسط پوستون خدمت ارزنده­ای است به بررسی آشفتگی­های  نظری، که  مارکسیسم­ عامیانه از آن رنج می­برد. و با وجود آن­که، این نکته­ها  قبلاً نیز توسطافراد دیگری  بیان شده، اما این امر از اهمیت کتاب پوستون فرو نمی­کاهد، چرا که او این نکته­ها را به  شیوه ­ای منسجم  گردآوری نموده و بیان کرده است.  در این جامن به شش نکته انتقادی مشخص می­پردازم که حائزاهمیت است.

اول این­که پوستون به شیوه­ای موثر، نظراتی را مورد نقدقرار می­دهد که  در آن سرمایه­داری با مالکیت خصوصی بر وسایل تولید و تقسیم نعمات مادی توسط بازار تعریف می­شود. نظراتی که پروژه سوسیالیستی را درگرو رهاسازی شیوه تولید صنعتی مدرن از«زنجیرهای»  آن می­دانند. به عکس آن­ها، پوستون استدلال می­کند که خود این روابط،  ساختارها و منطق موجود  در تولید مدرن  است که سرمایه­دارانه است.

دوم این­که او اصرار می­کند که مفهوم ارزش نزد مارکس مقوله­ای است که با روند تولیدی  پیوند دارد و صرفاًمعطوف به بازار نیست. (3) در ضمن او می­گوید که روابط مبتنی بر  ارزش، اشکال جدیدی از تجربه را برای همه­ی اعضای جامعه سرمایه­داری فراهم ­آورده  است. این تجربه به ویژه مسئله زمان را هم در بر می­گیرد.

سوم این­که او، بیگانگی و شئی­وارگی را هم­چون مقوله­های اصلی تئوری دوران کمال  مارکس مطرح کرده و نتیجه می­گیرد که رفتن به فراسوی سرمایه­داری  اساساً با لغوکار  بیگانه شده هم­راه است.

چهارم بر اساس داده­های بالا، او می­گوید که انتقالصرف مالکیت ابزار تولید از یک طبقه  مالکان خصوصی بهدولت، به معنای غلبه بر سرمایه­داری نیست  و فقط تغییری در شکل  به شمار می­رود. (4)

پنجم پوستون می­گوید که تنها آن جامعه­ای که براساس اشکال اساساً متفاوت میانجی­گری  اجتماعی یعنی روابط بین کارگران، ابزار تولید و محیط طبیعی ومحصولات کار بنیاد گذارده  شود، می­تواند ادعا کند که ازسرمایه­داری گسست کرده است.

و ششم این­که او پاسخی درخور، شایسته و انتقادی به«چرخش بدبینانه» نظریه انتقادی مکتب  فرانکفورت می­دهد، به ویژه به کارهای ماکس هورکهایمر و تئودور آدورنوو  نهایتاً تلاش لیبرالی یورگن هابرماس و تغییراتی که ازطریق کنش ارتباطی در این نظریه داده شده است.

پرتو افکندن بر این مسائل مهم و حیاتی یک دست­آوردبزرگ است.  پوستون با یک سلسله مطالعات موثر ازنوشته­های مارکس و در مسیر پیش­روی آن استدلال­هایی ارائه می­کند که در خور توجه است.  با گفتن اینحرف قصدم متوجه ساختن ذهن به کمبود های جدی درتفسیر پوستون از مارکس است، کمبودهایی که به طوراساسی قدرت انتقادی متن او را تخریب می­کنند.

 من روی چهار مسئله مهم و مرتبط به هم متمرکز می­شوم.

 اول مدعای پوستون مبنی بر  توصیف سرمایه­داری به مثابه یک نظام «کار مبتنی بر خود­میانجی­گری»؛

 دوم خطای او دردرک خصلت دوگانه کار در جامعه سرمایه­داری؛ 

 سوم دوگانگی موجود در بررسی او از کار و معنا؛ و نهایتاً ناتوانایی او در استنتاج جنبش  سوسیالیستی با ابزار نقد درون­ماندگار از سرمایه­داری و مقولات نظری آن.

کار خود میانجی­گر

پوستون به درستی می­گوید که تئوری مارکس بر تحلیلی انتقادی از شکل میانجی­گری  اجتماعی ویژه­ی سرمایه­داری بنا ­شده است. با این وجود او مرتباً به سرمایه­داری بمثابه­ی  یک نظام کار«خود میانجی­گر» ارجاع می­دهد، نظامی که کار در آن «خود را وساطت می­کند«. (5)

این توصیف نه تنها در مغایرت با مقوله­های دیالکتیکی است که او از آن استفاده می­کند بلکه  هم­چنین بارانتقادی مقوله­های اصلی مارکس را از بین برده و امرسوسیالیسم را  از فعالیت  عملی سرکوب­شدگان درون جامعه سرمایه­داری جدا می­کند.

 برای روشن شدن مسئله اجازه دهید تا به طور کوتاه، به مفهوم میانجی­گری نزدهگل و  مارکس بپردازیم:

پرسش مربوط به میانجی­گری نزدهگل در قلب صورت مسئله شناخت (زندگی اخلاقی) قرار دارد چرا که آگاهی در فرد منزوی نمی­تواند به شناخت خویش نایل آید. 

خود یقینی بی واسطه­ای که در بیش­ترموارد افراد از آن برخوردارند در  سطح ابتدایی  خودآگاهی قرار دارد و نهایتاً شناختی جزمی است که تاب سخت­گیری شناخت­شناسانه  را  ندارد. خودشناسی واقعی حاوی این امر است که خودآگاهی  فردی از یقین بیواسطه  (و پر از کاستی) گسسته و در جستجوی حقیقت بمثابه­ی یک «خود میانجی­گری» باشد،  این خودمیانجی­گری در– و– از– راه روابط اجتماعی او با دیگران تکوین می­یابد.  خودفهمیِ ناشی از این دیالکتیکِ خود و دیگران،از خودیقینی بی واسطه به درون یک سلسله تقابل­های خارجی و بیرونی بین یک آگاهی خودبسنده (وجود بیواسطه و بی­میانجی­)  در وساطت با (افراد دیگر، نهادهایاجتماعی، دولت و نظایر آن) قرار می­گیرد. این تقابل­های بیرونی مانند چیزی ایستاده بر فراز و در برابر فرد ظاهرمی­شوند که شکل محدودیت،  ممانعت و تعین­ خارجی از اورا به خود می­گیرند. تنها زمانی خودآگاهی منزوی از تعین

بی واسطه­اش رها می­شود که  به یک سیر و سیاحت دشوار در عرصه دیگرشدگی دست ­یازد. در این­جا است که خود­آگاهی شروع می­کند به فراچنگ­گیری این نکته که، هستی برای  خود در– و– به واسطه­ی هستی برای – دیگران متحقق می­شود.

 این پیش­رفت شناخت، موجب ظهور یک اجتماع انسانی شکل­یافته بر اساس تصدیق دوجانبه  و متقابل خویشتن و دیگران می­شود (که از اوجدایی­ناپذیرند) و در میانجی­گری پیچیده­ای  سازمان می­یابد که افراد اجتماعی را شکل می­بخشد. این امرموجب ایجاد پیوند درونی بین  عقل و آزادی می­گردد. تنهادر یک جامعه انسانی واقعاً اخلاقی و آزاد، این میانجی­گری­هائی که ما را شکل می­دهند می­توانند شناسائی وتصدیق شده اما نه هم­چون موانعی بر دست  و پای ما،بلکه به مثابه­ی لحظه­هایی در خود میانجی­گری ما تعریف شوند. در این­جا ما به  نقطه­ای می­رسیم که درآن «هستی یا بی­واسطگی که میانجی­­اش خارج از اوقرار ندارد  بلکه او خودِ ذات میانجی­» به شمار می­آید.(6)

در جامعه­ای که به آزادی نائل نشده است میانجی­­های اجتماعی دارای یک جنبه «مثبت»  بیگانه بر فراز و درتقابل با افراد اند، افرادی که هنوز دارای اراده واقعی نشده­اند.

 اراده انسانی از نظر هگل یک اراده حقیقی نیست «تا زمانی که این اراده در شکل فعالیت  خود میانجی­گری به خویش باز می­گردد» زمانی که خویشتن از راه و در تعینات اجتماعی  میانجی­گری­ها به حقیقت می­پیوندد درآن­صورت ما به «مفهوم مشخص آزادی دست یافته ایم ». (7) و این امر زمانی حادث می­شود که تاریخ خصلت بیرونی و شئی­گونه­ی خود را از  دست داده و تبدیل به یک روند آگاهانه و خود میانجی­گرانه شود . (8)

از آن­جا که خود میانجی­گری شامل غلبه بر تقابل بینخویشتن و دیگران، فرد و جامعه است در نتیجه از نظرهگل حامل منطق بی­کرانگی حقیقی است. بی­کرانگیواقعی از نظر هگل  چیزی خارج از زمان و تاریخ و تجربه انسانی نیست، چیزی مانند خدا یا اشکال ناب نیست.  بی­کرانگی واقعی که– عامیت پروژه­ی فلسفه و زندگیسیاسی است. تنها در جهان کرانمند و  از راه آن­هاوجود دارد. وظیفه حقیقی فلسفه و فرارفتن زندگی سیاسی از بیرونیت صرف بی­کرانگی نامحدود است، بیرونیتی کهدر توصیفات مذهبی به صورت خدای مجزا از زمانتاریخی انسان­ها وجود دارد. تنها زمانی که هستی­هایتاریخی پیکریافته و کرانمند، بیکرانگی را در  طرح­هایجهان­ساز (روح) کشف نکند به بی­کرانگی واقعی نمی­رسد.

بی­نهایت اصیل با یک حرکت دایره ­وار مشخص می­شودو با حرکت به سوی خویش باز می­آید؛ مانند سیر وسیاحت کشف خویشتن در دیگران و از راه دیگران. 

به این دلیل «تاریخ درک شده و سنجیده شده» شکل شناخت ودانش مطلق را به خود می­گیرد. بی­نهایت و نامحدودیت بد یا کاذب، آن نوعی است که در یک خط راست تا ابد ادامه دارد. (9)

 در این سطح، و در این موقعیت، سوژه­ی آگاه هرگز از راه میانجی­گری­ها به خودشناسی  نمی­رسد بلکه آن بخش بی­کرانه و نامحدود و به عنوان چیزی بیرونی می­ماند و فرد به  طور بی وقفه از یک رابطه­ی مصالحه و آشتی­جویی بین خویش و دیگری، بین چیزیخاص  و عام، به سوی دیگری در حرکت است. بی­نهایت  بد در نتیجه، نوعی تکرار اجباری است:  سوژه­های انسانی به طور بی وقفه خود را در یک جهان خارجی گم می­کنند که هر تجربه­ایی نیز دارای همان ساختار ونتایج است. هیچ تحول کیفی وجود ندارد که این تداوم را ازهم  بگسلد و به اساس و مبنای نوعی خودتحول­گری وبازگشت به خود تبدیل گردد. (10)

تردیدی نیست که مارکس تصویر ارائه شده توسط هگل درباره بی­نهایت و نامحدودیت کاذب  را مانند یک استعاره قدرتمند در باره­ی جنبه­های اصلی سرمایه­داری درک کرد.

اما در حالی که دیالکتیک هگل در باره خویشتن و دیگری ریشه در حرکت و تحول  آگاهی  دارد، دیالکتیک مارکس حاوی کار و زبان است.

 تحلیل انتقادی مارکس حاوی این نکته بود که سرمایه­داری به طور نظام­یافته­ای مانع ایجاد  خود میانجی­گری انسانی می­گردد و همین مسئله ضرورتاً موجب ایجاد بیگانه شدگی و

 شئی­شدگی می­شود. عینیت­یابی­های انسانی نهایتاً با خلق­کنندگان آن­ها در یک روند  خود  میانجی­گری ارتباط نمی­یابد. به عکس این (­عینیت­یابی­ها) درون یک ساختار» نامحدود وبی­کرانگی کاذب» گرفتار آمده­اند که حاوی بی نظمیمعنای انسانی (شئی­شدگی) است.  اجازه دهید استدلال مارکس را در این­جا به طور خلاصه دنبال کنیم.

همان­طور که پوستون اشاره می­کند سرمایه­داری یک نظام روابط اجتماعی بیگانه و شئی­شده است. به جای آن­که سوژه­های انسانی، روابط متقابل بین خود را کنترل کنند آن­ها  به عکس توسط این روابط کنترل می­شوند واین روابط متقابل یک نیروی بیگانه را بر فراز  سر آن­ها ودر مقابل­شان تشکیل می­دهد. به همین دلیل روابط اجتماعی سرمایه­داری، باید خود  را به واسطه­ی چیزهایینظیر پول و کالاها بیان کنند و در واقع  به این معنادرچارچوب  یک  نظام فتیشیسم کالایی عمل می­کنند.

 نتیجه آن این است که ما یک ساختار روابط اجتماعی داریم که عمل مشخص کار ومحصولات  این عمل به طور پیوسته باعطفِ به چیزهائی بیرون از خود، دارای معنا و  مفهوم می­شوند.

از این رو است که ارزش کالاها به واسطه­ی روند کلی (بهلحاظ تئوریک بی نهایت) با ارجاع  یک کالا به کالای دیگرسنجیده می­شود. 

از آن­جا که در مرحله اول، ارزش چیزی نسبی است، ارزش کالای الف  (کمیت کار اجتماعاً  لازمیکه پیکریافته است) فقط می­تواند توسط مقایسه آن باکالاهای مثلا ب، ج، د تعیین گردد …. ارزش یک کالا پسدر وهله­ی اول به واسطه یک ساختار نایکسانی­ها وتفاوت­ها محک  زده می­شود. یعنی با ارجاع بی پایان بهیک کالای دیگر که متفاوت از کالای مورد  ارزیابی  است. این همان شکل اصلی «زبان کالاها» است که من قبلاً همبه آن پرداخته و گفته­ام که مبنای سرمشق­های زبانی(پارادایم) طیف­های پساساخت­گرایان و شالوده­شکنان بوده است. طیف­هایی که منطق تفاوت نامحدود و بی­نهایت در متن روابط اجتماعی کالایی  شده را به طورغیرانتقادی بازتولید کرده­اند. (12)

ساختار تولید و مبادله کالا اساساً به طور نظام­یافته درتقابل باخود میانجی­گری است،  یعنی  سوژه­های انسانیدر این­جا با اشکال خودشناسی (و خودمیانجی­گری) مواجه نمی­شوند و نیز  قادر به ایجاد نظام­های سازنده­یمعنا و مفهوم نیستند، یعنی نظام­هایی که روی وحدتوجود  کالا به مثابه هستی– برای– خویش و هستی – برای– دیگری بنا شوند. هستی، برای– خویش در این­جا بهمعنای آن است که کالا محصول عمل معین کار است وهستی، برای– دیگری به معنای آن است که کالا دارای یکمعنا و ارزش اجتماعی است (چون نیازهای انسان­هایدیگر را رفع می­کند).

در مورد اقتصاد سرمایه­داری به این شکل است که آن بخش مشخص و معین کاملاً  بدست  فراموشی سپردهشده است چرا که جستجوی مبادله­پذیری نامحدود و بی نهایت و  عامیت  مجرد (نوعی عامیت و عام گشتگی کالا به مثابه هستی، برای– دیگری که بر فراز و در  مقابل موجودیت بی واسطه کالا به مثابه محصول نوعی کار معینایستاده است) به حافظه  سپردن کار معین و مشخص راناممکن می­سازد. این عامیت مجرد به پول اعطا شدهاست.

جامعه سرمایه­داری مشکل جنبه­ی تعویق بی­نهایت معنا(ارزش) را از راه پول حل می­کند این کار را با اشاره بهیک کالا (یا نماینده سمبولیک آن) به مثابه یک معادل عامیکه به معیار سنجش کالاهایی دیگر تبدیل شده انجام می­دهد. 

پول نماینده ارزش است که در شکل یک چیز و یا یکعلامت متبلور می­شود. در نتیجه، ارجاع  کالاها به پولشکل یک رابطه بین پدیدار و ذات را به خود می­گیرد،کالاها  ارزش خود را  زمانی دریافت می­کنند که به زبانپول (و بها) ترجمه شوند به این شکل است  که تئوری  پول نزد مارکس در واقع بیان یک شکل اجتماعی ـ تاریخی  مشخص از روابطی  است  که هگل  آن را در آموزه ذات خودتشریح کرد.

هگل در منطق خود نقدی همه جانبه از نظرگاه «باریک­اندیشی«[معادل واژه  رفلکسیون از  آقای داریوش آشوری] ارائه می­کند. نظر گاهی که می ­گوید ذهن تلاش دارد آنذات در خفا  کمین کرده را شناسایی کند، ذاتی که مستقلاز ظاهر پدیدارها و در فراپشت آن­ها وجود  دارد.  از آن­جا که روابط بین چیزها (ماهیت) نمی­تواند به حقایق عامو جهان­شمول اشاره کند،  آموزه­ی ماهیت (و در نتیجهنقطه­نظر ماهیت­های بی­واسطه) به آموزه­ی ذات به طوروارونه  حرکت می­کند. نظرگاه بازتاب تنها قادر است عام­شدگی مجرد را ارائه کند که به مثابه­ی ذات­هایی درتقابل با پدیدارهای مشخص قرار می­گیرند.

هگل این نظر گاه را نقد می­کند و می­گوید که این نظر­گاه به طور مکانیکی دو جنبه­ی یک  رابطه دیالکتیکی را ازهم جدا و بعد آن را به طور مصنوعی به هم مرتبط می­کند. در آموزه­ی ذات، دو جنبه­ی یک رابطه مانند ماهیت­های مستقل خارج  از یکدیگرند که یکی اصلی و  دیگریغیر اصلی تلقی می­شود. به این شکل است که شکلمشخص پدیداری  یک چیز مانند  وجه غیراصلی رابطه دیدهمی­شود که در مقابل ذات قرار دارد و خارج از اوست:

«ذات هم­چون چیزی مستقل بی­تاثیر از شکل پدیدارمشخص خود انگاشته می­شود».(13)   چنین امری درباره­ی رابطه­ی کالاها و پول نیز اتفاق می­افتد. کالاهاقادر به میانجی­گری  خویش نیستند. چون آن­ها در یکتناقض آشتی­ناپذیر تجسم یافته­اند.  کالاها از سوئی چیزهای  مشخص و مفید هستند (ارزش مصرفی) کهتوسط کار مشخص انسان­ها تولید شده­اند.  اما از سوی دیگر آن­ها مانندکالاها تولید شده­اند، وسایلی که مستقلاز ویژگی خاص و  در نتیجه قادر به مبادله­پذیری با دیگرکالاها هستند. کالاها هنگام ورود به روند مبادله  دچار نوعی دگردیسی می­شوند: آن­ها شکل مشخص خود را بهمثابه­ی وسایل معینی که قادر به  ارضای نیازهای منحصربه فرد هستند مانند پوسته­ای پشت سر خود جا می­گذارند تا تبدیل  به مخزن یک جوهر یگانه مجرد قابلسنجش (و در نتیجه مبادله­پذیر) یعنی ارزش، شوند.

به بیان دیگر آن­ها از تعنیات مشخص به سمت عامیت مجردحرکت می­کنند. اما به جای  خود میانجی­گری، این حرکتحاوی تغییر شکل ساده است.  کالاها به این شکل از منشاخویش جدا شده و اجباراً وارد یک فرآیند تجرید می­شوند که  طی آن به میزان مجردی از کار انسانی تبدیل می­گردند، کاری تجرید شده از هر عنصر  مشخص حواس. کالاها به این شکل پیکر­های چیزی لمس­ناپذیر و غیر قابل تجربه می­شوند – یعنی پیکر یک کار انسانی انتزاع شده از همه انواع کار مشخص انسانی، اما این حرکت از خاص(ارزش مصرفی) به عامیت (ارزش مبادله– ارزش ) فاقد یک میانجی­گری حقیقی است.  به جای این­که این دوجنبه به طور دیالکتیکی به هم مرتبط شوند این دو جنبه ­یکالا در یک  حالت تقابل نسبت به هم وجود دارند. آنتی تزبین کالاها و پول فقط تجلی فقدان خود­میانجی­گری است.

از آن­جا که معنا و مفهوم اجتماعی کالاها یعنی درک ایننکته که ارزش در پول تجلی می­یابد در جامعه سرمایه­داری چیزی است که به طور جدی از هستی کالاها جداافتاده و به مثابه­ی ارزش­های مصرفی تولید شده توسطانواع معین و منحصر  به فرد کار است، در نتیجه  اینسیستم حاوی یک شکاف بین نشانه (پول) و مورد ارجاعی(کالای معین) است. 

کالاها به کاری که آن­ها را تولید کردهاست بازگشت نمی­کنند بلکه آن­ها به یک تجرید نامحدود (و عامیتی مجرد) ارزش معطوف می­شوند که هرگز اینکالاها قادر به وحدت با آن­ نیستند. 

همان­طور که نظرگاه«باریک­اندیشی«، ذاتی جدا از پدیدار می­یابد، اقتصادسرمایه­داری  نیز  حاوی یک شکاف بین هستی مشخص و(ارزش مصرفی، کار مشخص) و ذات (ارزش) است. دراین­جا به هیچ وجه نمی­توان شکل دو طرف شکاف را بههم پیوند داد،  کالاها که قادر به  خودمیانجی­گری نیستندمی­توانند به چیزی بیش  از عامیت مجرد که از ویژگی مشخص خود  جدا است نائل شود. 

از آن­جا که ارزش­های مصرفی به فعالیت­های تولیدی و مصرفی منفردخصوصی ارجاع می­دهند؛ و تولید و مصرف فاقد عامیتو مبادله­پذیری اجتماعی هستند، در نتیجه این فعالیت­های  منفرد باید ذات و ارزش جدا مانده را در شکل تجلیات آن در یک چیز ( پول) کسب کنند.  به بیان دیگر، در جامعه­ی بورژوایی پیوند اجتماعی میان مردم «مانند چیزیبیگانه، مستقل،  و هم­چون شیی ظاهر می­گردد. در جامعهکالایی شده که دستیابی به پول به مثابه­ی مخزن  ارزش مطرح است، فرد قدرت اجتماعی خود است و پیوندش باجامعه  را در جیب  خود حمل  می­کند«. (14)

پول در این­جا یک قرارداد اجتماعی صرف نیست بلکهشکل ضروری پدیدار روابط بیگانه  شده جامعه کالایی است کالاها (و کار مجرد تجسم­یافته در آن­ها) نیاز بهیک «دیگری» دارند  که ارزش­شان­ را در آن بازتاب دهد،ارزش در این­جا مانند ذات ایستاده بر فراز سر و در مقابل هستی­ها که کالاها و کارها است، ظاهر می­شود. تفکیک شدن درونی کالا فقط می­تواند از راه یک «تقابل بیرونی ظهور کند. این تقابل بیرونی از راه پول به مثابه­یذات آن­ها و بر فراز  و در مقابل آن­ها (کالاها) ظاهرمی­شود«. (15)

این نکته بسیار مهمی است. خودمیانجی­گری حاویعامیت مشخص است که همان وحدت عام  و خاص است که پایه و اساس آزادی انسانی است یک عامیت مجرد تهیشده از همه تعینات  و ویژگی­های خاص آن در واقع یکشبه راه­حل برای تناقض بین خاص (ارزش مصرفی،  کارمعین) و عامیت (ارزش، کار مجرد) است. همان­طور کهآموزه­ی هگلی دولت، حاوی  یک راه کاذب است که شامل طرح یک «طرف سوم» بیگانه که بر تناقض بین اراده  فردی و اراده عام یا تخاصم بورژوا و شه غلبه کند. به همین شکل هم پول، تناقض بین ارزش  مصرفی و ارزش، کارمشخص و مجرد را بازتولید می­کند؛ در واقع این تقارنبین فلسفه هگل و اقتصاد سیاسی کلاسیک توسط مارکسجوان مورد توجه قرار گرفت. در واقع پول و دولت هم­چونعام­های مجرد تناقضی را  که ظاهرا قصد داشتند  حل کنند، بازتولید می­کنند. این گونه حد واسط به جای این کهنقش یک «میانجی­» را ایفا کند  در واقع «تجسم یکتناقض است«. (16)

در واقع، سرمایه­داری در مرحله­ی اول مستعد و مهیایبحران است دقیقاً چون کالاها و پول در  یک رابطه­ی متضاد با هم قرار دارند. کالاها از سویی فقط وسیله­ای برای پول هستند،  (و اختلال در تبدیل آن­ها به پول یکبحران است) از سوی دیگر پول به مثابه­ی دخیره  به زودی متوجه می­شود که آن­هم تنها ابزاری برای کالاها است واین کالاها (به ویژه نیروی کار) به سهم خود فقط وسیله­ای برای پول هستند والی آخر. این تناوب تا بی نهایت ادامه می­یابد. یعنی به بیان هگلی، رابطه­ «با یک تناوب بی انتها اساس تناوب بین این دو بخش را پایه می­گذارد و درنتیجه سرمایه­داری را مانند یک سیستم نامتناهی کاذب می­نمایاند که در واقع خود میانجی­گری حقیقی را کم دارد، یعنی آن­که بازگشت کارگران به خویش(خودشناسی) آنان در عرصه­ی تولیدات­شان  غائب است.

شکلِ عام – پول– مبنای خودتجلی­گری کار مشخصنیست بلکه به عکس شکل عام و خارجی  است یعنی(مجرد) که کار مشخص را نفی می­کند. هم­چنین یک  فرار از انباشت تنظیم نشده  است و این رابطه­ی­ بیمیانجی­ بین کالاها و پول بنیادی است که بحران سرمایه­داری از آن  نتیجه می­شود.» در یک بحران، تضاد بین کالاها و شکل ارزشی آن­ها که همان پول است  به سطح یک تضاد مطلق فرا می­روید«. (17)

از آن­چه که در بالا گفته شد باید مشخص شود که توصیفات پوستون از سرمایه­داری به مثابه­ی یک نظامی که در آن کار خود میانجی­گری می­کند اساساً خطااست. به جای این­که سرمایه­داری را یک ساختارخودمیانجی­گری تلقی کنیم، سرمایه­داری یک ساختارتجرید نظام­یافته  است، یک ساختار نامحدود و بی­کرانه­ی دروغین که کار در آن به طور  منظم فراموش شده  و محومی­شود و به همین دلیل نیز سرمایه­داری همواره به علتمشکل تبدیل کالاها  به پول  با بحران مواجه می­شود.

 همان­طور که در پائین نشان خواهم داد، خطای پوستون از این لحاظ اساساً  بر روش او  در  بررسی از طبقه کارگردر جامعه سرمایه­داری و چشم­اندازهایی که از سرمایه­داری فراتر می صدمه می­زنند.

                  ادامه دارد

 

مسوولیت مطالب نشر شده در سپیده دم به دوش نویسنده گان آنها میباشد


عناوین دیگر:
مارکسیسم - لنینیسم یا تروتسکیسم (09.12.2017)
رویزیونیسم (09.04.2017)
گفت و گو با جان بلامی فاستر و کوین اندرسون: نئولیبرالیسم در بحران (09.04.2017)
چپ ها نئولیبرالیسم را نفهمیده اند (07.18.2017)
شناخت و نقد مارکس و نقد خرد در مدرنیته ( بخش اول و دوم) (06.19.2017)
مفهوم "آزادی نیرومند"در فلسفه مارکسیسم (02.10.2016)
دروغ بزرگ (09.14.2015)
صابون و پودر لباس شویئ چگونه ساخته میشود (04.22.2014)
اقتصاد زراعتی (01.27.2014)
صحت و سلامتی درافغانستان (10.25.2013)